Teunis ging naar speciaal onderwijs en runt nu eigen bedrijf: ‘Je zou ieder kind deze zorg en aandacht toewensen’

BARNEVELD Voor Barnevelder Teunis de Jong (31) is het speciaal onderwijs bekend terrein: hij zat zelf vanaf groep 3 op de Detmarschool in Ede en inmiddels gaat zijn zoon Aron (6) naar de opvolger van die school, de Barneveldse Rehobothschool. Een gesprek met Teunis over de kracht van het speciaal onderwijs.

Het terugdenken aan zijn jaren op het speciaal onderwijs zorgt bij Teunis meteen voor een lach op het gezicht. „Ik heb een fijne tijd gehad op het speciaal onderwijs. Vanaf groep 3 ging ik naar de Detmarschool in Ede en dat was een goede school, waar ze veel tijd en aandacht voor je hadden. Dat is ook de kracht van het speciaal onderwijs: de tijd en aandacht die je als leerling krijgt, onder meer doordat de klassen kleiner zijn en de juf vaak een onderwijsassistent heeft.”

Naast de tijd en aandacht die leerlingen er krijgen is volgens Teunis, die vanwege dyslexie naar de Detmarschool ging, ook de nadruk op rust en orde kenmerkend voor het speciaal onderwijs. „Die rust en structuur horen bij het speciaal onderwijs en ik denk dat kinderen daar sowieso goed op gaan, op orde en rust.”

Teunis de Jong heeft zijn eigen hoveniersbedrijf. 

BROERS Teunis kon dan ook makkelijk aarden op de Detmarschool. Wat daarbij hielp was dat meerdere broers uit het grote Lunterse boerengezin waarin Teunis geboren werd eveneens naar de school gingen. „Op een gegeven moment zaten we er met vier broers. Dat gebeurde niet vaak, want meestal had een gezin maar één leerling op het speciaal onderwijs. Daardoor vielen we op en waren we op school echt ‘de gebroeders De Jong’.”     

Toch bleven er natuurlijk voldoende schoolgenoten over met wie Teunis geen bloedband had. Ook met hen was het contact volgens de Barnevelder positief. „Ik kon goed met m’n klasgenoten opschieten en het mooiste was: je wist van de ander vaak niet eens wat diegene precies had, maar dat was prima. Iedereen in de klas had iets en kreeg extra hulp, dat was geen punt.”

Meer moeite had Teunis met de manier waarop de buitenwereld naar het speciaal onderwijs keek en kijkt. „Het speciaal onderwijs heeft een bepaald stigma en dat is jammer. Vaak denken mensen: ‘Jij zit op het speciaal onderwijs, dus je mankeert iets.’ Daar had ik toen wel last van: dat je gelijk een stempel krijgt.”  

ZOON Teunis hoopt dat daar verandering in komt en mensen meer oog krijgen voor de waarde van het speciaal onderwijs. Zijn eigen waardering voor dat speciale onderwijs is nog meer toegenomen nu z’n 6-jarige zoontje, Aron, die door een vroege geboorte een hersenbeschadiging heeft, naar de opvolger van de Detmarschool (de Rehobothschool in Barneveld) gaat.
„We zijn heel blij dat Aron daar op school zit. Als je ziet wat de school biedt aan ondersteuning, zorg en aandacht, dan zou je, denk ik weleens, bijna ieder kind het speciaal onderwijs toewensen.”

Bijkomend voordeel is dat Aron ervan geniet dat-ie in zekere zin naar de school van z’n vader gaat. „Hij vindt het heel leuk dat dit de school van papa is, al is de locatie anders. En het grappige is: hij wordt nu begeleid door mijn vroegere juf, juf Jansen. Daar wordt-ie helemaal blij van, want die juf heeft papa ook gehad.”

GOED VOORBEREID Het doet Teunis daarom deugd dat Aron, de oudste van drie zonen, de komende jaren waarschijnlijk op de school van papa zal blijven. Zelf verliet de Barnevelder het speciaal onderwijs op z’n 13e en maakte de overstap naar de middelbare school.
„Toen kwam ik in het reguliere schoolsysteem en dat ging prima. Ik deed kader op het Van Lodenstein College en die overstap had de Detmarschool zo goed voorbereid dat je daar zo instroomde en niet veel extra hulp nodig had.”

ALLEEN MAAR BAAT BIJ Na het Van Lodenstein voltooide Teunis de hoveniersopleiding op het Zone.college in Lunteren en sinds 2015 heeft hij een eigen hoveniersbedrijf. „Soms vertel ik aan klanten dat ik op het speciaal onderwijs gezeten heb en dan zeggen ze: ‘Jij?!’ Dan zeg ik: ‘Ja, ik.’ Ik schaam me er niet voor en denk juist: laten we dankbaar zijn dat het speciaal onderwijs er is, want het doet heel goed werk en veel kinderen hebben er, zoals Aron nu en ik toen, alleen maar baat bij.” Hij vervolgt: ,,En vergeet niet: kinderen uit het speciaal onderwijs stromen vaak door naar een praktische opleiding. Zonder al die praktisch opgeleide mensen eet er in Nederland, denk ik, niemand meer.”