Schoolhond Bucky verovert harten in Barneveld: ‘Fijn voor kinderen die worstelen met gevoelens’

BARNEVELD Sinds september genieten de leerlingen van het Van Lodenstein College in Barneveld van schoolhond Bucky. Met name kinderen die een beetje extra zorg nodig hebben, vinden in het dier rust, afleiding en in sommige gevallen zelfs veiligheid. ,,Gevoelens verwoorden is voor sommige kinderen lastig. Dat hoeft ook niet bij Bucky.”

Thuishaven van Bucky op het Van Lodenstein College is het kantoor van Liza Fieret-van Leeuwen (31), baasje van de schoolhond en teammanager Zorgafdeling op de scholengemeenschap. Tijdens het korte bezoek dat de verslaggever van dienst brengt aan de school, zoeken meerdere leerlingen Bucky op. Ze nemen hem mee voor een wandeling, halen hem kort aan of knuffelen even met hem. Fieret-van Leeuwen ervaart dat veel kinderen baat hebben bij de aanwezigheid van de hond. Of zoals ze het zelf verwoordt op social media-platform LinkedIn: ,,Deze lieve pluizebol maakt volle hoofdjes ‘leeg’, harde stemmen zacht en stoer gedrag lief.” 

NIET VEEL MOEITE

Het kostte Fieret-van Leeuwen niet eens zo heel veel moeite om het schoolmanagementteam ervan te overtuigen om Bucky op school te laten. ,,Het scheelt wellicht ook dat directeur André Pas een hondenliefhebber is”, zegt ze glimlachend. ,,Maar even serieus: toen we het idee opperden en onderbouwden tijdens een overleg, was de directie vrij snel overtuigd. Uiteindelijk willen we allemaal de best mogelijke begeleiding en zorg bieden aan alle leerlingen, en Bucky levert daar op geheel eigen manier een bijdrage aan.” 

Het principe van passend onderwijs, dat we binnen een reguliere school plek kunnen bieden aan nagenoeg álle leerlingen, ongeacht de zorgvraag, vind ik mooi. Tegelijkertijd weet ik dat pedagogiek altijd schuurt, de praktijk is weerbarstig

De leerlingen die het meest het gezelschap van Bucky opzoeken, zijn de kinderen die extra zorg nodig hebben. ,,Sinds de introductie van passend onderwijs in 2010, bieden we ook plaats aan leerlingen die in de jaren voor 2010 wellicht een plekje vonden binnen het vso, oftewel het voortgezet speciaal onderwijs”, legt Fieret-van Leeuwen uit. ,,Kinderen bijvoorbeeld die zo nu en dan worstelen met gevoelens en emoties.”

IDEALE UITLAATKLEP

Deze kinderen volgen binnen het Van Lodenstein College veelal onderwijs in zogenoemde Integratie- of Trajectklassen. De klassen binnen het laatstgenoemde traject bestaan uit maximaal twaalf leerlingen die de hele dag les krijgen van dezelfde leerkracht. Fieret-van Leeuwen: ,,Bucky is er voor iedereen op het Van Lodenstein College, maar we zien dat met name deze leerlingen opfleuren van zijn aanwezigheid. Dat was ook de insteek. Als je moeilijk aansluiting kunt vinden in de pauze, is het fijn om Bucky even op te zoeken. Als je hoofd overloopt van gedachten en gevoelens, is onze schoolhond een ideale uitlaatklep. Wat je aan hem geeft, krijg je doorgaans ook weer terug. Die wisselwerking heeft een geruststellend effect op veel kinderen.” 

SCEPSIS COLLEGA’S

Sinds september heeft Bucky in het Van Lodenstein College zijn tweede huis gevonden. Inmiddels zijn leerlingen en leerkrachten gewend aan het huisdier, maar Fieret-van Leeuwen heeft wel enige scepsis bij een aantal collega’s moeten overwinnen. ,,Dat is ook logisch, niet iedereen houdt van honden of dieren überhaupt. Dat snap ik volledig. Ik kreeg in het begin ook weleens terug van collega’s dat een hond niet bij een school hoort, dat het niet ‘normaal is’. Dat is wellicht ook zo, maar soms is ‘normaal’ niet goed genoeg.” 

