Terugblik op het leven en de ambtstermijn van Wim Burgering: ‘Een hoffelijke man, echt een mensenmens’

23 mei 2026 om 09:10 Mensen Tips van de redactie

BARNEVELD Een betrokken, ietwat ijdele maar vooral ook aimabele ‘doener’. Zo omschrijven mensen Wim Burgering (1940-2026) zoals ze hem als burgemeester meemaakten. Hij overleed dinsdag op 86-jarige leeftijd. Burgering hield van het publieke ambt en ‘zijn’ Barneveld, waar hij werd geboren en opgroeide. Een uitgebreide terugblik op zijn leven en turbulente ambtstermijn.

Voor Wim Burgering was het burgemeesterschap in Barneveld niet zomaar een post; het was de vervulling van een diepgekoesterde wens. ,,Het was ooit zijn grote droom: burgemeester worden in zijn eigen dorp”, herinnert oud-wethouder Allard Fledderus zich. Toch verliep de weg daar naartoe bepaald niet zonder obstakels. In het verleden was Burgering actief als raadslid en fractievoorzitter, maar tot twee keer toe werd hij gepasseerd voor de post van wethouder.

KATHOLIEKE ACHTERGROND De reden daarvoor lag destijds gevoelig in de lokale politiek: zijn katholieke achtergrond. In het overwegend protestantse Barneveld vormde de Katholieke Volkspartij (KVP) een kleine minderheid. Hetzelfde gold later voor het katholieke smaldeel binnen de fusiepartij CDA. ,,Een katholieke wethouder in Barneveld… Dat kon nog niet in die tijd, laat ik het zo maar zeggen”, legt Fledderus uit. Via een omweg - hij was eerst burgemeester van Rijnwaarden - werd Burgering alsnog burgemeester van Barneveld. 

In gesprek met de lokale en landelijke media tijdens de mkz-crisis in Kootwijkerbroek. - Foto BDU/Janus Visser 

KATHOLIEKE HUIZE Oud-wethouder Jan-Willem Bakkenes keek destijds met bewondering naar die politieke comeback. ,,Ik vond het heel bijzonder, de manier waarop hij hier burgemeester is geworden. Dat hij in het verleden als raadslid en beoogd wethouder eigenlijk door de raad niet gepruimd werd omdat hij van katholieke huize was, en dan via een omweg als burgemeester terugkomen... Dat vond ik wel een mooie geschiedenis.”

Het was een hele aimabele, vriendelijke, hoffelijke man

Wie aan Wim Burgering denkt, denkt aan een uiterst verzorgde en formele presentatie. Oud-kabinetsmedewerker Sikko Kranenborg herinnert zich hem als een aimabele burgemeester met een tikkeltje ijdelheid. ,,Gezonde ijdelheid, dat moet je ook wel een beetje hebben als burgemeester. Hij zag er altijd onberispelijk uit. Keurig in het pak, zoals iedereen hem kende.” Voormalig Pro’98-raadslid Monique Rosbergen bewaart warme herinneringen aan zijn karakter. ,,Het was een hele aimabele, vriendelijke, hoffelijke man. Als burgemeester was hij echt een burgervader; hij had voor iedereen een praatje. Een echt mensenmens.”

CHARMANT Diny Meinen, destijds secretaresse van Burgering, gebruikt vergelijkbare woorden. Ze omschrijft hem als een ,,buitengewoon charmante man’’, en iemand die ,,mensen meteen op hun gemak stelde.’’ ,,Zijn ego zat hem niet in de weg. Je moet natuurlijk een bepaald ego hebben om goed te kunnen besturen, en om prominent te zijn, maar hij had er geen last van. Hij voelde zich een gewone jongen, maar paste wel op die plek waar hij zijn talenten voluit kon ontplooien.’’

 Burgemeester Burgering spreekt het brandweerkorps toe ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan. - Foto BDU/Janus Visser

Meinen noemt hem ook een ,,verbinder.’’ ,,Waar we op dit moment in een tijd leven waarin polarisatie sterker wordt, was hij er vurig voorstander van om mensen te waarderen in hun eigenheid. En dat verschillen te overbruggen zijn door goed te luisteren.’’

