'Schoonheid van
[natuur] laten zien'
Gerjo is een autochtone Lunterse, letterlijk geboren en opgegroeid aan de Bosrand, waar de groene omgeving voor het oprapen lag. ,,Zondagmiddag gingen we altijd wandelen in het buurtbos. Mijn ouders wezen me ook op de planten in de tuin en zo leerde ik de namen.”
Bij haar zitten de artistieke genen duidelijk in de familie, want ook haar vader, broer, zus, tantes, neven en nichten uiten hun expressie op verschillende manieren. Bovendien was haar oma een inspiratie, omdat zij dienbladen en andere voorwerpen beschilderde.
Deze oma, Gerrie Wolff, was ook een groot liefhebber van bloemschikken, net als Gerjo’s eigen moeder Janny Wolff-van Raaij. Daardoor zag ze de technieken van de bloemsierkunst voor haar ogen toegepast worden. ,,Ze deden mee aan cursussen en wedstrijden. Dat leefde heel erg en ik vond het als kind leuk als ik mee mocht doen. Zo werd ik vermoedelijk onbewust toch een beetje dat hoekje in geduwd.”
Daarom volgde Gerjo opleidingen aan de tuinbouwschool en werd ze bloemsierkunstenares. Ze kon vervolgens vele jaren haar hart ophalen in de bloemenzaak van Martin van Zanten in Lunteren.
Op school werd haar liefde voor tekenen en schilderen nog wat geremd, omdat ze onder de indruk was van medeleerlingen die het misschien beter konden. ,,Het bleef een beetje bij natekenen. Mijn eigen expressie vond ik lastig, want ik verviel vaak in dezelfde patronen. Nu heb ik thuis alle ruimte en materialen om te doen wat ik wil. Hier laat ik ook mijn kleinkinderen hun gang gaan. Erg leuk!”
CONSERVATORIUM Onno woont alweer
25 jaar hartje bos, net even buiten Lunteren, maar woonde tot zijn veertigste in Den Haag. ,,Dus ik heb de stad en het strand ingeruild voor de bossen.”
In zijn jonge jaren had hij totaal geen oog voor natuur en kunstzinnigheid, wel voor voetbal. Totdat hij in zijn tienerjaren zag dat zijn broer voor het conservatorium koos. ,,Ik twijfelde om dat te doen, want de filmacademie leek me ook leuk. Ik fotografeerde weleens, speelde ook een beetje gitaar, ben me toen serieus voor het conservatorium gaan interesseren en werd aangenomen. Zo ben ik contrabassist geworden, waarna ik jarenlang beroepsmatig jazzmuziek ging maken in allerlei samenstellingen.”
De artistieke inslag zat bij Onno dus duidelijk in de genen. Hij herinnert zich dat hij als tienjarig jochie samen met een vriendje al probeerde om een animatiefilmpje te maken. Later antwoordde Onno in de klas op de vraag wat hij wilde worden prompt: ‘Ik word regisseur’, hoewel hij dit toen volledig uit zijn duim zoog.
RELATIE TOT NATUUR Onno constateert een hang naar de natuur, omdat hij zich daar fijn voelt. Het geeft hem een basis van rust. ,,Dat heb ik qua woonplek in Lunteren waar kunnen maken, al ben ik daar geen natuurfilmer van geworden. Het gaat mij om de verbinding van mensen onderling en de relatie van mensen tot de natuur.''
De Lunteraan maakte meerdere films over de agrarische sector, over boeren die natuurinclusief werken. Een befaamde titel is ‘Dansen met gehoornde dames’. Onno vraagt zich af wat nu de toegevoegde waarde van de mens voor de natuur is en hij merkt dat ‘we’ dan meestal het antwoord schuldig moeten blijven. ,,Een vriend van me antwoordde: ‘Onze poep’. Dat klopt, want die is net zo goed als dierlijke mest en prima te gebruiken voor de planten.”
WEST-IERLAND De filmmaker maakte rond dit thema een korte film met als titel ‘Onze Oikos’. Hierin staat het natuurgebied The Burren in West-Ierland centraal. ,,Hier graast al duizenden jaren hetzelfde kleine aantal koeien op een groot gebied met een kalkstenen bodem, planten en water, waardoor de verhoudingen in balans blijven. De biodiversiteit is hier extreem groot. Het vormt een contrast met de intensieve veehouderij. Dat werkt praktisch en zakelijk gezien heel goed, net als kunstmest, maar na veertig jaar is je hele bodem uitgeput. Wil je met de natuur samenwerken, dan moet je die respecteren en de ruimte geven. Dit vraagt een lange adem, maar dan komt het goed.”
Komende zondagochtend, van 10.30 tot 11.30 uur, geeft Onno een toelichting op deze film en een andere film in het Witte Kerkje aan de Dr. Kimmijserlaan 28. Daar is tijdens de atelierroute ook een video-installatie te zien. ,,Projectiebeelden staan in de ruimte opgesteld met schaduwkanten van onze tijd, zoals de manosphere - vrouwonvriendelijke sites en sociale media - en de asielproblematiek. Ik denk dat dit op een artistieke manier ruimte geeft aan wat er in de wereld gaande is. Om datgene wat ons dierbaar is bewuster te beleven. Onze natuur bijvoorbeeld. En de invloed die we daarop hebben.''
SCHOONHEID Bij Gerjo prikkelt de natuur op zichzelf al om te gaan schilderen. Ze is ervan onder de indruk. ,,Als ik mooie vormen en kleuren zie, word ik daardoor geraakt en ga ik een kwast zoeken. Het gaat me er niet zozeer om een boodschap over te brengen, maar meer om de schoonheid te laten zien.'' Ze schilderde de afgelopen maanden veel, dus het is deze keer niet ingewikkeld om tijdens de atelierroute thuis een expositie in te richten. Van hortensia’s tot klaprozen en magnolia’s: ze spatten van het doek.
De atelierroute is zaterdag en zondag van 12.00 tot 17.00 uur. De deelnemers zijn:
1. Gerjo Hazeleger/Esther de Jong (Klokkegat 32), 2. Onno Gerritse (Witte Kerkje, Dr. Kimmijserlaan 28, ook filmlezing zondag, 10.30 uur), 3. Leo Nellestein/Rosie Nicoll (Wilbrinkstraat 19), 4. Bastiaan Berends (Wilbrinkstraat 6, alleen zaterdag), 5. Jan en Alide Bouwsema/Margriet Eyken (Boslaan 38), 6. Saskia Klok/Lydia Coolen (Van den Hamlaan 2), 7. Janna van de Kaa/Marthy van Veen (Reigerlaan 3A), 8. Johan Timmers/Tina Lintvelt (Reigerlaan 2), 9. Galerie De Goudsberg (in Museum Lunteren, Dorpsstraat 55, alleen zaterdag tot 16.30 uur).