Sandra Kookt: een appelkruimeltaart

BARNEVELD Achter ogenschijnlijke gewoonheid gaat vaak iets unieks schuil. In een wereld waarin alles beter, sneller en makkelijker moet, wordt het alledaagse bijzonder. Het enige wat daarvoor nodig is, is de aandacht om het te zien. De appel die ik eet: eigenlijk niets speciaals. Maar toch: meer dan eens is mijn dag door deze held gered. Sappig, voedzaam en vertrouwd.

Als vanzelfsprekend stilt hij de trek van ’s ochtends vroeg, tussen de zaken door tot het einde van een drukke dag. Appels zijn onmisbaar in sport- en schooltassen en in de wereld van desserts en zoete baksels. De ene is zuur, of soms honingzoet. Van blozend fris appeltje tot de bitterzure Granny Smith, voor elke appel is plek op mijn fruitschaal. Vaak over het hoofd gezien, maar ook niet weg te denken. Het soort liefde dat je voor lief neemt.

PRILLE VERLIEFDHEID 

Valentijnsdag wordt vaak afgeschilderd als feest van de prille verliefdheid: eerste vlinders, heimelijke briefjes, rode rozen die nog iets moeten bewijzen. Alsof liefde alleen telt wanneer ze nieuw, spannend en licht ontvlambaar is. Hoogste tijd om deze dag een ander soort liefde in het zonnetje te zetten. Die niet meer bloost, maar is opgebloeid. Geen vonk bij elke aanraking, geen vuurwerk, maar een eeuwig brandend Olympisch vuur. Verwarmend, troostend en vertrouwd. Als deze gevestigde liefde een geur zou hebben, dan was het die van appeltaart. De vertrouwde geur van thuiskomen. Niet voor niets raden makelaars aan, een appeltaart te bakken bij verkoop van je huis.

VERTROUWD

Daarom is mijn Valentijn geen nieuwe verovering, maar een ode aan de vanzelfsprekende liefde. Mijn oogappeltje, waarop ik kan vertrouwen. Ook als dat soms hard, zuur, melig is of met een beurs plekje. Er zijn momenten waarop je door de zure appel heen moet bijten, soms heb je een appeltje te schillen met elkaar. Kleine botsingen horen erbij, net zoals een plek op de schil niet betekent dat de hele vrucht niet goed is. Sterker nog: wie denkt dat liefde altijd moeiteloos moet zijn, vergelijkt appels met peren. 

ZOET

Valentijn hoeft geen viering te zijn van wat net begint, maar is juist een dag om te koesteren wat zich al bewezen heeft. In een wereld waarin alles sneller, mooier en nieuwer moet, is energie stoppen in het oude vertrouwde het meest romantische dat er is. Een recept voor de perfecte relatie, dat bestaat niet. Voor mijn oude vertrouwde appelkruimeltaart kan ik het recept hieronder wel met je delen. Eveneens het resultaat van tijd, geduld en aandacht. Alleen dan komt er iets moois, lekkers en voedzaams uit.

Vier vandaag de vanzelfsprekende liefde, niet ondanks haar gewoonheid, maar juist daarom.

Appelkruimeltaart
Dit heb je nodig:
- 200 gr bloem
- 100 gr griesmeel
- 75 gr amandelschaafsel, gehakt
- 200 gr suiker
- 1 tl koek- en speculaaskruiden (Euroma/Jonnie Boer: 59% ceylon kaneel, korianderzaad, anijszaad, citroenschil, gember, nootmuskaat, piment, kardemom)
- 150 gr boter, koud in blokjes
- 1,25 kg Jonagold appels, geschild in blokjes
- 75 gr cranberries, diepvries AH
- 50 gr pistaches, grof gehakt en geroosterd
- Verse muntblaadjes

Zo maak je het:
- Meng bloem, griesmeel en amandelen met 190 gr suiker, kaneel en wat zout in een kom.
- Kneed er met koude handen 150 gr boter bij tot een kruimelig deeg. Zet tot gebruik koud weg.
- Verwarm de oven voor tot 200 °C.
- Vet de ovenschaal in. Verdeel de appel-cranberryvulling over de ovenschaal met 1 el suiker en verspreid het kruimeldeeg er gelijkmatige over.
- Bak de appelkruimeltaart in ongeveer 25 - 30 minuten goudbruin in de oven.
- Garneer met pistache en verse munt.
Tip: Serveer met een bolletje vanille ijs.