Rouwkost

BARNEVELD Moeizame tijden zijn het. Eerst Jan Joosten, toen Gert Jansen, daarna Dick van Rheenen. Drie markante Barnevelders die de afgelopen weken het tijdelijke voor het eeuwige verwisselden. 

Voor de gelegenheid heb ik deze week maar eens een hele avond wortels, paprika en komkommer staan snijden... rouwkost dus.

Over Gert Jansen, de vader van collega Geertjan, hoorde ik deze week een mooi verhaal. Op de vraag of hij (Gert) een testament had, antwoordde één van de zoons gevat: ,,Hij heeft er zelfs twee: het Oude en het Nieuwe Testament.’’ Deze verwijzing naar het geloof bevatte ook een stukje troost voor de familie. Als gelovig man was Gert Jansen niet bang voor de dood, hij wist waar hij naartoe ging. 

Samen met zijn broers leverde Geertjan vrijdag tijdens de afscheidsdienst in de Emmaüskerk een prachtig mooie, diep ontroerende speech af. Uiteraard hadden de heren goed naar de tekst gekeken. Ze wilden natuurlijk niet dat hun vader -voormalig docent Nederlands op het Johannes Fontanus College- hen zou betrappen op spel- en/of taalfouten.

De familie schetste het beeld van een betrokken docent, echtgenoot, vader en opa, die beretrots was op zijn nageslacht, maar dat vooral indirect liet blijken. Die trots klonk vooral door in de verhalen die hij tegen vrienden en bekenden over zijn (klein)kinderen vertelde. Waarschijnlijk een generatiedingetje, want bij mij thuis ging het niet anders. 

Gert Jansen - Hans Verhorst/BDU bv

Net zo talig als Gert Jansen was oud-collega Dick van Rheenen, die de laatste jaren Barneveldse politici de stuipen op het lijf joeg met zijn opiniërende stukken voor de Barneveldse Krant. Op pagina 5 staat een uitgebreid In memoriam over deze bijzondere kerel, met wie ik het altijd uitstekend kon vinden. Hij genoot van zijn leven aan de rand van het Wekeromse bos. Samen met zijn allerliefste Joke had hij het daar Dick voor mekaar. Dick was een veelzijdig man, die ook de kunst van het vertellen verstond. Hij groeide op in een christelijk gezin, dat elke zondag de hervormde Oude Kerk bezocht. ,,We woonden destijds in het centrum, op de plek waar nu de Hema staat’’, vertrouwde Dick mij ooit toe. ,,Als mijn moeder dan de katholieken naar hun dienst zag lopen, schudde zij haar hoofd en zei ze: ‘Die komen er nooit’. En dan zei ik: ‘Jawel hoor, ze hoeven nog maar 100 meter’.’’

Dick van Rheenen.

Komende maandag mag ik - als één van de velen - spreken tijdens de uitvaart. We zullen Dick nog eens goed in het zonnetje zetten.

Erik Roest