Wij zijn niet de enigen

20 mei 2026 om 11:27

Begin juni is het weer de Week van de Jonge Mantelzorger. Eén op de vier jongeren is jonge mantelzorger van een gezinslid met een chronische ziekte, beperking of andere kwetsbaarheid. Zelf zijn ze daar aan gewend, maar dat is niet vanzelfsprekend. Irma Kattekamp is mantelzorgconsulent bij Welzijn Barneveld. ‘Als jonge mantelzorger houd je altijd rekening met de situatie thuis en moet je dus flexibel zijn’, geeft Irma aan. ‘Maar jouw zorgen doen er ook toe en daarnaast mag je er trots op zijn hoe je thuis je steentje bijdraagt’.

Pim en Liviü (spreek uit Livio) kwamen elkaar ruim anderhalf jaar geleden tegen bij de Jonge Mantelzolder, een gezellige activiteit van Welzijn Barneveld. Ze zijn 13 jaar en allebei jonge mantelzorger. Bij elkaar vinden ze herkenning en begrip, ze zijn daardoor echte maatjes geworden.

Liviü: ‘Het is niet altijd makkelijk. Mijn ouders zijn gescheiden en met mijn moeder gaat het niet zo goed. Zij heeft een ziekte in haar hoofd, waardoor ze soms vreemd kan doen en eigenlijk niet goed voor mij en mijn zusje kan zorgen. Daarom woon ik nu bij mijn vader en ik ben ook veel bij mijn opa en oma. Ik vind het soms moeilijk om te begrijpen waarom het zo is’.

Voor Pim is het anders. ‘Mijn broertje van 10 heeft het Downsyndroom. Hij kan niet goed lopen en ook niet echt praten. Ik vind hem leuk, hij is altijd blij en zeurt nooit. Soms denk ik als ik moet helpen wel eens: “Moet dit nou..” of zou ik liever iets anders doen op dat moment. Mijn opa en oma wonen naast ons, die helpen ons ook veel. En dat is een leuke kant, met hen heb ik heel goed contact.’

Voor Liviü is het wel moeilijk geweest, hij ziet dat hij echt anders is opgegroeid dan andere kinderen. Maar hij ziet ook een voordeel: ‘Ik ben er sterker door geworden. Zagen ze elkaar eerst alleen op de Jonge Mantelzolder, nu zitten ze ook samen op het JFC en spreken ze elkaar regelmatig in de pauze. De Jonge Mantelzolder is een leuke plek, waar ze andere mensen hebben leren kennen die net als zij met een zorgsituatie thuis te maken hebben. Liviü: ‘Het is fijn om te weten dat ik niet de enige ben. Je komt andere mensen tegen die in hetzelfde schuitje zitten, waardoor ik me meer begrepen voel. En ik begrijp anderen ook’.

Zouden ze nog iets tegen andere mensen willen zeggen over het jonge-mantelzorger-zijn? Pim: ‘Ik vind het soms vervelend als mensen erg naar ons kijken, als we met mijn broertje buiten wandelen. Of als hij in een winkel iemand bij de broek vastpakt ofzo. Daar hoef je toch niet zo naar te staren?’ Liviü herkent dat: ‘Zodra mensen iets zien wat ze niet normaal vinden dan kijken ze. Dan voel ik me ook op een vervelende manier bekeken, ja..’.

De jongens zijn het eens: Staren is vervelend, groeten en lachen mag natuurlijk wel.

Irma is blij met het vertrouwen van de jongens: ‘Het is goed dat zij hun verhaal wilden delen. Ook voor andere jonge mantelzorgers sta ik graag klaar. Dus wil je je verhaal kwijt of heb je een vraag: bel me gerust!’. Irma is bereikbaar via T. 06-406 586 93.