Gelauwerde documentairemaker Jessica Villerius maakte tweeluik over gijzeling Ede in 2024: ‘Ik hoop dat mensen hierdoor wat minder hard zullen oordelen’

19 mei 2026 om 17:55 Maatschappelijk Gijzeling in Ede Nieuws uit Ede Tips van de redactie

EDE Het is een gebeurtenis die bij veel Edenaren op het netvlies gebrand staat: de gijzeling in café Petticoat op zaterdag 30 maart 2024. Documentairemaker Jessica Villerius (45), bekend van ‘De kinderen van Ruinerwold’, raakte gefascineerd door wat er zich die dag in Ede afspeelde en maakte er voor BNNVARA een tweedelige documentaire over, genaamd ‘Die ochtend in Ede’. Het eerste deel van dit tweeluik, waaraan de slachtoffers van de gijzeling en familieleden van dader Corné H. meewerkten, is aanstaande woensdag om 20.30 uur te zien op NPO2. In aanloop naar deze televisie-uitzending sprak Ede Stad Plus met Villerius over de documentaire en de impact van de gijzeling.

door Lennard Pater

Het is december 2024 als bij filmmaker Jessica Villerius het idee ontstaat een documentaire te maken over de gijzeling in café Petticoat in Ede, in maart van datzelfde jaar. Ze is op dat moment uit interesse bij de rechtszaak tegen gijzelnemer Corné H. aanwezig en merkt dat de gijzeling haar niet loslaat: „Ik begon daar in de rechtbank steeds meer te denken: dit verhaal is absoluut de moeite waard om te vertellen. Oorspronkelijk was ik helemaal niet naar het proces gegaan met het idee een documentaire over de gijzeling te maken, want ik ga regelmatig naar rechtszaken om te ervaren wat de impact van een gebeurtenis is en dan besluit ik vaker niet dan wel om er als filmmaker ook echt iets mee te doen. Maar hier was dat dus heel anders.”

Ik begon daar in de rechtbank steeds meer te denken: dit verhaal is absoluut de moeite waard om te vertellen

Wat was het dat haar zo greep aan de gijzeling in Ede, waarbij Corné H. urenlang vier jonge medewerkers van Petticoat vasthield? „Nou, de zaak heeft natuurlijk maatschappelijk heel veel teweeggebracht, dat allereerst. Maar wat ik vooral ook bijzonder vond is: niemand wist eigenlijk wat daarbinnen in café Petticoat die dag precies was gebeurd, maar nogal wat mensen hadden er wel een zeer uitgesproken mening over. En daarbij was, vond ik, weinig oog voor de impact van de zaak op alle betrokkenen. Daar wilde ik iets aan doen en gelukkig kan dat als documentairemaker ook, want een documentaire is bij uitstek een middel om de impact van zo’n complexe zaak op een gelaagde manier aan een breed publiek te laten zien.”

Villerius ging met de documentaire aan de slag en zocht voorzichtig contact met de slachtoffers van de gijzeling. Hoe was hun reactie toen ze aangaf een documentaire te willen maken en ook graag met hen te willen spreken? „In eerste instantie reageerden ze, wat ik helemaal begrijp, afwijzend. Ze waren er duidelijk nog niet klaar voor hun verhaal te delen en dat respecteerde ik ook: ik heb ze verteld dat ik ze absoluut niet zou gaan pushen om mee te doen. Maar gaandeweg ontstond een opening en gaven ze aan graag hun steentje te willen bijdragen aan het vertellen van het verhaal van de gijzeling en zo is hun medewerking eigenlijk ontstaan.”

Hebben zij twee jaar na dato de gebeurtenissen van toen al meer een plek kunnen geven, of is dat voor hen nog altijd lastig? „Dat is nog steeds moeilijk, want voor slachtoffers van zo’n traumatische gebeurtenis is twee jaar geleden echt gisteren. Ik merkte wel dat ze er beter aan toe waren om over de gijzeling te praten dan tijdens de rechtszaak, toen het natuurlijk allemaal heel vers was en er ontzettend veel spanning op zat. Dat neemt niet weg dat de gesprekken over de gijzeling voor hen nog steeds heel zwaar waren. Je hebt met getraumatiseerde jonge mensen te maken: die dag in maart 2024 heeft hen echt beschadigd. En dat is ook volkomen logisch, dat ze getraumatiseerd en beschadigd zijn, want er is toen iets heel ergs met ze gebeurd en ik snap dat dat diepe indruk op ze heeft gemaakt.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Liv is een van de gegijzelden. Documentairemaker Jessica Villerius: ,,Je hebt met getraumatiseerde jonge mensen te maken: die dag in maart 2024 heeft hen echt beschadigd. En dat is ook volkomen logisch, dat ze getraumatiseerd en beschadigd zijn, want er is toen iets heel ergs met ze gebeurd en ik snap dat dat diepe indruk op ze heeft gemaakt.” - BNNVARA/Posh Productions

