Zevensprong Erik Roest: ‘Beestenboel in de krant’

Vandaag treft u verderop in deze krant maar liefst vier pagina’s vol vertedering aan: foto’s van trotse dorpsgenoten met hun trouwe viervoeters, spinnende pluizenbollen of gezellige parkieten. Het is immers Werelddierendag (morgen dan). Prachtig om te zien hoe intens die liefde tussen mens en dier kan zijn, al liep het aantal uitzendingen behoorlijk uit de hond.

Ik moet eerlijk bekennen: ik heb er zelf helemaal niks mee.

Mijn trackrecord als huisdierenbezitter is ronduit treurig te noemen. Neem nu konijn Peer, dat mijn kinderen ooit dolgraag wilden hebben. Op een koude, mistroostige ochtend vonden we Peer stijf in zijn hok. We hebben het stoffelijk overschot met een bescheiden ceremonie bijgezet achter in de tuin. Een houten bordje markeerde zijn laatste rustplaats met de sobere, doch rake poëzie: Hier ligt Peer, hij leeft niet meer.

Zelfs onze goudvissen hielden het opvallend kort uit in Huize Roest. En het overlijden van een van onze katten, na een ongelukkige ontmoeting met een autobumper, was ronduit traumatisch.

Sowieso vind ik katten maar ingewikkelde wezens. Zoals het aloude spreekwoord zegt: honden hebben een baasje, katten hebben personeel. Nee, doe mij dan maar een hond. Een hond is tenminste oprecht blij als je na een lange werkdag de voordeur open doet, ongeacht wat voor humeur je hebt. Maar ja, ik ben simpelweg te vaak van huis om een lieve Lassie-variant aan te schaffen.

Bovendien ben ik nog altijd aan het herstellen van een hardnekkig jeugdtrauma. In mijn gloriedagen als krantenbezorger ben ik namelijk meermaals op scherpe wijze verrast door de voortrazende viervoeters uit de buurt. Baasjes riepen steevast vanuit de voordeur dat hun Max echt nooit beet, terwijl Max zijn tanden al diep in mijn kuit had geparkeerd. Het aantal tetanusprikken en littekens dat ik aan die krantenwijk heb overgehouden, is ondertussen niet meer op de vingers van twee handen te tellen.

Toch ben ik niet helemaal diervrij. Ik gebruik ze namelijk ontzettend graag in hun spreekwoordelijke vorm. Zo kan ik zo trots als een pauw zijn op mijn kinderen, ren ik op de redactie regelmatig rond als een kip zonder kop en ben ik soms zo koppig als een ezel. 

En vooruit, van wilde dieren kan ik op veilige afstand enorm genieten. De giraffe is bijvoorbeeld een persoonlijk favoriet. Ik heb zelfs nog overwogen om onze woning uit te bouwen met een extra hoog plafond, puur om zo’n prachtig beest in de woonkamer te kunnen herbergen. Helaas vond de aannemer dat plan bouwtechnisch volstrekt onuitvoerbaar.

U hoeft zich overigens mij geen zorgen te maken, want op de redactie van deze krant kom ik elke dag uitgebreid aan mijn trekken. Ik word namelijk omringd door werkpaarden. 

Dus voor mij vandaag geen extra brokjes, hondenkoekjes of kriebels achter de oren. Maar voor iedereen die wel een harige huisgenoot heeft: een hele fijne Dierendag gewenst. Maak er een feestje van…enne houd uw hond alstublieft even vast als de krantenbezorger voorbijkomt.

Erik Roest