[-39-

11 mei 2026 om 10:33

Dat was wel wat anders dan de tien minuten die ze vanaf haar vorige huis in Nieuwdorp naar haar werk reed. Ze was zo blij geweest dat ze dit huis kon krijgen dat ze zich daar nog geen kopzorgen over gemaakt had.

Ze tikte even de optie ‘openbaar vervoer’ in, maar dat bleek een zeer omslachtige route te zijn die minimaal bijna twee uur duurde omdat er geen rechtstreekse bus reed. Bovendien reden die bussen amper of niet in het weekend, dus was ze aangewezen op de fiets.

Nou ja, het was zoals het was. En ze had nu een elektrische fiets! Daar was ze nu nog blijer mee. Als ze van haar vorige huis naar Wiebe en Vera in Goes fietste, was dat ook zo’n drie kwartier, dus bijna net zo ver, en dat deed ze nog met haar gewone fiets. Dan zou dat met een elektrische fiets zeker moeten kunnen.

Ineens schoot haar iets te binnen. Die fiets had een accu, hoeveel kilometer zou ze daarmee kunnen rijden? Daar had Wiebe niets over gezegd.

Ze stuurde een appje naar Familieapp 2 met die vraag, en kreeg al snel een appje terug van Wiebe, die zat zeker net aan de koffie.

We hebben bij de aanschaf rekening gehouden met de afstand naar je werk. Het is een accu van 400Wh, dus kun je er zeker wel zo’n 50 tot 75 km per keer mee rijden. Maar daarna dus niet vergeten op te laden!

Dank je wel, appte ze terug. Ik ga vanmiddag de route rijden.

Veel succes! kwam het van diverse kanten. Wat waren het toch een lieverds!

Ze zette het koffiezetapparaat aan en installeerde zich even later met een vers kopje koffie en het laatste stukje kersenvlaai aan de puzzeltafel.

Ondertussen gleden haar gedachten weer richting Evert. Hoe zou hij het ervaren hebben om gisteravond in een leeg huis te komen? Als ze avonddienst had, kwam hij ook in een leeg huis, maar dan wist hij dat zij in de loop van de avond thuis zou komen. En de dagen dat zij naar Kristel geweest was, was hij amper thuis geweest maar had hij in dat hotel in Gelderland gezeten, samen met Gerda…

Misschien kwam Gerda deze week wel weer… Ze was niet meer geweest sinds Francien tegen Evert had gezegd dat ze bij hem wegging, dus zou Evert haar wel duidelijk gemaakt hebben dat ze beter maar niet meer langs kon komen. Maar dan zou Evert haar dus ook wel verteld hebben dat zij gisteren vertrokken was, en was voor Gerda de kust vrij.

Ze haalde haar schouders op. Binnenkort zou de officiële scheiding uitgesproken worden, Evert was vrij om te doen en te laten wat hij wilde. Zij had daar geen invloed meer op.

Ze stond op en schonk een tweede kopje koffie in. Daarna maakte ze een boodschappenlijstje. Vlak bij het zorgcentrum waar ze werkte was een kleine supermarkt, daar kon ze dan wat inkopen doen voor het avondeten. Er lag een bloemkooltje in de groentela, daar kon ze wat aardappels en een balletje gehakt bij eten.

Ze puzzelde nog een tijdje tot het lunchtijd was. Daarna maakte ze een paar boterhammen klaar en at die buiten op, zittend in het inmiddels volop schijnende zonnetje. Ze had in het fietsenschuurtje achter in de tuin wat tuinstoelen ontdekt, twee verstelbare en vier stapelstoelen, en er lagen zelfs nog kussens bij.

Na de lunch pakte ze de elektrische fiets uit de bijkeuken en zette die in de poort. Ze vond het toch wel spannend, zou er veel verschil zijn met op een gewone fiets fietsen?

Ze had wat ijkpunten overgenomen van Google Maps die haar onderweg van nut zouden kunnen zijn. Ze moest sowieso het Kanaal door Walcheren over, dus moest ze eerst door het centrum van Middelburg, maar daarna was het veel rechttoe rechtaan, dat zou wel lukken.

Even later was ze op weg. Het rijden viel haar mee. De fiets leek wat zwaarder dan haar gewone fiets, maar dat zou wel komen door die accu. Hij fietste in elk geval een stuk lichter!

Ze moest onderweg twee keer afstappen om zich te oriënteren. Gelukkig was het niet zo druk, en ze genoot van het vrije uitzicht op de landerijen toen ze eenmaal het bedrijventerrein Arnestein voorbij was. De zon scheen, vogels zongen, koeien loeiden, het groen leek nog frisser door de regen van gisteren. Dit was Zeeland op z’n mooist! 

Vijftig minuten later stapte ze af bij het zorgcentrum waar ze werkte. Ze was niet ontevreden, als ze de route eenmaal gewend was, zou dat met drie kwartier moeten lukken.

Ze zette de fiets op slot en liep naar binnen, regelrecht naar haar eigen afdeling. Josien zat in haar kantoortje. Ze keek verbaasd op toen ze Francien binnen zag komen.

‘Jij bent toch nog vrij vandaag?’ 

Francien knikte. ‘Ja, maar ik ben vanmiddag hiernaartoe gefietst om de route alvast te verkennen vanaf mijn nieuwe huis.’

‘Slim,’ constateerde Josien. ‘En?’

‘Vijftig minuten, maar ik ben twee keer afgestapt om te kijken welke kant ik op moest. Dus dat moet vanaf morgen wel lukken in drie kwartier.’ Er verscheen een brede lach op haar gezicht. ‘Wiebe kwam gisteravond een elektrische fiets brengen, cadeautje van de kinderen, mijn ouders en mijn broer en zus. Dat fietst heel fijn.’

‘Wat lief!’ zei Josien. ‘En hoe beviel je eerste nachtje. Wacht even, dan haal ik thee voor ons, lust je dat?’

‘Graag,’ zei Francien. ‘Ik wil het ook zelf wel even halen, hoor.’

‘Welnee, jij hebt net gefietst, en ik zit de hele dag al. Ga maar lekker zitten.’

[wordt vervolgd