Was het voor hen daarom ook niet heel heftig en confronterend om weer over die bewuste dag te praten? „Ja, dat is zeker zo. Het bespreken van de gebeurtenis zorgt ervoor dat ze weer even heel dicht bij hun pijn komen. En je merkt dat de slachtoffers het verhaal al heel lang niet op deze manier verteld hebben en soms zelfs nog nooit. Dat is lastig, maar wat ik mooi vond is dat ze met z’n vijven, dus de vier gijzelaars en de mede-eigenaar van Petticoat, een heel mooie verbondenheid hebben. We hebben de interviews in delen gedaan, maar steeds waren ze allemaal aanwezig om elkaar bij te staan en dat was ongelooflijk mooi, de manier waarop ze elkaar onvoorwaardelijk steunden. Ze zeggen zelf dat de band die ze door dit alles hebben nooit meer kapot kan. Daarom vinden ze het ook fijn om nog altijd samen bij Petticoat te werken, wat ze dus allemaal nog steeds doen.”

Lees ook ons dossier over de gijzeling in Café Petticoat
Ede was op zaterdag 30 maart 2024 urenlang in de greep van een gijzeling in Café Petticoat op het Museumplein. Vier mensen werden vastgehouden, het centrum werd afgesloten en 150 woningen werden ontruimd. Ede Stad heeft alle publicaties over de gijzeling en de nasleep ervan gebundeld in een dossier.

Hebben ze wel het gevoel dat het verstrijken van de tijd helpt de wonden van de gijzeling te helen? „Dat heb ik ze ook gevraagd en de twee vrouwelijke gijzelaars vertelden: ‘Je wordt nooit meer helemaal dezelfde, maar je leert er wel steeds beter mee omgaan.’ Toch zeggen ze ook: je bent er iedere dag bewust en onbewust mee bezig; het laat je nooit los. Je moet je voorstellen: Corné H. is daar onaangekondigd hun leven binnengekomen en heeft een bepaalde angst veroorzaakt en dat doet iets met je: dat een onvoorspelbaar en bedreigend iemand met een best wel imposant postuur zomaar jouw leven binnenvalt en de regie overneemt. Dat is hartstikke eng.”

Voor slachtoffers van zo’n traumatische gebeurtenis is twee jaar geleden echt gisteren

Is er bij hen daardoor veel woede richting dader Corné H., of ook begrip voor zijn door de rechtbank vastgestelde verminderde toerekeningsvatbaarheid? „Dat ging in de gesprekken een beetje beide kanten op. Op sommige momenten zijn ze meer boos op de hele situatie en hoe dit heeft kunnen gebeuren dan op hemzelf; op andere momenten richt hun woede zich wel op hem en zeggen ze: ‘Hij heeft misschien mentale problemen, maar nu hebben wij die ook.’ Die laatste gedachte snap ik. Tegelijkertijd geloven ze wel dat hij hulp nodig heeft en die ook verdient.”

Naast de slachtoffers van de gijzeling sprak Villerius voor deze documentaire ook met drie familieleden van dader Corné H: zijn moeder en twee zussen. Proefde ze bij de familie veel schaamte voor hun zoon en broer en voor wat hij gedaan heeft? „Nee, ze vinden het heel erg dat er slachtoffers zijn, dat benadrukken ze ook steeds in de docu, maar ze schamen zich niet voor Corné. Ze zijn een heel vriendelijke, warme familie en zien hem echt als iemand die hulp nodig heeft en die dit zelf nooit gewild heeft. En ze vinden het moeilijk dat mensen puur oordelen over Corné en over hen op basis van de gijzeling, zonder te weten wat daar allemaal aan vooraf is gegaan en wat zij allemaal geprobeerd hebben om dit te voorkomen. Aan de andere kant begrijpen ze ook dat de buitenwereld vooral weet wat hun zoon en broer in Ede en later helaas ook in de gevangenis in Vught (Corné H. gijzelde daar in december 2025 meerdere medewerkers van de penitentiaire inrichting waar hij op dat moment verbleef, red.) gedaan heeft.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Mechelina, zus van Corné H. - BNNVARA/Posh Productions

