'Als we dit [nu niet doen], doen we het nooit meer'

15 mei 2026 om 15:31

Waar ze precies terechtkomen, weten de twintigers nog niet als ze op 13 januari in het vliegtuig naar Nederland stappen. Met ieder een handbagagetasje en twee grote tassen vol kleding, Zuid-Afrikaans eten en een paar boeken vliegen ze vanuit de warme zomer naar de koude, Nederlandse winter. ,,We zijn op 1 december getrouwd en hebben toen samen de stap genomen om dit avontuur aan te gaan”, vertelt Emma. ,,Dat was heel spannend, want we hadden ons huis nog niet gezien. De eerste avond was er helemaal niks, behalve het matras dat we bij de Ikea hadden besteld. Dat lag hier op de grond.”

Het is alsof de toren van de Oude Kerk door de vele ramen van hun woning aan de Schoutenstraat naar binnen kijkt. ,,We zijn super gelukkig met dit appartement in het centrum, dicht bij alles. Henry's werk heeft deze woning geregeld”, zegt Emma. ,,We vinden het ook super om de luchtballonnen te zien”, vult haar man aan. ,,Bijna elke dag komen ze wel voorbij, we hebben ook heel veel zin in de Ballonfiësta."

WARM BAD Op relatief jonge leeftijd kiest het echtpaar ervoor om een nieuw leven op te bouwen in een onbekend land. ,,We wilden altijd al het avontuur aangaan en toen was de logica: als we het nu niet doen, doen we het nooit meer”, stelt Henry. ,,We zijn beiden pas afgestudeerd en als we na ons trouwen niet naar Nederland zouden gaan, hadden we ons leven in Zuid-Afrika opgebouwd. Van onze vriendenkring waren wij de eersten die trouwden, het tweede paartje trouwde een paar dagen na ons. Een paartje woont in Namibië; we kiezen allemaal onze eigen richting. De vriendenkring spreidt zich uit. Het was nu dus de beste tijd om naar Nederland te verhuizen.”

In Barneveld komen ze in een warm bad terecht. ,,De mensen hier zijn heel vriendelijk", zegt Henry. ,,Onze bank was helemaal 'vrij' (gratis, red.), we hebben deze gekregen van een ouder paartje. Emma zei: ‘Er komt een bank’ en ik dacht dat het een 'klein bankje' zou zijn. Maar toen kwamen ze met een hele grote bank in meerdere delen. Ook onze wasser – de wasmachine – en de microgolf (magnetron, red.) hebben we gekregen.” ,,Er is een groepje op Facebook waar gratis spullen gedeeld worden”, verklaart Emma.

UNIVERSITEITSCAMPUS Emma en Henry zijn allebei groot geworden in de noordelijke voorsteden van Kaapstad. ,,We zijn vier kilometer van elkaar vandaan opgegroeid”, vertelt Henry. ,,En we hadden elkaar nog nooit ontmoet, totdat we allebei naar een andere stad verhuisden”, lacht Emma.

Vijf jaar geleden, als ze op de universiteit in de stad Stellenbosch bevriend raken, ontdekken Emma en Henry hoe dichtbij ze altijd zijn geweest. ,,We kwamen erachter dat we zestien jaar lang iedere december op dezelfde plek kampeerden, tweehonderd meter van elkaar vandaan”, zegt Henry. ,,Misschien dat we elkaar van een afstandje hebben gezien, maar dat was het dan ook. Emma kende mijn schoolvrienden van de kleuterschool, maar pas op de universiteitscampus is alles samengekomen. Er waren daar twee woongemeenschappen op honderd meter afstand van elkaar. De een met driehonderd jongens, de ander met driehonderd meisjes. Tijdens het uitgaan kwamen we elkaar tegen.”

De keuze om naar Nederland te verhuizen ligt voor de hand, leggen de geliefden uit. ,,Ik heb Voedselwetenschappen gestudeerd en Henry heeft familie in Oostenrijk en Spanje”, vertelt Emma. ,,Dat is vanuit Nederland dichterbij dan vanuit Zuid-Afrika.” ,,Ik heb Programming gedaan”, vult Henry aan. ,,Dat is ICT. In Zuid-Afrika studeer je af en daarna ga je werken. Je ouders zeggen dan: ‘Je bent oud genoeg om uit je nestje te vliegen en zelf iets op te bouwen’. In Nederland is er goed werk te vinden in de ICT en de voedselwetenschappen. Het ligt centraal in Europa, het is ook makkelijker om bij mijn familie op bezoek te gaan. Als je alles zo bekijkt, is de keuze voor Nederland heel makkelijk gemaakt.”

NETWERK Een jaar voor het avontuur start het stel met het plannen en voorbereiden. ,,Het laatste jaar, in maart 2025, had ik het het eerste gesprek met mijn werkgever”, zegt Henry. ,,Dat was een lang proces, het is ook moeilijk om dingen zo ver vooruit te regelen. Vanuit een programma dat mensen uit het buitenland helpt om in Nederland aan het werk te gaan, ben ik op de ICT-afdeling bij een bedrijf in Veenendaal gedetacheerd. De eigenaren van dat programma zitten hier in Barneveld en zij plaatsen de mensen bij bedrijven in de regio. Zij hebben ons heel mooi geholpen in dat proces, ook met het regelen van de juiste visa.”

Die ondersteuning ervaren ze als ontzettend waardevol. ,,Dat is ook wel een groot ding: je komt over en er is iemand die naar je uitkijkt”, beschrijft Henry. ,,Als je weggaat uit het land waar je bent opgegroeid, blijft ook je hele ondersteuningsnetwerk achter. Nu wonen we hier en weten we wie we kunnen bellen als er iets gebeurt of als we vragen hebben. We zijn heel gelukkig met mijn werk, zij hebben voor ons veel geregeld, zoals de Nederlandse lessen en het vervoer.”

