Tachtigers Jan, Willem en Marinus nog even gedreven als vroeger voor Terschuurse Boys

TERSCHUUR Het zijn geen jongens meer, maar Jan van ’t Hof (80), Willem Berendse (80) en Marinus van de Beek (79) zijn volledig vervlochten met Terschuurse Boys. Vanwege hun jarenlange inzet voor deze voetbalvereniging ontvingen ze uit handen van de burgemeester een koninklijke onderscheiding.

De velden liggen er mooi bij op de vroege ochtend. ,,Het gras is lekker groen door de buitjes van de afgelopen dagen, want het is behoorlijk droog geweest.” In de kantine van sportpark Overbeek zit al een flink aantal vrijwilligers om tafel, met een kop koffie en tosti’s voor wie daar zin in heeft. Er worden grappen gemaakt en voorspellingen gedaan of het eerste elftal in de nacompetitie nog kans maakt op handhaving in de derde klasse. Gaan ze zich veilig spelen? Lokale voetbalhelden op grote zwartwitfoto’s en een vitrine met bekers herinneren aan de sportieve successen. Jan, Willem en Marinus voelen zich hier als een vis in het water.

HONDSTROUW De drie heren gaan er in de bestuursruimte eens goed voor zitten. Ze maken deel uit van in totaal 149 vrijwilligers die zich hondstrouw voor hun club inzetten. Dat zijn de klussers, bestuursleden, trainers/leiders van de elftallen en medewerkers van de bar en kantine. ,,Het zijn er veel, maar eigenlijk hebben we er nóg te weinig.” Want Terschuurse Boys heeft vier elftallen met senioren, een dameselftal, een 35+ en 45+ elftal én twaalf elftallen met junioren en pupillen. In totaal telt de club zo’n 450 leden.

Jan van ’t Hof is meer dan zestig jaar lid van de voetbalvereniging, was 23 jaar bestuurslid, waarvan vijftien jaar voor jeugdzaken en tien jaar als voorzitter. Bovendien vervulde hij andere functies. Willem Berendse was 36 jaar bestuurslid, waarvan een tijd als (wedstrijd)secretaris en zeventien jaar als voorzitter. Daarnaast vervulde hij andere functies bij de werkploegen en als consul. Marinus van de Beek is meer dan veertig jaar vrijwilliger, actief bij de klussenploeg, voor het ballenbeheer, onderhoud van de velden, kantinediensten en als lid van de evenementencommissie (met avonden om te klaverjassen, een kaartmarathon, bingo en de kerstverloting). Naast de voetbalclub is Van de Beek ook nog actief om de lokale wandelroute Terbroeksepad netjes te houden.

WEILAND ,,Ik ben erbij gekomen als leider van het vierde elftal, op verzoek van Ab van Veluw, die overigens met 47 jaar inzet het langst zittende bestuurslid was”, vertelt Willem. ,,Hij heeft gelukkig nog een onderscheiding en een gouden medaille van de KNVB gehad, vlak voordat hij overleed.” Willem en Jan verklaren dat ze als ervaren mannen het jonge huidige bestuur met negen leden nog steeds ondersteunen.

Op 23 mei dit jaar bestond Terschuurse Boys 65 jaar. Jan was bij de oprichting vijftien jaar jong en weet nog dat de club op een boeren veld aan de Sandersstraat begon (wijst naar buiten). ,,Eerst was nog De Eendracht opgericht, maar die club is nooit aan voetballen toegekomen. Dat viel nog niet mee, vooral omdat het vervoer van de voetballers een probleem vormde. Toen we een weiland van de familie Vonk konden gebruiken, is daar een hok bij geplaatst, met buiten een teil om de blubber van de schoenen en benen af te spoelen.” 

Maar de KNVB keurde het veld af en daarom moest Terschuurse Boys twee jaar lang uitwijken naar de velden van De Kieviten in Voorthuizen. ,,Zij speelden op zondag en daarom konden wij daar op zaterdag terecht.”

Jan weet nog dat in 1964 het tweede elftal kampioen werd en in 1965 en 1966 viel het eerste die eer te beurt. ,,Dat was met trainer Kees van Klooster en kon de club meedoen onder de paraplu van de KNVB.” Illustere spelers die toen furore maakten waren Jan Dokter, Steef Bakker en Teun Troost de varkenshandelaar. Die laatste kon op zijn klompen duizend keer de bal hoog houden, waardoor het gesprek even uitwaaiert naar de virtuoze techniek van spelers als Dennis Bergkamp en Frenkie de Jong. Maar die speelden nooit bij Terschuurse Boys.