Was het ook haar insteek te tonen dat de familie echt veel gedaan heeft om te voorkomen dat Corné H. ooit zoiets ergs zou doen? „Precies. Wat ik graag wil bereiken met deze documentaire is dat het grote publiek gaat zien, voelen en begrijpen dat het ons allemaal kan overkomen dat je iemand in je gezin hebt die hulp nodig heeft en dat je met elkaar in een heel slechte film kunt belanden als die hulp uitblijft, hoe hard je als familie ook geprobeerd hebt die hulp er te laten komen. Ik hoop dat mensen die dit tweeluik zien wat minder hard oordelen over dingen die fout gaan in een ander gezin en gaan inzien dat die dingen niet per se aan dat gezin hoeven te liggen, maar vaak het gevolg zijn van het systeem, dat mensen niet de hulp geeft die ze nodig hebben en waar hun omgeving om schreeuwt.”

Snapt ze dat mensen zullen denken: Corné H. had misschien wel betere hulp nodig, maar is toch primair dader: hij heeft de gijzelaars immers getraumatiseerd achtergelaten en Ede een dag op z’n kop gezet? „Ja, dat perspectief begrijp ik, maar ik denk dat de rechter dat ook heeft erkend door hem een combinatiestraf te geven: negen maanden als genoegdoening voor de slachtoffers en als straf voor wat-ie in Ede heeft veroorzaakt en daarnaast een behandeling vanwege zijn verminderde toerekeningsvatbaarheid. Daarbij is die tbs-behandeling in deze zaak wel echt het allerbelangrijkste. Ik ben geen dokter, maar ik ben er wel van overtuigd dat hij niet handelingsbekwaam is. Toen ik tegenover hem zat in de gevangenis dacht ik: dit is niet iemand die bewuste keuzes kan maken.”

Villerius bezocht Corné H. in de gevangenis om vooraf de documentaire met hem te bekijken. Hoe is die bijzondere ontmoeting eigenlijk tot stand gekomen? „Ik had contact met de mensen van het Penitentiair Psychiatrisch Centrum waar hij verblijft en zij waren het met me eens dat het goed zou zijn als hij de documentaire voor uitzending zou zien. Dit ook vanwege z’n autisme: dat-ie zich er even op kon voorbereiden dat de zaak op televisie zou komen. Dus was ik welkom in de gevangenis en hebben we de documentaire in twee delen samen bekeken, Corné, zijn behandelaren en ik.” 

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Corné met messen. - BNNVARA/Posh Productions

Wat was de reactie van Corné H. op de documentaire? „Dat is een ingewikkelde vraag, want je weet bij hem niet wat er in z’n hoofd omgaat; het is moeilijk om hem te lezen. Dat zegt iedereen die met hem in contact komt. De slachtoffers geven dat ook aan: dat ze tijdens de gijzeling niet goed wisten wat er door hem heenging. Ik vroeg na het bekijken van de docu aan hem ‘hoe was dit voor je?’ en dan zegt hij niet veel meer dan dat hij het heel erg vindt voor de slachtoffers. Van de gijzeling zelf herinnerde hij zich weinig en hij leek bij het zien van de docu dan ook te schrikken van en zich te schamen voor het grote aantal hulpdiensten dat door hem op de been was.”

Hij kan niet zeggen waardoor het komt dat-ie dit soort gedrag laat zien en daarom wil hij graag een tbs-behandeling, die hij helaas nog altijd niet krijgt

Ze heeft dus geen antwoord gekregen op de vraag wat er in zijn hoofd gebeurt als-ie doorslaat, zoals op 30 maart 2024? „Nee, en hij weet dat zelf ook niet. Dat vindt-ie beangstigend en ik ben er ook zeker van dat hij daar gebukt onder gaat. Hij kan niet zeggen waardoor het komt dat-ie dit soort gedrag laat zien en daarom wil hij graag een tbs-behandeling, die hij helaas nog altijd niet krijgt. Zo’n behandeling kan namelijk helpen te ontdekken wat er zich in z’n hoofd afspeelt tijdens zo’n gijzeling en welke medicatie hij nodig heeft om te voorkomen dat hij in de toekomst weer zoiets doet. Zolang hij die tbs niet krijgt, kan het ieder moment weer misgaan.”

Verwacht ze dat mensen anders naar hem gaan kijken door deze docu? „Ja, maar ik denk in meer brede zin dat mensen door dit tweeluik zullen gaan denken: ‘Oh, het zat wel even iets anders in elkaar dan we dachten, die gijzeling in Ede.’ Dan heb ik het niet alleen over Corné H. zelf, maar ook over de slachtoffers en de impact die dit op hen gehad heeft. Want achteraf waren mensen geneigd te zeggen: ‘Er was toch niks aan de hand? Er zijn geen explosieven gevonden, hij heeft geen mes op hun keel gezet, dus wat is er eigenlijk voor ergs gebeurd in dat Edese café?’ Dan denk ik: zij hebben daar wel 7 uur in doodsangst gezeten en dat laat je echt niet zomaar los.”

