In Memoriam: ‘Elk winkelcentrum verdient een Jan Joosten’

BARNEVELD Barnevelder Jan Joosten, slager, regelaar en creatieveling, is na een ziekbed vorige week woensdag op 72-jarige leeftijd overleden. Gisteren werd hij in stilte door zijn gezin naar zijn laatste rustplaats gebracht. 

,,Elk winkelcentrum verdient een ‘Jan Joosten’, iemand met tomeloze energie en vooral ontzettend veel creativiteit’’, zegt collega-ondernemer Hans Soeterboek. ,,Op zakelijk vlak heb ik diep respect voor Jan. Bijvoorbeeld voor de manier waarop hij het elke keer weer voor elkaar kreeg een bepaalde worst of hamburger op de kaart te zetten en er de landelijke pers mee haalde. Dan zag ik ‘m weer op nationale tv voorbijschuiven. Maar die creativiteit toonde hij niet alleen in het slagersvak. Jan had een hart voor Barneveld en bedacht steeds weer gekke, nieuwe ideeën. Oké, niet alles pakte altijd even goed uit, maar heel veel dingen ook weer wel. Denk bijvoorbeeld aan het ‘kuiltje’ in het straatwerk onderaan de toren, waar Jan van Schaffelaar terecht zou zijn gekomen. Of zijn Barneveldse postzegels, de megaposter van Van Schaffelaar op de Rijnvallei, de schildjes met kippenafbeeldingen boven de winkelstraten en zijn aandeel in Kip Artistique. Ik kan zo nog wel even doorgaan.’’

ECHTE REGELAAR 

Binnen de Oud Veluwse Markt - met de overbekende hamburgers van Joosten - pakte de slager een belangrijke rol, en vanaf zijn pensioen in 2016 ook binnen de Barneveldse Middenstands Vereniging (BMV), waar hij voorzitter van werd. Soeterboek: ,,Hij deed altijd alles vol overgave en wist ook meteen hoe hij nieuwe plannen van de grond moest krijgen. Een echte regelaar, met verfrissende ideeën. Als hij eenmaal iets in z’n kop had, kon ‘ie bij wijze van spreken door muren heen lopen. Zo iemand is goud waard voor een winkelcentrum. Een bijzondere kerel en een ondernemer pur sang, we gaan hem missen.’’

DE LEUKE TWIST 

Een gepassioneerd slager, met gevoel voor actualiteit. Zo noemt Reinout Joosten zijn oom Jan, ook wel ‘uncle Johnny’ onder de medewerkers. In 2001 werd hij mede-eigenaar van de slagerij op de hoek Langstraat/Haanschotenstraat, en in 2016, toen Jan met pensioen ging, nam hij de winkel over. ,,Ik heb ruim twintig jaar intensief met hem samengewerkt en ontzettend veel van hem geleerd. Jan was niet alleen een harde werker, maar wist ook altijd nét even de leuke twist ergens aan te geven. Ik denk bijvoorbeeld aan de Amalia-carré, die hij lanceerde bij de geboorte van prinses Amalia: dunne speklapjes, met daarin een vulling van zowel Hollandse kaas als Argentijnse cornedbeef. Je snapt de knipoog denk ik wel. Zijn creativiteit zorgde meerdere malen voor landelijke bekendheid. En dat straalde dan weer af op de zaak, maar meer in het algemeen ook op het slagersvak.’’

Zo zocht Jan altijd weer naar iets nieuws’’, vervolgt Reinout. ,,Hij was bijvoorbeeld één van de eersten met glutenvrije producten en merkte ook al heel gauw het belang van vegetarische producten op. Maar ik denk bijvoorbeeld ook aan de bbq-tapas, kleine hapjes voor op de barbecue. Hij won er de Nationale Barbecuekampioenschappen mee. En een hoogtepunt was de erkenning tot Barneveldse Ondernemer van het Jaar, in 2015.’’ Ook Reinout herinnert zijn oom vooral als een bezige bij, die zowel binnen als buiten zijn vak met van alles en nog wat bezig was. ,,Ik denk bijvoorbeeld ook aan zijn inzamelingsactie na de tsunamiramp in 2004, de manier waarop hij mensen begeleidde bij hun opleidingen, zijn enthousiasme rondom de Top 2000, waar hij veel mee op radio en tv is geweest.’’