Kranenborg vertelt hoe Burgering opbloeide tijdens ceremoniële taken, waarbij zijn achtergrond bij de lokale toneelvereniging WIK (Willen Is Kunnen) hem goed van pas kwam. ,,Vooral bij de uitreiking van koninklijke onderscheidingen kon hij lekker uitpakken met gevleugelde toespraken. Dan kwam zijn toneelervaring goed van pas. Het was altijd leuk om te zien.”

Tot zijn afscheid ben ik ‘mevrouw Monique’ voor hem gebleven

MEISJES VAN PRO Net als Burgering was Rosbergen lid van WIK. Hij kende haar niet anders dan onder haar meisjesnaam: Van Minnen. ,,Wij hebben nog samen toneel gespeeld. Mijn man was ook lid. Dus iedere keer als hij als burgemeester mij het woord wilde geven, dan zag je hem denken: hoe heet ze ook alweer? Dus noemde hij mij maar ‘mevrouw Monique’. Tot zijn afscheid ben ik ‘mevrouw Monique’ voor hem gebleven.” Als beginnende raadsleden werden Rosbergen en haar fractiegenoot Adri den Dunnen door Burgering ook steevast ‘de meisjes van Pro’ genoemd. ,,We zagen dat als een geuzennaam, vonden het grappig. Het was verder zo’n hoffelijke man, dat je het hem niet kwalijk kon nemen.”

Tegelijkertijd hield Burgering van de gezelligheid na het formele werk. Rosbergen herinnert zich de informele momenten in het oude gemeentehuis met haar collega-fractievoorzitters nog goed: ,,Het was eigenlijk een heel lelijk pand met allemaal van die kruip-door-sluip-doorgangetjes. Als we de ‘derde ronde’ hadden gehad na de raadsvergadering, dan kropen de fractievoorzitters meestal bij de burgemeester op de kamer. Dan mochten de dames natuurlijk niet aanschuiven. Ik was toen ook nog geen fractievoorzitter.” Kabinetsmedewerker Kranenborg vult aan: ,,Dan kon hij rustig een sigaartje roken, dronken we een borreltje, meestal korenwijn, en praatten we na. Veel raadsleden wilden daar graag bij zijn.”

 Burgemeester Burgering versiert zoete koekjes bij bakker Van der Veer. - Foto BDU/Janus Visser

KLEM De meest ingrijpende periode van Burgerings burgemeesterschap was zonder twijfel de mkz-crisis (mond- en klauwzeer) in 2001. Een kalf in Kootwijkerbroek zou zijn besmet met het virus en vanuit Den Haag werd sterk aangedrongen op een snelle ruiming van al het vee in een bepaalde cirkel rondom het bedrijf. Burgering zat in feite klem tussen de rigide, van bovenaf opgelegde maatregelen en zijn eigen, emotionele inwoners, die ervan overtuigd waren dat het kalf helemaal niet was besmet. De Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees (RVV) werd tegengehouden bij ruimingen en jongeren wierpen wegblokkades op. Onder verantwoordelijkheid van Burgering werd de Mobiele Eenheid ingezet.

De spanningen liepen zo hoog op dat het gemeentehuis werd belegerd en de ME stand-by stond in de kelder. Veel details over de persoonlijke dreiging werden destijds stilgehouden. Rosbergen: ,,Wij hebben er als raad wel over gehoord toen, maar dat werd ook wel bij ons weggehouden... Maar dat hij op dat moment beveiliging nodig had, dat was wel duidelijk en het greep hem erg aan.” De gespannen situatie werkte door tot in zijn privésituatie: zijn woning in Stroe werd zwaar beveiligd met hekken en camera’s.

Wim Burgering bij de snelweg A30 - Foto BDU/Jan Pit

Kranenborg herinnert zich een specifiek incident: ,,Een stel boze boeren is toen ‘s avonds met tractoren naar zijn huis gegaan. Dat moet ontzettend intimiderend zijn geweest. Ik zie hem en zijn vrouw zo voor me, met zijn tweetjes bibberend zittend aan de keukentafel. Achteraf heb ik wel eens het gevoel gehad dat we hen vanaf het gemeentehuis te veel aan zijn lot hebben overgelaten. We hadden erheen moeten gaan om te laten merken: we staan hier samen voor.”

