‘We kunnen lezen en schrijven met elkaar’
15 mei 2009 om 00:00 NieuwsHenk verraadt direct zijn afkomst door zijn sappige Amsterdamse accent en z’n snedige opmerkingen. Bij Ans is daar geen sprake van, ook al is zij net als haar man in de hoofdstad geboren en getogen.
Door Gerrit Schaap
Doorleren was er voor Henk niet bij. ,,Ik kon als 13-jarige jongen gelijk aan het werk als heier. Ze konden mijn loon thuis goed gebruiken. Ik mocht zelf een dubbeltje houden, maar dan moest ik wekelijks wel een stuiver sparen. In de begintijd werden uitsluitend houten heipalen gebruikt. Eerlijk gezegd vond ik dat wel het mooiste, want de punt en de kop die eraf werden gehaald, leverden per paal toch al gauw één gulden vijftig op. Dat bedrag mochten we verdelen onder de mannen op de werkvloer. Ik heb het heiwerk altijd met plezier gedaan. Het was echt teamwerk. Ik ben ooit begonnen als waterdrager en palenkruiner. Later werd ik heibaas.’’
Op 48-jarige leeftijd ging Hoogenboom in België door zijn rug. Hij kon niet meer verder werken en belandde in de WAO. Ook zijn hobby als voetbalscheidsrechter kon hij vanaf dat moment niet meer uitoefenen.
Echtgenote Ans ging na de lagere school direct aan het werk. ,,Mijn moeder was strijkster, maar daar had ik geen zin in. Zo kwam ik al gauw als dienstmeisje te werken bij een mevrouw. Daarna kreeg ik een beter betaald baantje bij een andere mevrouw. Omdat Simon de Wit nog beter betaalde, werd ik daar verkoopster. Na een paar jaar ging ik bij drop- en pepermuntfabrikant Klene aan de slag. Dat bedrijf bestaat nog steeds. Nog voor ons huwelijk ging ik weer aan het werk bij een hulpbehoevende mevrouw, waar ik twaalf jaar lang huishoudelijk werk heb gedaan.’’
Op 17-jarige leeftijd leerde Ans Henk kennen bij een verkiezingsfeest op straat. ,,Het was liefde op het eerste gezicht’’, aldus Ans. De liefde is altijd gebleven, ook al ging de kinderwens van het echtpaar nooit in vervulling. ,,Als je vrouw je geeft wat je nodig hebt, dan ga je toch niet naar een ander?”, is Henks simpele verklaring voor zijn trouw.
Ans:,,We kunnen lezen en schrijven met elkaar. Als hem iets niet zint, dan zie ik dat al aan een simpele oogbeweging. We zijn nog lang niet op elkaar uitgekeken en hopen samen de honderd jaar te halen,” zegt Ans lachend.
De eerste vijf jaar van hun huwelijk woonde het echtpaar op een zolderverdieping. Daarna volgde 39 jaar in een knus, piepklein huisje in Amsterdam. De ruimte zochten ze vervolgens op recreatiepark Ackersate in Voorthuizen, waar ze met vrienden en familieleden veel vertoefden. Henk: ,,Wel 28 jaar lang. Toen er bij ons huis in Amsterdam een aantal keren was ingebroken en we ook veel wateroverlast kregen, hebben we ons laten inschrijven voor een aanleunwoning. Nu wonen we met heel veel plezier in Voorthuizen.”