ALTIJD VAN GOEDE ZIN 

Belangstelling oogstte Jan, door samen met zijn culinaire vriend en topkok Huub Oudshoorn tientallen jaren present te zijn tijdens de parlementaire zomerbarbecues in Den Haag. ,,Dat was elk jaar wel weer een Barnevelds feestje in de Hofstad’’, zegt Oudshoorn. ,,We waren goed op elkaar ingespeeld. Jan verzorgde het vlees van hoge kwaliteit, ik zorgde voor de bereiding. Het gemak waarmee Jan, altijd op vriendelijke toon, al die politici aansprak en scherpe kwinkslagen uitdeelde, daar had ik wel bewondering voor. En of het nu Kamerleden waren of bewindslieden als Jan Peter Balkenende of Mark Rutte, dat maakte hem niet uit. Hij was altijd van goede zin en kreeg, vaak langs z’n neus weg terwijl hij vlees aan het snijden was, geregeld de mooiste uitspraken te horen. Al moest ik ‘m er wel geregeld op attenderen dat er nog anderen in de rij stonden te wachten, want Jan was niet kort van stof.’’

De vriendschap tussen Jan en Huub gaat zo’n veertig jaar terug, in de tijd dat Huub voor zijn werk professionele koeling, een hygiënische productieruimte en hoogstaand vlees nodig had. ,,Op zakelijk gebied kwam ik in contact met de slager en het klikte eigenlijk meteen tussen ons. Ik hoefde maar een paar dingen te zeggen en hij snapte me meteen. Andersom merkte ik al snel op dat hij bijzonder trots was op zijn vak en dat ook graag naar buiten uitdroeg. Dat kon ik goed waarderen.’’ Het tweetal liep menig evenement en festival af, van Floriade tot huishoudscholendagen, plus activiteiten voor het Koninklijk Huis, zoals bij het afscheid van Koningin Beatrix en de inauguratie van Willem-Alexander. ,,We zaten veel samen in de auto en dan ga je vanzelf met elkaar praten. Niet alleen over vlees en koken, maar ook over privézaken. Op die manier werd onze vriendschap verdiept en zijn we altijd elkaars klankbord gebleven.’’

DOORZETTER 

Net als Reinout en Soeterboek, merkte ook Oudshoorn de grote creativiteit op van Jan. ,,Hij bedacht de leukste en gekste dingen, van de kroningsburger of kalfspastrami, tot de bal van Rinus, of het idee om tijdens Wereld Eidagen in een megagroot wiebelend ei te gaan staan in het centrum van Barneveld, om daar driehonderd eieren te bakken. Hij was ook altijd heel alert op innovatie en op de ontwikkeling van het vak in het algemeen. Ik denk aan het snittenboek voor de vleessector en de vleeswaaier voor de consument, waar hij ontzettend veel werk en vakmanschap in heeft gestoken. Dat boek is in elf talen weergegeven. Hij verzorgde daarin de technische delen op en zorgde voor ‘mooie fotomodelletjes’ voor de fotografie. Nu wordt het gezien als een standaard verkoopwerk in de branche.’’

Oudshoorn: ,,Als hij iets deed, dan ging hij er voor tweehonderd procent voor. Natuurlijk was het soms flink hard werken en doorzetten. Maar altijd als we dan nadien even een drankje deden, dan zei hij:’ Huub, het was weer poepen zonder drukken’. Jan was een harde werker, maar cijferde zich ook weg. Hij zei op zijn ziekbed ook: voor mij geen tierelantijntjes op mijn begrafenis. Ik ga hem wel missen.’’

Wouter van Dijk