De documentaire brengt dus ook meer begrip voor de slachtoffers? „Zeker, ik denk dat er door de docu meer sympathie voor hen komt en voor wat zij die zaterdag in Petticoat hebben moeten doorstaan. Daarnaast hoop ik dat mensen gaan beseffen hoe pijnlijk het voor de slachtoffers was dat ze achteraf op internet geconfronteerd werden met grappen over de gijzeling en bagatelliserende berichten. Sowieso hebben ze veel last gehad van wat er online allemaal is gebeurd, zeker ook van de wilde geruchten over de gijzeling en de onware berichten over een niet bestaande connectie met dader. Dat was voor hen verschrikkelijk en ze konden zich er niet tegen verweren.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Mede-eigenaar Luuk. - BNNVARA/Posh Productions

Wat was voor haar eigenlijk het indrukwekkendste moment tijdens het maken van deze documentaire? „Dat was toen we met iedereen afzonderlijk de documentaire gingen bekijken. Ik vond het schitterend om op dat moment te zien dat alle betrokkenen beseften hoeveel ze eigenlijk gemeen hebben in hun verdriet. De slachtoffers en de familie van Corné gingen elkaar door het zien van het tweeluik beter begrijpen en plots ontstond wederzijds respect tussen mensen die in de rechtszaal natuurlijk een heel ander belang hadden. Dat geeft mij heel veel voldoening.”

Had de tragische gebeurtenis op 30 maart 2024 die al deze mensen met elkaar verbond niet voorkomen kunnen en misschien wel moeten worden? „Ja, sterker nog, ik denk dat de gijzeling heel makkelijk te voorkomen was geweest. Dit omdat duidelijk was dat het niet goed ging met Corné H. en hij hulp nodig had. Maar door absurde bezuinigingen kreeg hij, net als veel mensen met dit soort problemen, die hulp niet en dan gebeuren dit soort dingen. Er zijn natuurlijk doorlopend incidenten met verwarde personen en dan zeggen we allemaal verbaasd tegen elkaar: ‘Jeetje, wat naar, weer een verwarde persoon die iets heftigs doet!’ Maar dan denk ik: dit probleem speelt al jaren en er gebeurt bijna niks om het op te lossen.”

Ik denk dat de gijzeling heel makkelijk te voorkomen was geweest. Dit omdat duidelijk was dat het niet goed ging met Corné H. en hij hulp nodig had

Op LinkedIn schreef Villerius dat Ede sinds 2 jaar onlosmakelijk met deze gijzeling verbonden is. Verwacht ze dat onze gemeente in het hoofd van veel Nederlanders nog lang met deze zaak verbonden zal blijven? „Ik ben bang van wel. Het is voor Ede heel jammer, maar sommige dingen zijn niet helemaal uit te wissen. Zoals mensen Nulde blijven associëren met het Meisje van Nulde en De Punt met de treinkaping, zo zal Ede de komende jaren nog wel hiermee in verband worden gebracht. Dat merkte ik ook toen ik in Ede ging filmen: iedereen ging er meteen vanuit dat ik dat vanwege de gijzeling deed. Uiteindelijk zal het wel slijten, maar als iets zo groot in de media is geweest, kan je dat niet helemaal voorkomen.”

Snapt ze dat sommige Edenaren het gevoel kunnen hebben dat de zaak daarmee te groot wordt gemaakt? „Jawel, maar ik vind niet dat deze zaak wordt uitvergroot. Ik snap heel goed dat de gijzeling in Ede meteen heel veel aandacht kreeg en nog steeds krijgt, want ze is uniek. Dit type gijzeling komt in Nederland bijna nooit voor en dus begrijp ik wel dat het zo werd opgepakt door de media en dat de mensen in het land intens meeleefden met Ede.”

De gijzeling bij Petticoat in Ede zal de gemoederen dus nog wel even bezig blijven houden? „Dat denk ik wel, maar ik hoop tegelijk dat er na deze documentaire wat meer rust komt in het verhaal. Het zou mooi zijn als mensen door dit tweeluik gaan denken: oké, nu weten we alles over de gijzeling en hoeven we de slachtoffers er niet meer, wat helaas nog steeds gebeurt, dagelijks op te bevragen. Dan heb ik m’n doel als maker bereikt.”

Bekijk hieronder de trailer: