Sandra Kookt: Banaan-haverkoekjes met pindakaas

BARNEVELD Een boompje kun je beter niet verplanten. Toch deed ik dat anderhalf jaar geleden. Met een schop, een bats zoals ze in Barneveld zeggen, groef ik mijn jonge appelboom uit om hem op een nieuwe stek weer in de grond te zetten. Ik pakte mijn spullen, verhuisde naar een plek waar ik niemand kende en begon opnieuw. Op een plek waar onze wortels nog nergens houvast hadden.

Het leven lijkt aanvankelijk even stil te staan. Maar schijn bedriegt. Onder de grond gebeurt juist het belangrijkste werk. Nieuwe wortels zoeken water, voeding en houvast. Pas daarna verschijnen er weer bladeren, bloesem en pluk je uiteindelijk de vruchten. Met mensen werkt het net zo.

WANDELEN Toen ik hier kwam wonen, kende ik niemand. Ik meldde mij aan voor vrijwilligerswerk bij een dierweide, begon een eetclub en zei vaker ‘ja’ tegen nieuwe ontmoetingen. 

Zo raakte ik via de buurtapp aan de wandel met een gezellige buurvrouw die haar 10.000 stappendoel graag samen wilde behalen. Al wandelend en pratend door de natuur leer je elkaar op een heel ongedwongen manier kennen. Toch blijken de mooiste ontmoetingen vaak niet te plannen. Die komen toevallig aanwaaien. Of beter gezegd: aangelopen.

BESTUIVER Ik verhuisde niet alleen. Mizo kwam met mij mee. En eerlijk gezegd heeft deze hond een groter sociaal netwerk opgebouwd dan ik. Zij maakt echt overal vrienden. Met honden én met mensen. Een vrijwilliger van de dierweide werd stapelgek op haar en is inmiddels vaste suikeroom.

In de buurt vond Mizo een nieuwe hondenvriend en binnen de kortste keren waren de twee onafscheidelijk. De baasjes bleken minstens zo gezellig als hun pup. Er werd gebruncht, gewandeld en precies op het juiste moment stonden zij voor me klaar. Ik dacht dat ik mijn nieuwe sociale leven zorgvuldig aan het opbouwen was. Achteraf bezien was Mizo vooral de grootste netwerker van ons huishouden, degene die al kwispelend nieuwe deuren opent.

VRUCHTEN Inmiddels hangen er weer appels aan mijn boom. Niet veel, sommige appeltjes bleken achteraf toch rot en vielen vanzelf af. Dat hoort erbij. Maar de vruchten die zijn gebleven, zijn des te mooier. Stevig, zoet en krijgen net als ik een blos op de wangen. Soms moet een boom eerst opnieuw wortelen voordat hij weer kan bloeien. In weer en wind. Zon, regen, een gezonde dosis ‘shit’ als compost en bestuivers die onzichtbaar hun werk doen. Vriendschappen groeien eigenlijk precies zo.

JARIG Dat is de mooiste les van de afgelopen anderhalf jaar. Je kunt een zaadje planten, de omstandigheden creëren, maar daarna heb je vooral geduld nodig. Deze week vierde Mizo haar verjaardag en had meer visite dan ik zelf ooit had. Dat klinkt misschien wat overdreven voor een hond, maar stiekem voelde het zo ongelooflijk rijk.

KOEKJE Een hond is een uitstekende ijsbreker. Maar een kop koffie met iets lekkers doet ook wonderen. Deze week maak ik eenvoudige haverkoekjes met pure ingrediënten waar zowel mensen als honden blij van worden. Deze kun je gerust delen met visite, de buurvrouw na een wandeling óf je trouwe viervoeter. Het blijft mij verbazen hoeveel moois er kan groeien, als je gewoon
ergens een eerste zaadje plant.

-----------------

RECEPT

2 rijpe bananen
150 gr fijne havermout
75 gr havervlokken
2 el 100% pindakaas (zonder zout of xylitol)
2 el ongezoete appelmoes (of 1 ei)
1 kleine appel, fijn geraspt
1 el kokosolie, gesmolten
eventueel ½ tl kaneel (alleen voor mensen; laat weg als de hond mee-eet)

Verwarm de oven voor op 175 °C. Prak de bananen fijn en meng met havermout, havervlokken, de pindakaas, appelmoes en kokosolie. Meng de geraspte appel erdoor en kneed tot een stevig deeg. Schep kleine hoopjes op een met bakpapier beklede bakplaat en druk ze iets plat. Bak de koekjes in circa 18-20 minuten goudbruin. Laat volledig afkoelen.

TIP: Bewaar de koekjes enkele dagen in een afgesloten trommel of vries ze in. Geef honden deze koekjes als tussendoortje en gebruik altijd 100 procent natuurlijke pindakaas zonder xylitol of toegevoegd zout.

door Sandra Pilkes