VRIENDELIJK ,,Het was een heel gespannen en emotionele periode”, herinnert Fledderus zich. ,,Hij moest af en toe besluiten nemen waarvan hij zei: ‘Eigenlijk zou ik die niet willen nemen voor mijn eigen burgers’. Dat knaagde enorm aan hem.” Burgering leefde namelijk ook erg mee met de boeren in Kootwijkerbroek, weet Rosbergen. ,,Maar hij moest actie ondernemen, om de mensen van de RVV hun werk te laten doen. Die dieren moesten geruimd worden. Zo kwamen de boeren tegenover hem te staan, terwijl hij niet het type mens was dat tegenover anderen stond. Hij was juist zo vriendelijk. Ik weet dat hij daar onder gebukt ging. Maar tegelijk hield hij zijn hoofd steeds omhoog. Dat vond ik erg knap van hem.”

Hij keek er ergens, ondanks alle kommer en kwel, toch nog wel positief op terug

SGP-raadslid Guus Knapen uit Kootwijkerbroek, die in 2002 vlak na de crisis in de gemeenteraad kwam, sprak Burgering later persoonlijk over die crisistijd. Hoewel Burgering zich destijds als burgervader stil hield over zijn persoonlijke situatie, toonde hij in latere jaren zijn kwetsbare, reflectieve kant. ,,Toen hij gestopt was en we elkaar nog wel eens spraken, liet hij daar wel eens wat over los”, zegt Knapen. ,,Hij vertelde hoe moeilijk hij het destijds zelf had gevonden, maar ook hoe mooi hij het vond hoe hij in die tijd samenwerkte, bijvoorbeeld met de predikanten in Kootwijkerbroek. Hij keek er dus ergens, ondanks alle kommer en kwel, toch nog wel positief op terug.”

Burgering leest voor in de bibliotheek. - Foto BDU/Jan Pit

Bakkenes, die destijds als wethouder én kalverhouder zelf ook zwaar getroffen werd door de crisis, neemt het op voor de oud-burgemeester: ,,Hij was met handen en voeten gebonden aan wat er vanuit Den Haag werd verordineerd. Maar binnen de mogelijkheden die hij had, heeft hij het uitstekend gedaan en heeft hij zich er goed doorheen geslagen.”

SAMENBINDEND Binnen het Barneveldse college van burgemeester en wethouders werd Burgering gewaardeerd om zijn collegialiteit. ,,Hij was honderd procent een samenbindende man binnen het college,” stelt Fledderus. ,,Geen einzelgänger; het moest met elkaar gebeuren.”

SPRAAKZAAMHEID Een ander kenmerk dat alle oud-collega’s zich met een glimlach herinneren, was zijn spraakzaamheid. Burgering was, eufemistisch gezegd, wat ‘uitvoerig van stof’. ,,Hij wilde alles altijd zó goed en duidelijk uitleggen dat iedereen het begreep, dat duurde wel eens lang”, lacht Fledderus. Bakkenes beaamt dit: ,,Hij kon héle verhalen houden. Hij was lang van stof, maar dat was ook wel weer mooi aan hem.”

De juiste ‘volgordelijkheid’: dat was echt een gevleugelde uitspraak van hem

De vergaderingen moesten ook altijd in de juiste volgorde voltooid worden. Of, zoals Burgering het pleegde te verwoorden, de juiste ‘volgordelijkheid’. ,,Dat was echt een gevleugelde uitspraak van hem”, zegt Rosbergen. ,,En hij nam ook ruim de tijd voor die juiste volgordelijkheid. We konden echt tot twee uur ‘s nachts vergaderen. Dat vond hij prima. Alleen de conciërges van het Johannes Fontanus College - waar de raad vergaderde toen het gemeentehuis werd verbouwd - vonden het minder leuk en dreigden het licht uit te doen.”

