[-68-

16 juni 2026 om 11:01

Het eerste wat Francien dacht was: dan is Evert dus niet dood.

‘Wat is er dan allemaal gebeurd?’

‘Pa schijnt eind vorig jaar corona gehad te hebben en is daar flink ziek van geweest, vertelden ze. Hij heeft zelfs een maand of drie, vier in het ziekenhuis gelegen. Toen hij thuiskwam, was Gerda met de noorderzon vertrokken en was het huis grotendeels leeggehaald.’

‘Leeggehaald?’

Hij knikte. ‘Ja, leeggehaald. Dat hoorden ze van de buren. Op een dag was er een busje langsgekomen met twee mannen, en die hadden twee keer een hele lading opgehaald. Waar ze dat naartoe brachten, dat wisten de buren niet te vertellen. De buurman had daar Gerda nog naar gevraagd, maar ze had gezegd dat hij zich er niet mee moest bemoeien en dat pa ervan op de hoogte was en er toestemming voor gegeven had. Pas toen pa thuiskwam, bleek dat hij nergens van wist. Hij had nog te weinig energie om er heel boos om te worden of om actie te ondernemen, maar volgens de buurman is hij daarna steeds depressiever geworden en zorgde hij slecht voor zichzelf. Zij hebben dat in eerste instantie even aangezien, en de buurvrouw zorgde voor eten of deed de was voor hem, in haar eigen wasmachine, want die van hem was verdwenen. Maar pa’s depressie ontaardde in een psychose, hij werd steeds wantrouwender naar de buren toe, liet hen niet meer binnen, dus die hebben toen gebeld naar de ggd, iets met bemoeizorg of zoiets. Die zijn langs geweest. Pa wilde eerst niemand binnenlaten, maar toen ze zeiden dat ze een tas met boodschappen voor hem hadden, mochten ze binnenkomen.’

Wiebe moest even diep ademhalen voor hij weer verder kon vertellen. Francien pakte een glas water voor hem, dat hij gulzig leegdronk. Daarna ging hij weer verder.

‘Het bleek binnen een vervuilde boel, pa was erg vermagerd, had waarschijnlijk al een paar dagen niet gegeten, kortom, de situatie was onhoudbaar. Ze hebben contact opgenomen met de huisarts, en die heeft hem op laten nemen bij Emergis. Dat was eind april.’

Francien wist niet wat ze hoorde. Evert depressief, dat kende ze, maar psychotisch? En waar was Gerda gebleven met al de spullen?

‘Hoe kwam hij dan uiteindelijk in Vogelwaarde terecht?’

‘Pa bleek schulden te hebben, de huur was sinds eind februari niet meer betaald, gas en licht ook niet en verzekeringen en zo. De ggd heeft het Leger des Heils ingeschakeld of die een mogelijkheid hadden om pa te helpen als hij ontslagen was bij Emergis, want terug naar huis was geen optie meer, dat was onleefbaar geworden. Het Leger had twee opties: maatschappelijke opvang in Terneuzen, of de beschermende woonvorm in Vogelwaarde. Pa reageerde wel goed op de medicatie, de psychose verdween, maar de depressie bleef, en er blijft altijd een kans op een nieuwe psychose. Daarom vonden zij Vogelwaarde een betere oplossing, dat was meer voor de langere termijn. De gemeente zorgde voor een indicatie, en dus woont pa nu in Vogelwaarde sinds eind mei.’

‘Mag ik even storen?’ hoorde Francien achter zich. Ze keek om. Jelmer stond daar. ‘Je eten wordt koud.’

Wiebe keek verbaasd op bij het horen van die onbekende stem. Francien verklaarde: ‘Dit is Jelmer, hij is een vriend van tante Kristel en oom Stef en hij logeert hier twee dagen omdat Kristel en Stef die dagen weg moesten. Jelmer, dit is mijn oudste zoon Wiebe. Hij vertelt me net een heel verhaal over Evert, die op Emergis was opgenomen en nu in Vogelwaarde in de woonvorm van het Leger des Heils woont.’

Toen Wiebe haar vragend aankeek, zei ze: ‘Jelmer mag het wel weten, hij is van de situatie op de hoogte.’

Jelmer ging tegenover hen in de stoel zitten. ‘Dat is een heftig verhaal, joh, van je vader. Hoe ben je dat te weten gekomen?’

Wiebe vertelde ter verduidelijking nu de korte versie van zijn verhaal, en besloot: ‘Ze hebben pa om toestemming gevraagd om contact met zijn familie op te nemen. Met ons, zijn kinderen dus. Want hij heeft helemaal geen netwerk meer.’

Hij keek Francien aan, er lag een boze blik in zijn ogen. ‘Dus nu zijn we ineens wél goed genoeg? Hij wilde toch zelf niks meer met ons te maken hebben?’

Francien snapte zijn boosheid. Evert had uiteindelijk zelf besloten om het contact met zijn kinderen te verbreken. Maar nu hij hen nodig had…

‘Wat vinden Lotte en Gert-Jan ervan?’ vroeg ze.

‘Die weten nog van niks. Zodra die man van het Leger zijn verhaal gedaan had, heb ik gezegd dat ik erover moest nadenken. Daarna heb ik opgehangen en tegen Vera gezegd dat ik naar jou toe moest. Toen ben ik meteen in de auto gestapt en hiernaartoe gekomen.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Sorry, mam, ik weet dat jij er ook niks mee kunt, maar waar had ik anders naartoe moeten gaan?’

‘Het geeft niet, jongen, ik snap het. Het is ook allemaal ingewikkeld. Net wat je zegt, we moeten er maar eens goed over nadenken, En dan niet jij en ik alleen, maar Gert-Jan en Lotte ook, en jullie partners. En ook oom Aart zal ervan op de hoogte moeten worden gesteld.’ Ze keek naar Jelmer. ‘Aart is de broer van Evert, hij woont in Zweden.’

‘Er zijn ook vast wel mensen bij het Leger of bij de ggd die jullie hierin willen begeleiden,’ zei Jelmer. ‘Of misschien de dominee van een van jullie? Maar laat het eerst maar eens bezinken, het is een heftig verhaal wat je te horen gekregen hebt, voor jou én je moeder.’

[wordt vervolgd