[-37-

11 mei 2026 om 10:26

Ze bleef een tijdje met het schilderijtje in haar handen staan met de tekst over de liefde, dat haar tante geborduurd had. Er drupte een traan op, die ze snel wegveegde. Dat schilderijtje legde ze boven in de linnenkast, achter een stapeltje zomerbloesjes die ze voorlopig toch niet zou dragen. Haar liefde voor Evert had alles bedekt, alles geloofd, alles gehoopt, maar niet alles verdragen…

‘En die collage die je vorig jaar gekregen hebt?’ vroeg Wiebe toen hij alles opgehangen had.

‘Die heb ik in het huis van je vader laten hangen,’ zei Francien.

‘Waarom?’ vroeg Wiebe met gefronste wenkbrauwen. ‘Pa wil niet eens contact met ons.’

‘Dat weet ik, maar ik heb hem toch daar laten hangen,’ zei Francien zacht. ‘Jullie zijn toch ook zíjn kinderen en kleinkinderen. Ik hoop dat het zien van die foto’s bij hem een keer wat losmaakt waardoor hij weer contact met jullie op wil nemen.’

‘Nou, ik verwacht daar niks van,’ zei Wiebe. ‘En wat als die Gerda bij hem intrekt? Die gooit die lijst dan misschien wel weg…’

Francien schrok. Dat zou toch niet gebeuren?

Ze schudde haar hoofd. ‘Dat zal pa niet goedvinden, toch?’

‘Ze zal hem daar geen toestemming voor vragen als ze die foto’s niet wil zien, die hem herinneren aan zijn huwelijk met jou.’

Francien schokschouderde. ‘Nou ja, ze woont niet bij hem.’

‘Nog niet,’ zei Wiebe. ‘Maar ik zie dat wel snel gebeuren nu je bij hem weg bent.’

Toen Wiebe weer naar huis was, zat Francien nog een tijdje voor zich uit te staren. Wiebes opmerking over Gerda die volgens hem al snel bij Evert zou komen wonen, liet haar niet los. Dat Gerda dat wel zou willen, was voor haar zo klaar als een klontje, al snapte Francien er niets van dat Gerda blijkbaar haar eigen gezin zo makkelijk los kon laten. Maar Evert zelf? Als Gerda bij hem in zou trekken, zou dat toch alleen maar bevestigen dat ze niet voor niets jaloers was geweest op de aandacht die hij Gerda gaf? Daar zou de buurt toch vast ook wel wat van vinden?

Alsof Evert er ook maar iets om geeft wat een ander van hem vindt, zei een stemmetje in haar hoofd. Ja, de Evert van vroeger wel, die hield wel rekening met een ander. Toch? Was zijn egocentrische gedrag echt iets van de laatste tijd, of was hij vroeger ook al zo geweest en had ze dat niet gezien, niet willen zien?

Ze voelde weer een golf van verdriet opkomen, zoals vanmorgen. Weer liepen de tranen over haar wangen. Ze liet het maar gebeuren, het moest er toch een keer uit. Dit keer waren het geen lange uithalen, maar een zacht snikken.

Het geluid van haar telefoon bracht haar in het hier en nu. Ze pakte hem van de tafel en keek op het schermpje. Een appje van Gert-Jan.

Hé mam, hoe ging het vandaag? Is Wiebe al geweest? Liefs van ons xxx

Ze appte gelijk terug. Ja, Wiebe is geweest. Er is een hoop gebeurd vandaag. Ik zal wel een bericht op de familieapp zetten, dan heb ik jullie allemaal tegelijk. xxx

Ze kreeg een duimpje.

Ze opende Familieapp 2 en typte: Lieve allemaal, Vandaag is alles goed gegaan. Tante Paulien was er om halfnegen, we hebben samen de sleutel opgehaald en zijn toen naar hier gereden. Tante Paulien had een doos met boodschappen voor me meegebracht, en hier in huis lagen ook nog heel wat levensmiddelen van de vorige bewoners, zelfs een halve kersenvlaai, en een briefje: ‘Veel geluk in je nieuwe huis.’ Zelfs mijn bed was al opgemaakt. Dat was een warm welkom!

En toen kwam Wiebe vanavond met die prachtige fiets. Wat een verrassing, wat lief bedacht van jullie! Dank jullie wel allemaal, ik ben er heel blij mee!

Ik heb vanmiddag lekker zitten puzzelen, relaxed dagje zo. Morgen de nieuwe fiets uitproberen, en kijken hoe ik vanaf hier naar mijn werk kan rijden. Ik hou jullie op de hoogte! Liefs, mam

Ze kreeg diverse duimpjes terug, en Lotte typte: Hopelijk ligt het andere bed goed en slaap je lekker.

Komt vast wel goed, typte ze terug.

Ze zocht naar een stopcontact, vond dat naast de boekenkast en legde de telefoon aan de oplader. Daarna ging ze nog even aan de tafel zitten om wat te puzzelen. Haar gedachten gleden als vanzelf naar Evert.

Wat zou hij aan het doen zijn? Zou hij zelf eten klaargemaakt hebben? Er lag nog genoeg in de vriezer. Zou hij…

Ze schudde haar hoofd. Dit had geen zin. Evert en zij zouden vanaf vandaag hun levens gescheiden leven. Hoe vreemd dat ook zou zijn na drieëndertig jaar samen.

Ze sloot even haar ogen en dacht terug aan die dag in 1986, waarop ze elkaar het jawoord hadden gegeven. Het was een stralende dag geweest, ze zagen er allebei prachtig uit, het bruidsboeket geurde heerlijk door de stefanotis die erin verwerkt was, de ambtenaar van de burgerlijke stand had een geweldige toespraak gehad, en de dominee een mooie preek. 

Ze had hun trouwtekst de afgelopen week nog zien staan in de trouwbijbel toen ze die inpakte. Ze had getwijfeld of ze die bijbel wel mee zou nemen of dat ze hem in de boekenkast bij Evert zou laten staan. 

Ze las zelf altijd in het bijbeltje dat ze gekregen had toen ze belijdenis gedaan had, dat had ze nu ook op haar nachtkastje gelegd. Maar ze had toch besloten de trouwbijbel mee te nemen. Zou Evert hem missen? 

[wordt vervolgd