'Duif op balkon maakt het leven [aangenaam]'

22 mei 2026 om 14:20

Een stapel onderzetters met bijzondere vogels uit Nieuw-Zeeland op de bijzettafel, twee bronzen musjes voor de televisie, verschillende gevleugelde beeldjes op de vensterbank en zelfs een stenen vogeltje met een wintermuts: een uitgebreide collectie van de tweepotige dieren is te zien in het appartement van mevrouw Vogel. ,,Wij heten ‘Vogel’, dus iedereen geeft ons dan ook vogels”, verklaart ze.

Ze woont pas sinds januari in haar zorgappartement op de tweede verdieping van Nieuw Avondrust. ,,Wij woonden eerst in dat vierkante gebouw”, wijst ze naar een appartementencomplex schuin tegenover haar woning. ,,Het ging heel slecht met mijn man Klaas (87) en het lukte mij niet meer om hem te verzorgen. Hij revalideerde bij zorgorganisatie Norschoten in Barneveld, daar is hij geweldig en liefdevol geholpen. Vorig jaar oktober is hij hier naartoe gegaan. Al snel kwam er een plaatsje vrij en kon ik ook hierheen verhuizen. We hebben het hier zo goed, ik kan daar niet dankbaar genoeg voor zijn. De zorg is geweldig: als je verdrietig bent, heb je zo een paar liefdevolle armen om je heen.”

STRATENBOEK Haar man woont op de derde verdieping. ,,We zijn echt bevoorrecht op deze plek”, zegt hij. ,,Ik heb een herseninfarct gehad en sindsdien woon ik hier. We zijn nu 43 jaar getrouwd, dit is ons tweede huwelijk. Ik kom oorspronkelijk uit de Zaanstreek; door mijn werk zijn we in Voorthuizen beland. Ik was vertegenwoordiger van drogisterijartikelen en moest onder andere naar het noorden voor mijn werk.” Hij stopt zijn hand in de borstzak van zijn overhemd, alsof hij een mobieltje pakt. ,,In die tijd had je nog geen telefoon met navigatie: ik moest het doen met een stratenboek en stelde heel veel vragen aan voorbijgangers.”

Het echtpaar strijkt neer in een chalet aan de Zevenbergjesweg en verhuist later naar het appartementencomplex. ,,Daar hebben we 15 jaar gewoond en we hebben daar een hele mooie tijd gehad”, zegt mevrouw Vogel. ,,Ik ben rond Gouda opgegroeid, in Zuid-Holland. In februari en maart gingen we altijd naar Spanje om te ‘overwinteren’.”

Ook dit jaar zijn ze samen weggegaan, dit keer in Nederland. Vlak voor de vakantie staat er ineens een nieuwe toevoeging aan mevrouw Vogels gevleugelde collectie voor de deur. ,,Ik dacht: ik bind hem met heel dik touw vast aan het balkon, want daar hoort hij”, vertelt ze. ,,Nou, je ziet wat ervan komt! Eind april waren we een week met een boot in Nederland aan het varen, dat was heel fantastisch. Normaal zit ik de hele morgen op het balkon, maar nu was er net in die mooie week rust. In die tijd hebben ze takjes op die klomp touw gelegd.”

,, Er zijn zoveel mooie         dingen in het leven, als                je ze maar ziet

JONKIES Glunderend kijkt mevrouw Vogel naar haar onverwachte huisdier en het nageslacht: af en toe piepen twee kopjes onder de tortelvleugels uit. ,,Toen we terugkwamen, was er ineens een nest met twee eieren.” Ze duwt haar wijsvinger en duim op elkaar en vormt met haar vingers een ovaal. ,,Die eieren zijn wel zo groot! Ik was gelijk van de kaart en ben gaan uitproberen hoe dichtbij ik kon komen. Vorige week maandag zijn de jonkies uit het ei gekomen, daar ben ik helemaal vol van. Juist ook omdat het een van de fijne dingen is die God ons geeft: de natuur. Als iedereen meer van de natuur en alle andere mooie dingen zou genieten, zouden we morgen een heel andere wereld hebben.”

Vanuit haar balkonstoel heeft ze goed zicht op de broedende tortel. ,,Ik ga hier in het zonnetje zitten en dan praat ik gewoon tegen hem. Ik heb laatst een kom met water neergezet en die ging toen ook leeg. Het is extreem leuk om dit mee te maken. Zo’n duif op mijn balkon, dat is een van de kleine dingen die het leven zo aangenaam maken. Ik geniet er met volle teugen van. Dat kunstwerk is een vrij flinke vogel, hij moest eens weten dat er op hem gebroed wordt.”

SCHITTERENDE BOOM Of de duif ook een naam heeft? Mevrouw Vogel grinnikt even. ,,Nee, ik heb de duif geen naam gegeven, want ik weet niet of het een mannetje of een vrouwtje is.” Ze buigt zich naar de tortel toe. ,,Krijg ik een knipoog?”, vraagt ze. Het dier sluit en opent snel het rode oogje. Dolgelukkig keert mevrouw Vogel terug naar haar woonkamer. Een tweede tortel ziet de kans schoon en vliegt snel naar het balkon. ,,Die komt even wat eten brengen voor de kleintjes”, merkt ze op. ,,Ik ben benieuwd of ze terug blijven komen, want er staat daar natuurlijk een schitterende boom aan de overkant. Daar kunnen ze ook nestjes bouwen… Maar voor nu geniet ik hier voor de volle honderd procent van.”

Toch is er ook een moment geweest waarop ze zich wat zorgen maakte. ,,Nu zijn de jongen er, maar op een gegeven moment moeten die gaan uitvliegen. Hoe moet dat dan? Toen zei iemand: ‘Mevrouw, ze maken nesten in hele hoge bomen en dat komt ook goed. De moeder en de vader regelen dat verder zelf wel’. Ik vind het mooi hoe natuurlijk die dingen gaan. Er zijn zoveel mooie dingen in het leven, als je ze maar ziet. Dit gebeuren hier is ons overkomen en wij mogen daar ontzettend van genieten.”