‘Je voelde de spanning bij de kandidaten’

15 mei 2026 om 10:26

Doris Groenewoud (80) uit Barneveld is Songfestival-kijker van het eerste uur. Letterlijk: bij de allereerste editie zeventig jaar geleden zat ze als kind voor de buis, samen met haar ouders. ,,We woonden toen nog in Hilversum en waren een van de eersten met een televisie”, blikt ze terug. ,,Het Eurovisie Songfestival werd op zaterdagavond uitgezonden en er was toen niet zoveel keuze, dus keken we daarnaar.” De jonge Doris was meteen fan. ,,Al die mooie meneren en mevrouwen die prachtig konden zingen. Dat wilde ik ook wel, dacht ik.” 

NATIONAAL SONGFESTIVAL Tot een deelname kwam het niet, maar in haar latere leven zou Doris wel onderdeel worden van het televisiespektakel. In de jaren zestig werkte ze bij de NOS (toen nog de NTS). Die omroep organiseerde destijds het Nationaal Songfestival: de Nederlandse voorrondes voor het Eurovisie Songfestival. ,,Ik werkte op de afdeling programmasecretariaat, waar alle post binnenkwam.” Doris kreeg onder meer de inzendingen voor het Nationaal Songfestival onder ogen. ,,Wij moesten een paar liedjes uitzoeken, maar de ‘grote bazen’ beslisten uiteindelijk wie mochten deelnemen. Na afloop moesten alle stemmen met de hand geteld worden. Een grote klus die dagen duurde, maar het was ook erg gezellig.”

Bij de finale van het Nationaal Songfestival in 1968 was Doris zelfs van de partij: ,,Samen met een collega deed ik achter de schermen de hand- en spandiensten, zoals het klaarleggen van kledingstukken. Je voelde de spanning onder de kandidaten, dat was bijzonder om mee te maken.” Die avond mocht ze ook het podium op om bloemen aan te bieden aan de deelnemers. Ronnie Tober won die editie met het lied ‘Morgen’, waarna hij Nederland mocht vertegenwoordigen in Londen. Daar had hij minder succes: Tober eindigde er op de laatste plaats.

BLOTE VOETEN Voor Doris heeft het Songfestival een speciaal plekje in haar hart. ,,Ik heb het begin van dichtbij meegemaakt en ben altijd blijven kijken”, legt ze uit. ,,Al vind ik het de laatste tien, twintig jaar wel minder geworden. Soms hebben de optredens weinig met zingen te maken - er wordt veel geschreeuwd en er zit een hele act omheen, met rare pakken. Vroeger vond ik de liedjes beter, en de uitslag was soms heel spannend, met maar twee of drie punten verschil. Als mijn favoriet won, zat ik juichend voor de televisie.” 

Ze herinnert zich nog de editie van 1974, waaraan de Zweedse popgroep Abba meedeed. En Sandie Shaw, die in 1967 won met het nummer ‘Puppet on a String’. ,,Zij kwam met blote voeten het podium op, dat was toen nog heel gewaagd en hip.” 

Hoewel ze geen groot fan is van de hedendaagse Songfestival-acts, zapt Doris zaterdagavond waarschijnlijk toch wel even naar de NPO. ,,Even kijken wat voor geschreeuw er nu is”, lacht ze. 

Samen met haar man, die er overigens ,,niks aan vindt”. ,,Maar ik blijf het toch wel leuk vinden, vanwege mijn ‘roots'.”