(Lees verder onder de foto)

Liza Fieret-van Leeuwen met Bucky: een ‘Maltipoo’, oftewel een kruising tussen de Maltezer en de Poedel. - Pauw Media

Zelf heeft Fieret van Leeuwen jarenlang op een vso-school gewerkt. Ze is het gewend om leerlingen zorg op maat te bieden. In haar huidige functie is het vooral zaak om deze expertise ook bij ‘reguliere’ collega’s een plekje te geven. ,,Er is wellicht veel aan te merken op passend onderwijs, maar het principe dat we binnen een reguliere school plek bieden aan nagenoeg álle leerlingen, ongeacht de zorgvraag, vind ik mooi. Ieder kind verdient het om écht gezien te worden. Tegelijkertijd weet ik dat pedagogiek altijd schuurt, de praktijk is weerbarstig. Het is zaak om in gezamenlijkheid te zoeken naar onderwijsmethoden die het beste werken voor de kinderen. Met het team, de kinderen én de ouders.”

SCHATTIG ÉN LIEF

Twee van de kinderen die inmiddels grote vrienden zijn geworden met Bucky zijn Lisa van Essen (13) uit Kootwijkerbroek en Rhodé Westerbroek (12) uit Barneveld. ,,Bucky is heel schattig en mooi, én hij is bijna altijd vrolijk”, zegt Lisa glimlachend. Rhodé vult aan: ,,Als ik Bucky alleen al hoor, word ik al blij van hem. Hij is ook altijd zo enthousiast. Zeker als ik een drukke of moeilijke les heb gehad, zoek ik hem graag op. Gewoon, om te knuffelen of te spelen, of ik laat hem even uit. Dat moet natuurlijk ook gebeuren.”

Voor de dertienjarige Mark Flier uit Harskamp is school een klein beetje leuker geworden sinds de komst van Bucky. ,,Toch zal naar school gaan nooit mijn grootste hobby worden”, aldus Mark. ,,Ik vind Bucky ook lief en vooral lekker speels. Af en toe zoek ik hem op, dat vind ik gewoon leuk om te doen.” Gerco van Leersum (13) uit Achterberg bij Rhenen sluit zich aan bij de woorden van Mark, met de toevoeging dat school voor hem wel aanzienlijk leuker is geworden sinds de komst van Bucky. ,,Ik vind het sowieso leuk om naar school te gaan, maar met Bucky is dat nog leuker geworden. Soms stoei ik een beetje met hem, dat vind ik geweldig. Ik kan het ook goed zien als Bucky moe is of als hij geen zin heeft. Dan ligt hij in zijn mand en dan komt hij daar ook écht niet uit, hoe hard je ook je best doet.”

REKENING HOUDEN

Tot haar plezier ziet Fieret-van Leeuwen dat de leerlingen van het Van Lodenstein College op een natuurlijke manier rekening houden met haar hond. ,,Wat Gerco zegt, zie ik terug bij bijna alle leerlingen. Ze zien het als Bucky een keer geen zin heeft om te spelen of moe is en ze houden daar dan ook rekening mee. Dat soort ervaringen nemen ze vervolgens wellicht ook mee wat betreft de omgang met elkaar.” Sowieso in de eerste weken die Bucky op school doorbracht, moesten de leerlingen zich houden aan strikte omgangsregels. ,,Bucky is pas een half jaar oud, dus toen hij in september op school kwam, was hij echt nog heel jong”, legt Fieret-van Leeuwen uit. ,,Uiteraard heeft het welzijn van de hond altijd voorop gestaan. In die eerste weken mochten de leerlingen Bucky alleen opzoeken als er ook een volwassene aanwezig was en gingen ze ook direct weer weg als hij in de mand bleef liggen. Nog steeds heb ik hier op mijn werkkamer een reisbench waar hij ingaat als hij even rust wil. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik hem dit nooit meer zie doen. Bucky vindt al die aandacht vooral leuk, dat laat hij keer op keer merken.”

De dertienjarige Lynn Klop uit Lunteren is nog een leerling die de schoolhond regelmatig opzoekt. Zij merkt dat de omgang met Bucky direct effect op haar kan hebben. ,,Zeker als ik druk ben in mijn hoofd, dan word ik vaak rustig van Bucky. Maar soms ook niet als hij erg druk is. Dan lijkt het net of ik zijn gedrag overneem, of misschien dat hij mijn gedrag weer overneemt. Dat weet ik eigenlijk niet. Sowieso is het leuk om met hem te spelen en te knuffelen.”

Fieret-van Leeuwen hoort haar woorden glimlachend aan. ,,Naast het pedagogische aspect van een schoolhond en wat leerlingen van hem kunnen leren, is het vooral leuk om Bucky op school te hebben. Voorlopig is hij hier helemaal op zijn plek.”