Na 32 jaar bergt verzorger Hans van den Bergh de ‘wonderspons’ op: ‘Ik ga het zeker missen’

21 mei 2026 om 10:07 Voetbal

EDE ,,Ik ben 32 jaar geleden als verzorger begonnen bij SDS’55. Mooi dat juist de wedstrijd tussen SDS en Otterlo mijn officieel laatste wedstrijd was. De cirkel is rond’’, lacht Hans van den Bergh. Na een carrière bij diverse clubs uit de regio, stopt de 74-jarige Edenaar er mee.

door Wim van Kessel

,,Ik ben in 1975 naar Ede verhuisd’’, begint Van den Bergh zijn verhaal. ,,Ik was beroepsmilitair. Als automonteur heb ik bij de technische dienst gewerkt. Ik geboren en getogen in Rotterdam. Johan - beter bekend als Jan Boskamp - was mijn buurjongen. Met hem heb ik nog op straat gevoetbald. Ik ben een rasechte Feyenoord-supporter. Mijn kinderen en kleinkinderen heb ik direct bij de geboorte lid gemaakt van die mooie club.’’

,,Ik heb zelf gevoetbald bij Steeds Hoger en DDC (DOS Dindua Combinatie). In Ede ben ik lid geworden van Blauw Geel’55. Daar heb ik nog een blauwe maandag in het eerste elftal gespeeld, maar vooral in lagere teams. Ik ben er ook nog pupillencoördinator en wedstrijdsecretaris bij de senioren geweest’’, vertelt Van den Bergh. ,,Geïnspireerd door Hennie Baas bij Blauw Geel en ook uit pure interesse ben ik de opleiding sportmassage gaan volgen. Na het behalen van mijn diploma kwam ik bij SDS ’55 terecht. Twee jaar later vroeg Geurt Verbeek of ik hem wilde opvolgen bij Otterlo. Daar heb ik een mooie tijd meegemaakt met onder meer een kampioenschap in de derde klasse. In 2005 kreeg ik een zwaar motorongeluk, waarbij ik mijn rug brak. Een dieptepunt. Geert Nieuwenhuis nam het van mij over.’’

WEDSTRIJDJE

,,Nog nauwelijks hersteld vroeg Rob Hummelen, die toen betrokken was bij WAVV, of ik een wedstrijdje wilde overnemen. Dat is uiteindelijk vijfenhalf jaar geworden’’, lacht Hans van den Bergh. ,,WAVV speelde nog op zondag. Ik heb het er goed naar mijn zin gehad. Mijn vrouw Wilma werd er zelfs nog bestuurslid. Door een conflict met trainer André Hagen ben ik daar gestopt. In deze periode heb ik ook nog op zaterdag gewerkt bij MEC’07 uit Maurik en SCR uit Rijswijk.’’

De reis van Van den Bergh stopt toen nog niet. ,,Via een nicht ben ik terechtgekomen bij Woudenberg. Daar was het grandioos met de trainers Arno van Wolfswinkel (de vader van profvoetballer Ricky, red.) en Rob van de Broek. Zij waren in alle opzichten hun tijd voor uit en werkten bijvoorbeeld toen al met videobeelden. Die periode hoort echt bij mijn hoogtepunten. Maar na zeven jaar Woudenberg was het mooi geweest. Ik keerde terug naar WAVV. Het eerste elftal op zondag was opgeheven en men ging door op de zaterdag. Daar is het na twee jaar gestopt, omdat er geen geld meer voor de verzorging was.’’

(de tekst gaat onder de foto verder)

Hans van den Bergh (tweede van links) op de bank bij Otterlo - Theo Beumer

PIJN

,,Blauw Geel’55 werd mijn volgende vereniging. Daar kwam ik dus veel oude bekenden tegen. Helaas stopte dat na een kleine twee jaar na een aanvaring met een speler. Blauw Geel besloot afscheid te nemen. Dat heeft mij veel pijn gedaan. Ik ben ook geen lid meer van de club.’’

,,Inmiddels zaten we in 2022. Toen ben ik weer teruggegaan naar Otterlo. Dat is toch wel mijn club geworden. Maar nu is het welletjes. Ik ben bijna 75 jaar. Door problemen met mijn heup wordt het fysiek ook steeds lastiger. Ook erger ik mijn steeds meer aan de mentaliteit van de huidige generatie. Ze doen wat ze zelf willen. Bijvoorbeeld gedurende het voetbalseizoen op vakantie. Ook het opruimen van de spullen laat wel eens te wensen over.’’

,,Aan de andere kant ga ik het ook zeker missen. Het dollen met de jongens. Ook de gezelligheid als ze even een bakkie koffie komen halen. Ik blijf ook zeker bij de club Otterlo betrokken. Ik ga de ‘pupil van de week’ doen. De verplichting om er twee avonden en een zaterdagmiddag te zijn, is er niet meer. Daar waar nodig wil ik een opvolger, die er nog niet is, wel bijvoorbeeld een avond per week inwerken.’’

HOOGTEPUNTEN

,,Een hoogtepunt was dat ik gedurende vijf jaar ook verzorger van het Nederlands militaire elftal ben geweest. Daar zaten ook leuke tripjes bij en het was een mooie ervaring. Dat was ook dat mijn vrouw Wilma een stage van een dag had geregeld bij Gerard Meijer, toen verzorger van Feyenoord. Mooi om bij hem in de keuken te mogen kijken.’’

,,Er zijn ook een aantal situaties geweest, die ik niet snel zal vergeten. Een hele zware blessure bij Dirk de Greef in mijn Woudenberg-tijd. Ook ben ik betrokken geweest bij een hartstilstand van een Otterlo-supporter en een epileptische aanval van een trainer bij SDS ‘55.’’

,,In die ruim dertig jaar was ik niet alleen verzorger. Maar ook vaak een vertrouwensman. Jongens vertrouwden mij vaak privézaken toe. Dat bleef echt onder ons. Het enige wat ik soms deed de trainer het advies te geven eens een gesprekje met een speler aan te gaan. In mijn afscheidswoord bij Otterlo heb ik de jongens bedankt dat ik hen mocht behandelen. Ik ben ook blij dat trainers altijd mijn advies hebben opgevolgd. Als ik het zou mogen overdoen, had ik nog aanvullende opleidingen gedaan om kennis die een fysiotherapeut heeft, op te doen. Ik wilde blessures zoveel mogelijk zelf oplossen. Als dat niet lukte of kon, schakelde ik een fysiotherapeut in. Al met al is het een hele mooie tijd geweest. Ik weet dat ik het ga missen. Maar het is goed zo. De cirkel is rond’’, besluit Hans van den Bergh.