Het is woensdagavond, 22:00 uur. Mijn collega en ik rijden over de Wethouder Rebellaan om naar onze volgende cliënt te gaan. Wat ons opvalt is dat het donker is op straat: in de huizen is het donker en er brand geen lantaarnpaal. Terwijl wij in de auto aan het praten zijn, komt daar plots een vrouw op leeftijd in een nachtjapon aangelopen. In beide handen houdt zij een zaklamp vast en met elke stap die zij zet bungelt het kleine lampje wat om haar nek hangt vrolijk mee. De schrik slaat mijn collega en mij om het hart terwijl we gejaagd de auto op slot proberen te zetten. Helaas te laat; er wordt met de zaklamp op het raampje getikt: ''De stroom is uitgevallen! U moet zeker bij mijn buurman wezen? Geen nood hoor, ik heb binnen al verschillende kaarsen aangezet. Hier heeft u wat zaklampen, want u ziet geen hand voor ogen hoor!'' Mijn collega en ik stappen uit en haasten ons naar de voordeur. Met veel pijn en moeite weten we de deur open te krijgen. ''Ha Rini, je ligt er romanisch bij hoor!'' En dat is zeker zo, de kaarsen zorgen ervoor dat de woonkamer sfeervol verlicht wordt. Maar de stroomstoring zorgt ook voor minder leuken kanten. Het decubitus matras waar Rini op ligt werkt op stroom en is inmiddels bijna leeggelopen. Rini heeft de ziekte MS waardoor hij niet in staat is zijn ledematen te bewegen. Dit matras is goed voor zijn lichaam en voorkomt dat hij vervelende doorligplekken krijgt. Ook het blaasalarm werkt op stroom waardoor Rini nu geen alarm kan blazen wanneer er zich iets voordoet. Mijn collega en ik bellen uiteindelijk ten einde raad een collega van de HdS thuiszorg die op dat moment bereikbare dienst heeft. In overleg met haar wordt besloten dat wij, waar mogelijk, Rini zo veel mogelijk proberen te helpen terwijl zij naar een oplossing zoekt. Niet veel later worden wij teruggebeld door onze collega. Zij heeft de alarmcentrale gebeld en uiteindelijk is besloten dat de brandweer komt om tijdelijk noodstroom aan te sluiten zodat het bed in ieder geval weer gaat werken. Of een van ons buiten wil gaan staan om de brandweer op te wachten. Een van ons gaat eenzaam buiten in het donker staan. Plots komt er een enorme brandweerauto de hoek van de straat om. Het licht is zo fel dat de hele straat verlicht wordt. Voor de auto lopen vier brandweermannen die vrolijk zwaaien naar de verbaasde toeschouwers. De brandweermannen lopen één voor één naar binnen en groeten Rini enthousiast; dit klusje zullen ze wel even klaren! En inderdaad, niet veel later loopt het bed weer langzaam vol. De brandweermannen besluiten dat zij beloond moeten worden voor deze goede daad en halen koffie te voorschijn. Als de buurvrouw van Rini vervolgens ook nog komt aangelopen met een schaal cake is het feest helemaal compleet. En natuurlijk moest dit heugelijke moment worden vastgelegd op het fototoestel. Brandweer Barneveld, namens Rini en het HdS team willen wij jullie allemaal hartelijk bedanken voor de hulp en gezelligheid!!