SLIDING Willem voetbalde als laatste man eerst bij een Amersfoortse club en ging bij woninginrichtingszaak Buitenhuis in Zwartebroek werken. ,,Ik ben sowieso erg sportminded, maar voetbal steekt daar bovenuit. Zelf was ik niet zo’n talent. De spanning, de sfeer, de gezelligheid, daar doe je het voor. En het vrijwilligerswerk doe je omdat je het leuk vindt, anders doe je dat niet. Daar zet je dingen voor opzij. En je moet je vrouw mee hebben, want zij heeft hier ook veertig jaar achter de bar gestaan en de kantine schoongemaakt. Ze kon ook goed sfeer maken.”

Op de grens van Barneveld en Nijkerk groeide Marinus op in een boerderij. Hij werkte bij auto-importeur Pon en kwam in 1975 in Terschuur wonen. ,,Nadat ik eens naar een voetbalwedstrijd ging kijken, ben ik vrijwilliger geworden. Ik heb zelf slechts één helft gevoetbald en toen was het einde carrière. Bij een sliding verbrijzelde ik meteen een onderbeen.” Jan van ’t Hof was erbij en zag dit pijnlijke drama voor zijn ogen gebeuren. Toen was Marinus al wel 33 jaar, waarna hij zich met veel plezier volledig stortte op het vrijwilligerswerk bij de boys.

ELEKTROMONTEUR Jan was elektromonteur en woonde eerst in Nijkerk, vervolgens in Zwartebroek en sinds tien jaar in Terschuur. Hij voetbalde eerst bij de junioren, met wie hij als voorhoedespeler een keer kampioen werd. Een paar jaar later raakte hij flink geblesseerd, zodat hij de lokale top niet meer kon bereiken. ,,Sommige conservatieve kerkleden in Terbroek waren in de beginjaren niet zo’n fan van de voetbalclub, ook al speelden we op zaterdag. Want we hielden van een biertje en er viel weleens een onvertogen woord. Daarom is destijds ook de korfbalvereniging opgericht.” 

Willem voegt toe dat de tijden veranderen, want tegenwoordig komt een predikant naar het sportpark om te kijken naar de voetbalwedstrijden van zijn eigen zoons. ,,Hij vindt het een hele nette club, want het is natuurlijk niet zo dat we hier de hele tijd lopen te vloeken.” Tegenwoordig is de voetbalvereniging met twee gewone velden en een kunstgrasveld gebroederlijk gesitueerd op het sportpark, tesamen met korfbalvereniging Revival.

SPONSORS De heren wijzen op de gang van zaken in het amateurvoetbal, waarbij sponsors bij sommige clubs de (top)spelers indirect betalen. In Terschuur is dit niet het geval. ,,Als je daarmee begint, is het einde zoek”, vindt Van ’t Hof. Een vriend van hem richtte bij de boys wel de ‘Club van honderd’ op, met bedrijven die de voetbalvereniging een warm hart toedragen, waarna hij hier zelf 25 jaar lang het aanspreekpunt werd. De bijdrages variëren van 45 tot 100 euro per jaar.

Marinus zorgt ervoor dat op zaterdag alles keurig klaar ligt voor alle wedstrijden die er op de Overbeek gespeeld worden. Daarna worden de ballen weer verzameld en schoongemaakt. Ze zijn in de loop der jaren veranderd van leer naar kunststof. ,,Het zijn verschillende type ballen, van A3 naar A4 tot A5, wat betreft de grootte en gewicht.” Hij zag ook dat de afmetingen van de velden bij de jeugd aangepast werden, oplopend van een kwart tot een half naar een heel veld bij de volwassenen.

KOPSTOOT Achter de bar ziet Marinus dat hoofdzakelijk jongeren samen iets komen drinken. Dit gaat prima en hij zegt dat er niet teveel gedronken wordt. ,,Een biertje is prima. Ze vroegen weleens om een ‘kopstoot’, maar daar begin ik niet aan.” 

Jan komt zaterdag graag naar de voetbalvelden om de wedstrijden te bekijken. Als bestuurder hechtte hij aan een transparant klimaat. ,,Je moet kunnen zeggen hoe je over de dingen denkt. Tegenwoordig worden de ledenvereniging online thuis gehouden en bij de rondvraag hoor je bijna nooit iemand. Vroeger ventileerde iedereen zijn mening in de kantine en dan was het weleens wild-west. Maar daarna namen we een biertje en was het klaar.”

