[-43-

19 mei 2026 om 10:06

Met vereende krachten werd de traktatie klaargemaakt, en daarna mocht Marlies het blad met de schoteltjes met daarop de beschuiten met muisjes naar binnen dragen. Iedereen applaudisseerde. De kraamzuster zorgde ook voor wat drinken erbij.

Ze hadden de beschuiten net op toen Gert-Jan de trap af kwam. Nadat hij iedereen begroet en de felicitaties in ontvangst genomen had, zei hij: ‘Jullie mogen komen kijken, maar niet allemaal tegelijk, dat is een beetje te druk voor tante Merel en de baby. Zullen we oma eerst laten kijken?’

Francien pakte het cadeautje uit haar tas en liep achter Gert-Jan aan naar boven.

Merel zat rechtop in bed tegen een paar kussens, de baby in haar armen. De sfeer in de slaapkamer deed haast sereen aan, alsof de kamer nog vol was van het wonder van het nieuwe leven dat geboren was. Het geluk was bijna tastbaar.

Francien omhelsde haar schoondochter en keek toen net zo vertederd als Merel naar dat kleine hoopje mens. ‘Wat een schatje!’

‘Wil je haar even vasthouden?’ vroeg Merel.

Francien ging op de stoel naast het bed zitten, en Gert-Jan verhuisde de baby van Merels armen naar die van Francien. Francien bewonderde de flinke bos haar, de kleine knuistjes, de zachte wangetjes. Ze snoof die aparte geur op die hoort bij pasgeboren baby’tjes. ‘Ze is prachtig!’ verzuchtte ze. ‘En hoe is het met jou?’

Merel glimlachte. ‘Een beetje moe. Gisternacht de hele nacht niet geslapen vanwege de bevalling, en vannacht nauwelijks omdat ik maar steeds lag te luisteren of ik Yara wel hoorde ademen.’

‘Dat hoort erbij,’ zei Francien. ‘Dat herinner ik me ook nog wel van toen Wiebe geboren was. Bij Lotte en Gert-Jan had ik dat veel minder.’

Gert-Jan maakte een paar foto’s van Francien met de baby. Even voelde dat pijnlijk: bij de andere kleinkinderen was er een foto van oma én opa die op kraamvisite kwamen, nu zat ze hier alleen…

Ze zag aan Gert-Jans gezicht dat die daar nu ook aan dacht. Hij knikte haar begrijpend toe.

‘O ja, jullie cadeautje,’ zei Francien. Ze wees naar het voeteneinde van het bed waar ze het pakje op gelegd had toen ze binnenkwam. Gert-Jan pakte het en gaf het aan Merel.

Die hield even later het jurkje omhoog dat Francien gemaakt had. ‘O, wat mooi! Dat smokwerk, en die kleuren! Dat zal prachtig staan bij Yara’s donkere haartjes. Dank je wel!’

‘Graag gedaan, met liefde,’ zei Francien.

‘Dat weten we,’ zei Gert-Jan ontroerd. ‘Mooi, mam!’

Francien stond op, legde het kostbare bundeltje terug in Merels armen en ging weer naar beneden. Daarna was het de beurt voor Vera en de meisjes om de nieuwe wereldburger te bewonderen.

Wiebe had een autotijdschrift uit de lectuurmand gepakt en bladerde daar wat in. Remco zat zich zichtbaar te vervelen. Hij zwaaide zijn benen heen en weer. Die speelde waarschijnlijk op dit moment liever buiten met zijn vriendjes.

Francien sloeg haar arm om hem heen. ‘Verveel je je een beetje?’

Hij knikte. ‘Jij weet vast wel leukere dingen te bedenken dan naar je pasgeboren nichtje te gaan kijken,’ zei Francien.

Hij knikte weer.

‘Zullen we een spelletje doen? Ik zie ik zie wat jij niet ziet?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Kweenie.’

Wiebe legde het tijdschrift opzij. ‘Vertel maar eens tegen oma wat we in de herfstvakantie gaan doen.’

Remco’s ogen lichtten meteen op. ‘Papa en ik gaan samen kamperen!’

‘Wat?’ Francien zette grote ogen op. ‘Kamperen? Is dat niet te koud in oktober?’

Remco schudde zijn hoofd. ‘Nee hoor, er zit verwarming in die caravan. Toch, pap?’

Francien keek naar Wiebe. Die legde uit: ‘Een van mijn collega’s heeft een stacaravan in de buurt van Zeist, en daar mogen we in de herfstvakantie gebruik van maken. Remco en ik gaan samen, mannen onder elkaar, hè Remco?’ Hij gaf Remco een knipoog.

Remco knikte enthousiast. ‘We gaan drie nachtjes, en we gaan ook nog naar het Spoorwegmuseum!’

‘Zo, jij boft!’ zei Francien. ‘Wat een leuk idee,’ zei ze tegen Wiebe.

Hij knikte. ‘Ja. Door die toestand met pa realiseerde ik me dat een goeie relatie met je kind niet vanzelf gaat, daar moet je als vader in investeren.’

Francien dacht aan het gesprek met Wiebe in de auto onderweg naar Goes, en dat hij niet op Evert wilde lijken. Evert was nooit weg geweest met een van de kinderen ‘om te investeren in de relatie’…

‘Daar doe je goed aan, jongen.’ Hij knikte alleen maar.

Gestommel op de trap maakte duidelijk dat het nu de beurt was aan Wiebe en Remco om naar boven te gaan. Vera en de meisjes kwamen naar beneden. ‘Wat een liefje,’ zei Vera. 

‘En, vonden ze de verrassing mooi?’ vroeg Francien aan de meisjes. ‘Mag ik nu weten wat de verrassing was?’

‘We hebben allebei een ron… een rom… eh, hoe heet het ook alweer, mam?’ vroeg Marlies. Sanne wist het ook niet meer.

‘Een rompertje,’ hielp Vera.

‘O ja, we hebben allebei een rompertje mogen versieren. Ik heb Yara's naam erop geschreven met gekleurde letters…'

‘… en ik heb een dolfijn erop getekend, want dolfijnen zijn mijn lievelingsdieren,' vulde Sanne aan.

[wordt vervolgd