SCOOTER In het begin reist Henry met het openbaar vervoer naar zijn werk. ,,Maar ze hebben nu een scooter voor hem geregeld”, zegt Emma. ,,Ik werk in Veenendaal en om daar te komen moest ik eerst vanuit Barneveld met de trein naar Ede-Wageningen en daar overstappen op de bus”, schetst Henry. ,,Dan was ik anderhalf uur bezig, terwijl mijn werk maar vijftien kilometer hier vandaan is. Vroeger was ik drie uurtjes per dag kwijt aan reizen, met de scooter gaat het een heel stuk sneller.”

De reistijd voor Emma is zelfs nog korter. ,,Ik werk sinds april in een farmaceutisch laboratorium op bedrijventerrein Harselaar”, vertelt ze. ,,Ik mis het wel om met voeding bezig te zijn, maar ik vind het heel leuk bij het bedrijf en ik leer daar goed Nederlands. Het is maar drie of vier kilometer met de fiets, maar ik moet vaak wel snel rijden. Dan denk ik: het is dichtbij, ik drink nog even koffie…”

PUNT VAN HET CONTINENT Hoe anders is dat in Zuid-Afrika. ,,Mensen zitten daar niet zo dicht op elkaar gepakt, je rijdt makkelijk dertig kilometer voor een sociale ontmoeting”, zegt Henry. ,,We hebben vaak een uurtje gereden voor een braai, dat is een barbecue. Hier in Nederland is dat echt heel ver: als je een half uur rijdt dan ben je aan de andere kant van het land.” ,,Of in een ander land”, reageert Emma lachend. ,,In Kaapstad zit je echt aan de punt van het Afrikaanse continent. Zuid-Afrika is heel groot, het duurt kilometers en kilometers voordat je in Namibië of Botswana bent. Maar vanuit hier ben je zo in België of Duitsland.” Henry grinnikt: ,,Mensen gaan gewoon vanuit Nederland naar de winkel in Duitsland. In Zuid-Afrika kost het al vijf uur om uit de provincie te komen.”

Nu wonen ze minstens elf uur vliegen van hun geboorteland. ,,We wilden graag een nieuw avontuur aan gaan”, zegt Emma. ,,Het meeste mis ik de mensen: onze families en vrienden.” Henry knikt bevestigend. ,,En daarnaast de natuur en het eten”, reageert hij. ,,In Zuid-Afrika heb je gewoon bergen, dus als je iets wilt doen dan ga je hiken. Het eten dat we hadden meegebracht is allemaal op, maar gelukkig komen mijn ouders over een maandje. Ik vind het ook wel interessant om in Nederland eten uit te proberen. Barneveld heeft Haantje Pik, Den Bosch heeft de Bossche bol. Ik vind het leuk dat dat zo is.”

SOLO-AVONTUUR Ze hebben geen spijt van hun avontuur. ,,We bouwen nog een beetje ons nest”, zegt Henry. ,,We zijn vers hier en kunnen makkelijk zeggen: we gaan terug. Als we over drie of vier jaar dieper geworteld zijn, wordt dat misschien moeilijker. Ik denk dat het goed voor ons is dat we nog niet denken dat we hier voor altijd zullen zijn, want dan integreer je een stuk langzamer omdat je nog zoveel tijd hebt. Ik vind het belangrijk om de taal goed te leren en hier vrienden te maken, al kennen we nog niet zoveel Nederlandse mensen.” Hij wijst lachend naar het raam. ,,We hebben nagedacht of we misschien een poster in dat venstertje wilden ophangen met: ‘Wil je koffie?’, om zo mensen uit te nodigen.”

Wel bezoekt Henry regelmatig een restaurant in het dorp. ,,Daar wordt vaak gitaar gespeeld als sociale interactie met de gasten en ik ben inmiddels goed bevriend met de eigenaar”, vertelt hij. ,,Emma heeft mij verrast met een gitaar, dus nu kan ik ook in Nederland spelen.” Een glimlach verschijnt op het gezicht van zijn vrouw. ,,Hij heeft zijn gitaar in Zuid-Afrika moeten achterlaten. Toen hij aan het werk was, heb ik gezegd: ‘Ik ga op solo-avontuur, ik zie je later!’”, vertelt de avonturier. ,,En toen heb ik een gitaar voor hem geregeld. Dit eerste jaar zijn we toerist in Nederland, we willen heel veel nieuwe plekken ontdekken.”

Zo ontdekken ze tijdens hun eerste Koningsdag de kleedjesmarkt, waar ze een boek over mythische fietstochten in Europa op de kop tikken. ,,We willen nog een fietstocht maken, maar misschien niet meteen in Europa”, zegt Henry lachend. ,,We moeten eerst een beetje oefenen, met een tandem misschien. Oh, en ik wil echt nog graag een keer naar Texel lopen.” Emma kijkt haar man aan alsof ze water ziet branden. ,,Ja, door de zee!” verduidelijkt de toekomstig wadloper. ,,Maar eerst willen we integreren en vloeiend Nederlands leren, zodat we ons goed kunnen uitdrukken.” Hebben de twee nog andere toekomstplannen? ,,Als we Nederland goed hebben gezien, willen we ook de landen eromheen zien”, antwoordt Emma. ,,En misschien kopen we hier samen een appartement.” Henry begint te stralen: ,,In Zuid-Afrika speelde ik frisbee, mogelijk begin ik in de toekomst een frisbeeclub in Barneveld.”