Afbeelding
Pauw Media
Zevensprong

Onderweg naar Ellie en de 3J´s

Column

BARNEVELD Op een zonnige zaterdag in oktober 2015 ging ik vrolijk op weg naar Barneveld. Samen met Ellie Krijger, de onverwoestbare voorvrouw van Terre des Hommes, zou ik een feestelijk samenzijn in het dorpscentrum presenteren. Klap op de vuurpijl was een optreden van de 3J´s, die speciaal voor het goede doel (de strijd tegen kinderuitbuiting) van Volendam naar de Veluwe kwamen rijden. 

Onderweg kreeg ik een telefoontje van mijn zus. De exacte woorden weet ik niet meer, maar de boodschap was glashelder: ,,Onze vader is overleden.´´ 

In een roes reed ik door richting Barneveld. Ik vertelde Ellie dat mijn aandeel in het feest niet doorging en zette koers richting Bergambacht, waar ik samen met mijn zussen en broer de tijd nam om te rouwen en de uitvaart voor te bereiden. Natuurlijk waren we verdrietig, maar we hadden er ook vrede mee. Mijn vader stond -als gevolg van de ziekte van Parkinson- op het punt zijn zelfstandigheid te verliezen. Doordat hij op deze zaterdag op weg naar de wc in elkaar zakte, hoefde hij niet zijn eigen appartement in te ruilen voor een plek in het verplegende gedeelte van het zorgcomplex. 

Ondertussen ging het feest in Barneveld gewoon door en haalden Ellie Krijger en haar trouwe leger van vrijwilligers een mooi bedrag op voor het goede doel.

In de loop der jaren heb ik talloze malen mogen samenwerken met deze bijzondere Barneveldse. Als ze weer een plannetje had om haar organisatie op de kaart te zetten, belde ze me op met de vraag wat ik ervan vond. En vaak werd ik ook nog ingevlogen voor een fysieke bijdrage (in de vorm van een toespraak bijvoorbeeld) of mocht ik een ondersteunend artikel schrijven voor de krant. Bijzonder moment was voor mij dat ik samen met radio-deejay Gerard Ekdom een modeshow mocht presenteren in de foyer van het Schaffelaartheater. Niet gehinderd door enige kennis van zaken probeerde ik het woord pantalon zo deftig mogelijk uit te spreken.

Van alle Terre des Hommes-afdelingen in het land kreeg Barneveld de meeste publiciteit. Geen wonder, want wervelwind Ellie timmerde altijd flink aan de weg. Wat natuurlijk ook hielp is dat ze ons met enige regelmaat trakteerde op lekkernijen, of dat nu wijn, taart of zelfs een complete lunch was. Dat riekt naar omkoping, hoor ik u denken, en dat is ook zo. Ik heb twee excuses: de traktaties kwamen altijd nadat we gepubliceerd waren. En tot overmaat van ramp smaakten die lekkernijen ook altijd verdacht goed.

Het moge duidelijk zijn: ik ga Ellie missen als baken van de Barneveldse Terre des Hommes-afdeling, die creativiteit, daadkracht en enthousiasme op ongekende wijze wist te bundelen. Hopelijk heeft het bestuur haar les goed in de oren geknoopt. ‘We moeten ons profileren, we moeten ons laten zien’, riep ik de hele tijd´´, zegt Ellie vandaag in de Weekendbijlage. ‘Daarom bedacht ik elke keer weer iets nieuws.’

Tegen de overgebleven bestuursleden zeg ik daarom: treed in Ellie´s voetsporen. Bel gerust als jullie de krant kunnen gebruiken ter ondersteuning. En weet dat we op de redactie dol zijn op taart en oliebollen.

Erik Roest

advertentie
advertentie