‘Wij leveren een onmogelijke prestatie’

19 mei 2007 om 00:00 Voorlezen Nieuws Van Parijs naar Rotterdam in minder dan 39 uur en 53 minuten. In totaal 525 kilometer, te voet en non-stop. Dat is het doel van Loopgroep Voorthuizen, die dit jaar voor de derde keer meedoet aan de RopaRun. Tijdens het pinksterweekend nemen acht lopers in estafettevorm deel aan de afmattende race. ,,Het is echt afzien”, zegt Geerhard Ronde uit Stroe, één van de acht lopers van team 142. In totaal rennen 210 teams, voornamelijk uit Nederland, mee aan de RopaRun. De atleten van Loopgroep Voorthuizen gaan voor de derde keer de uitdaging aan. ,,De lopers zijn verdeeld in twee groepen van vier die elkaar om de vier uur aflossen”, legt Geerhard uit. ,,De vier lopers wisselen elkaar vervolgens om de kilometer af. Op deze manier kunnen we hard door blijven lopen en een gemiddelde van 14 kilometer per uur handhaven. Bovendien blijven we op deze manier zo lang mogelijk redelijk fris. Het is de snelste manier om zo’n lange afstand in estafettevorm te overbruggen.” De bedoeling is om ons eigen record van vorig jaar, 39 uur en 53 minuten, te breken.” De lopers hebben een chip aan hun schoen die de gemiddelde snelheid meet en de locatie bepaalt waardoor het onmogelijk is om stiekem een stuk over te slaan. Dag en nacht gaat dat zo door. ,,Je hebt om de vier uur wel wat rust, maar die tijd is zo om”, zegt Fien Ronde (60), de vrouw van Geerhard. Zij gaat mee als één van de masseurs. ,,De renners moeten zich opknappen, een beetje wassen, wat eten en natuurlijk zich verplaatsen naar de plek waar zij weer moeten starten.” Na de start, in de nacht van zaterdag 26 op zondag 27 mei, nabij het Parijse vliegveld Le Bourget, vertrekken de lopers in een rechtstreekse route over landweggetjes en door Franse en Belgische stadjes en dorpjes richting Rotterdam, om daar te finishen op de Coolsingel. ,,We houden de hele race praktisch dezelfde kleren aan, okselfris blijf je toch niet, tijd om je te verkleden is er nauwelijks”, vult Geerhard aan. ,,Het zal op de Coolsingel dan ook wel erg zweterig ruiken.” Ook tijd voor toiletpauzes is er nauwelijks. ,,De organisatie verbiedt het om in de berm te plassen, dus dat is erg lastig. We hebben wel poepzakjes bij ons om daarin ons gevoeg te doen. Dat is een heel gedoe, maar het kan helaas niet anders. Motorrijders van de organisatie rijden op het traject en controleren heel streng. Word je gesnapt op het overtreden van de regels, dan lig je er als loper uit en moet je met zeven man verder. Dat betekent nogal wat.” ,,Het wordt een sprong in het diepe”, zegt Fien.,,Reken maar dat het een weekend zonder slapen wordt. We leveren een prestatie waarvan je van tevoren niet verwacht dat het mogelijk is. Op een of andere manier maakt je lichaam een stof aan die ervoor zorgt dat je maar door kunt gaan.” De lopers nemen op hun tocht niet alleen masseurs mee, een hele karavaan volgt: vrachtwagenchauffeurs, teambegeleiders en kwartiermakers. Al deze mensen ontkomen niet aan de ontberingen van deze race. Zij rijden via alternatieve routes mee omdat ze niet op het looptraject mogen komen en slaan op grasveldjes het kamp op om de renners om de vier uur in op te vangen. Daarnaast fietsen er constant twee sporters mee met de loper ter begeleiding. ,,Geen overdreven luxe, want midden in de nacht kun je in een vreemd gebied misschien een scherpe bocht missen”, zegt Geerhard. ,,De heuveltjes in het Vlaamse land kunnen verraderlijk zijn. De fietsers waarschuwen, lezen de route en bezorgen spaarzaam licht op de donkere stukken, waar geen lantaarnpalen staan.” Ook voor de fietsers betekent de tocht een behoorlijke prestatie. ,,Je moet je indenken dat die fietsers niet hun eigen tempo kunnen fietsen, maar rekening moeten houden met de loper. Dat is behoorlijk vermoeiend, en bovendien krijgen ze het ‘s nachts behoorlijk koud.” De RopaRun wordt al sinds 1992 gehouden, aanvankelijk van Rotterdam naar Parijs, maar sinds 2004 loopt de route andersom. ,,De dorpjes en stadjes die wij aandoen, zijn ondertussen gewend aan de lopers en hebben hun straten versierd met vlaggen en fakkels. Het is geweldig om te zien hoe de wedstrijd leeft. In het Brabantse Ossendrecht moeten de lopers door een versierde tent lopen en krijgen ze binnen een lauwerkransje op hun hoofd”, zegt Geerhard. ,,Echt geweldig om de reacties te zien.” Ook al wordt de tocht, ‘s werelds langste en grootste estafette, een hele strijd, Geerhard ziet de uitdaging positief tegemoet. ,,Al ben ik dan 62 jaar, ik ben nog aardig fit en ik beweeg veel. Afgelopen weken ben ik me specifiek voor de Roparun aan het voorbereiden door vier uur lang steeds één kilometer hard te lopen een minuut hard te lopen om dan honderd meter te wandelen, dus ongeveer dat wat we zometeen ook gaan doen. Het gaat goed, al merk ik al direct dat je lichaam hierop heel anders reageert dan op het lopen van een marathon. Je krijgt sneller last van lage rugpijn, je gebruikt andere spieren, juist doordat je vaak opnieuw start. En de vermoeidheid eist natuurlijk zijn tol.” Door mee te doen aan de RopaRun haalt Loopgroep Voorthuizen door duizend lootjes te verkopen van 2,50 euro per stuk plus bedragen van verschillende sponsoren een geldbedrag binnen dat Stichting RopaRun beschikbaar stelt aan onder meer het Sophia Kinderziekenhuis, de Daniel den Hoedkliniek en voor de vereniging Ouders, Kinderen en Kanker. ,,Het is natuurlijk heel mooi dat door onze prestatie zieke kinderen geholpen kunnen worden. Een tweede drijfveer om hieraan mee te doen is om te leren waar je eigen grenzen liggen”, zegt Geerhard. ,,Als je de uitdaging met jezelf aangaat en goed ten einde brengt, is dat een kick voor je zelfvertrouwen. Omdat de vermoeidheid op een gegeven moment haar tol gaat eisen, moet je leren bepaalde opmerkingen het ene oor in en het andere weer uit te laten gaan.” Vrienden en kennissen verklaren het echtpaar Geerhard en Fien voor gek dat ze aan zo’n zware tocht meedoen. ,,Aan de andere kant, ze zijn het inmiddels ook wel een beetje gewend van ons”, zegt Fien.We houden nu eenmaal niet van stilzitten.”