Het afscheid van Wim Burgering - Foto BDU/Hans Verhorst

DOORPAKKEN Soms moest Burgering ook een halt worden toegeroepen als hij in zijn enthousiasme op de stoel van een ander ging zitten, vertelt Bakkenes. ,,Wim had weleens de neiging om zaken naar zich toe te trekken. Dan moest je duidelijk zijn en zeggen: ‘Ho even, Wim, daar ga ik over’. Maar dat kon hij uitstekend hebben. Hij hield van doorpakken, het was een echte doener-collega.”

Naast zijn politieke leven stond Burgering bekend om zijn grote passie voor cultuur en muziek. Hij was een fervent muziekliefhebber, was nauw betrokken bij muziekgezelschap De Harmonie en genoot van het kerkkoor van de rooms-katholieke kerk. Als er één concreet dossier is dat als de blijvende erfenis van Burgering kan worden gezien, dan is dat de totstandkoming van het Schaffelaartheater.

Fledderus wijst Burgering aan als de grote initiator: ,,Hij vond dat de gemeente Barneveld in cultureel opzicht toe was aan zoiets als een theater. Hij stelde zich in die tijd op als een ware voorvechter. Dat het theater er is gekomen, is eigenlijk aan hem te danken.” Dat beaamt Rosbergen. ,,Daar heeft hij zich zeker heel hard voor gemaakt. Na zijn termijn is het theater pas geopend, maar hij is daar in het voortraject heel actief in geweest.”

Wim Burgering. - Foto Pauw Media

HERSENINFARCT Op persoonlijk vlak kreeg Burgering de nodige klappen te verwerken. Het verlies van zijn meelevende echtgenote, die na een periode van afnemende gezondheid door een tragisch ongeval om het leven kwam, raakte hem diep. Kort daarna werd hij getroffen door een herseninfarct. ,,Toen had hij ook een tijd moeite met praten”, vertelt Bakkenes. ,,Dat was heel zwaar voor hem; een man die juist altijd overal bij zat en zo van praten hield.”

Burgering herstelde langzaam maar zeker en bleef zeer actief in de Barneveldse samenleving. ,,Hij is de verbinding blijven vasthouden, nadat hij stopte als burgemeester’’, memoreert Meinen, die erop wijst dat Burgering in allerlei verbanden zat.

Wim had een groot netwerk en al die contacten waren uitermate belangrijk

Hij trok daarbij vaak op met Ben Bläss. ,,Wim had een groot netwerk en al die contacten waren uitermate belangrijk’’, verklaart Bläss. ,,Daarom heb ik hem bij allerlei activiteiten betrokken. En hij was toegankelijk, dat vond ik ook erg fijn.’’

BALLONKOORTS Zo werd Burgering in 2013 voorzitter van de Stichting Internationaal Ballonmuseum Barneveld, die als doel had het opzetten van een museum over de luchtballonvaart. Volgens Bläss, die in de stichting ook optrok met historicus Gerjan Crebolder, was de ,,ballonkoorts’’ overgeslagen op de oud-burgemeester. ,,Ik had hem een keer een ballonvaart aangeboden en hij vond het zo indrukwekkend om de wereld te aanschouwen vanuit een vogelperspectief.’’

Wim Burgering en Ben Bläss (midden) zetten zich in voor de Catharinatoren in Barneveld. - FotovantLand

Recent zetten Bläss en Burgering zich, met anderen, in voor restauratie van de Barneveldse Catharinatoren. ,,Inmiddels is hier al ruim 60.000 euro voor bijeengebracht’’, vertelt Bläss. 

OP PAD Bakkenes herinnert zich dat Burgering ,,eigenlijk altijd op pad” was. Rosbergen zag hem kort voor zijn overlijden nog volop in het dorp. ,,Hij was overal aanwezig. Ik heb hem recent nog bij het Oranjeconcert gezien. En een paar maanden geleden was hij nog op de ledenvergadering van De Harmonie. Altijd met goede ideeën en volop in het leven staand.”

Ook Kranenborg roemt zijn onvermoeibare inzet voor lokale projecten en wijst naast de actie voor de Catharinatoren op zijn inzet om het monument van burgemeester Nairac naar een prominentere plek in het centrum te verhuizen. ,,Hij bleef tot het einde toe zeer begaan met de Barneveldse inwoners en samenleving.”