LOPEZ Willem vindt het mooi dat het eerste elftal van Terschuurse Boys bijna nooit tegen degradatie hoefde te knokken. Tegenwoordig is Marcel van de Hoop trainer en hij vindt dat deze man zijn eigen visie uit moet kunnen voeren, zonder al teveel bemoeienis van bestuursleden.

Dat het eerste elftal tien jaar geleden promoveerde naar de tweede klasse vinden de heren een memorabele gebeurtenis. ,,Dat was prachtig en een geweldig feest! Toen hadden we Lopez en dat was een hele goede speler. We hadden toen een heel leuk elftal, terwijl hij net even de man met glans was, om er nog een doelpunt bij te scoren. We moesten toen tegen Oene en bij die club was het altijd hartstikke gezellig.”

VAN GAAL Jan herinnert zich vooral de periodekampioenschappen uit sommige seizoenen, zoals in 1990. ,,Bij een wedstrijd tegen Lelystad botste een speler van Terschuur tegen de keeper en die slikte daardoor zijn tong in. Toen is de wedstrijd niet uitgespeeld, waardoor we qua indeling in ‘West’ terecht kwamen en ook tegen de amateurs van Ajax moesten. Daar zaten jongens in die een beetje ‘uit de bocht vlogen’ en goede oud-spelers als Dick Schoenaker.”

Zodoende ging hij mee in de bus naar Amsterdam en ontmoette Jan in de bestuurskamer de befaamde trainers Leo Beenhakker en Louis van Gaal. ,,Met die tweede heb ik toen een uur zitten praten. Van Gaal is een geweldige man. Hij wilde weten hoe wij voetbalden. In die wedstrijd kwamen we met 2-1 achter en toen kwam Sjaak Swart eraan lopen en zei dat we er geweldig voor knokten. Onze laatste man Benny Langenheem ging tot slot nog een keer naar voren en in een combinatie schoot hij de bal erin: 2-2! Dat was een memorabele wedstrijd.”

WERELDPRESTATIE Willem herinnert zich nog zo’n bizarre pot tegen IJsselmeervogels, een topper in het amateurvoetbal. Het was ongeveer 1974/75, het jaar dat de Spakenburgers kampioen waren geworden en voor de KNVB-beker al van AZ gewonnen hadden. Vervolgens moesten ze tegen Terschuurse Boys spelen. ,,Toen stond er duizend man langs de lijnen te kijken en kwamen we ook nog met 1-0 voor. Het werd 1-1, maar de bekende speler Jaan de Graaf had zijn arm in het gips en deed de eerste helft niet mee. Hem hebben ze er toen toch nog in gezet, zodat IJsselmeervolgels nog met 1-2 won. Maar het bleef een wereldprestatie. Onze jongens waren kapot aan het eind, ze hadden alles gegeven. Dat was toen een enorme belevenis!”

Van die prachtige wedstrijd zijn helaas geen bewegende beelden. Met de huidige techniek liggen voetbalopnames nog in het verschiet. Voorlopig zijn de drie heren heel blij met een prachtig nieuw scorebord dat er bij het hoofdveld geplaatst zal worden. Ze zijn ook trots dat hun club het zonder al teveel middelen en relatief weinig mensen toch steeds ver weet te schoppen. En dat Terschuurse Boys een stevige sportieve plek in het dorp heeft opgebouwd.

THEATER Het trio genoot van de uitreiking van de lintjes. Marinus was zeer verrast, nadat zijn zoon hem op slinkse wijze had meegelokt naar het theater. ,,Het was maar goed dat ik het vantevoren niet wist.” 

Bij Jan ging het op bijna identieke manier, ook al misleid door zijn zoon. ,,Burgemeester Van der Tak deed het erg leuk.” De vriendin van Willem hield hem voor de gek met een zogenaamde muziekvoorstelling en vroeg hem een nette blouse aan te trekken. ,,Toen dacht ik wel dat er iets aan de hand was en op het moment dat ik daar mijn dochter, kleinzoon en andere bekenden zag, kwam ik er écht achter. Ze hebben het prachtig gedaan.” De heren hielden het droog, maar waren wel ontroerd. Alle drie lid in de orde van Oranje Nassau voor vele jaren voetbalinzet.