[-35-

4 mei 2026 om 13:16

Ze maakte een nieuwe WhatsAppgroep aan, twijfelde even over de naam en noemde hem toen ‘Familieapp 2’. De eerdere familieapp was waarschijnlijk niet eens meer bruikbaar omdat Evert de nummers van de kinderen geblokkeerd had.

Ze typte een eerste bericht in, samen met de selfie. Geïnstalleerd, zette ze eronder.

Ze kreeg al meteen een paar berichten terug. Lotte appte: We komen gauw kijken. Gert-Jan appte daar meteen overheen: Wij wachten daarmee tot de nieuwe wereldburger is gearriveerd, en Vera appte: Wiebe komt zoals beloofd vanavond al, de schilderijtjes en zo ophangen.

O ja, dat was waar, Wiebe zou vanavond al komen. Francien appte een duimpje terug.

Toen ze haar koffie ophad deed ze opnieuw een rondje door het hele huis. Ze aarzelde even om de diverse kasten te openen, het voelde toch min of meer alsof ze in de kasten van een ander aan het neuzen was. Maar door de kersenvlaai en het briefje van de vorige bewoners voelde het nu toch niet verkeerd. Alles wat ze achter zouden laten was voor haar, hadden ze haar verzekerd. Ze was nu toch wel benieuwd wat er in al die kasten lag.

De inhoud van de keukenkastjes had ze al gevonden toen ze koffie ging zetten en taart ging snijden, maar er bleken ook diverse pannen, grote en kleine, te zijn. Een van de kastjes bevatte stapeltjes keukendoeken, theedoeken en vaatdoekjes, en aan de binnenkant van het deurtje hing een afvalwijzer, met daarop de dagen wanneer dat opgehaald werd. Bij haar zou dat de woensdag worden, de ene week het gft en de andere week het restafval. Plastic hielden ze hier blijkbaar niet apart, dat vond ze wel jammer. Ze maakte meteen een aantekening bij de woensdag op de kalender die ze in haar vorige huis ook altijd gebruikte en die ze meegenomen had: ‘Kliko buitenzetten’. Al zou daar woensdag waarschijnlijk nog niet veel in zitten.

Er was geen vaatwasser, maar Francien vond dat geen enkel probleem, zoveel afwas zou ze niet hebben in haar eentje. In de kast in de bijkeuken stonden emmers, schoonmaakspullen, een stofzuiger en een strijkplank plus strijkijzer. 

Boven in de slaapkamers keek Francien haar ogen uit. Elke slaapkamerkast had diverse sets linnengoed voor het bed dat er stond. In de grote slaapkamer lagen daar nog extra dekbedden en kussens bij, de commode in de middelste kamer bevatte een volledig ingerichte naaidoos, diverse knotten wol, een koker met breipennen en wat tekenspullen, en in de smalle kast op de derde kamer lagen legpuzzels en diverse spelletjes. Dat zou leuk zijn als de kleinkinderen kwamen logeren!

Ze bekeek de verschillende legpuzzels. Er waren er met landschappen, maar Francien zag ook Anton Pieck-puzzels en puzzels met afbeeldingen van Cornelis Jetses.

Ze koos een mooie puzzel uit met daarop Ot en Sien en nam die mee naar beneden. Dat was een leuke bezigheid voor een regenachtige dag! Het was lang geleden dat ze gepuzzeld had, maar ze had het altijd graag gedaan, samen met de kinderen op een zondagmiddag, met op de achtergrond koormuziek. Vooral Lotte puzzelde net als Francien graag. Toen de kinderen groter werden en de sfeer ook op de zondagen soms om te snijden was door Everts buien, bleven ze zondagmiddag meestal boven op hun kamer en was Francien gestopt met puzzelen. 

Ze installeerde zich aan de eettafel in de woonkamer en opende de doos. Ze leegde de zak met de puzzelstukjes in de doos en ging op zoek naar kantstukjes en hoekstukjes. Het geluid van haar hand die door de puzzelstukjes graaide, bracht oude herinneringen terug. Ze ging haast als vanzelf een van haar lievelingsliederen neuriën.

Ineens schoot haar iets te binnen. Misschien was er ook wel een radio? Een televisie stond er niet, maar daar keek ze toch weinig naar, die zou ze niet missen. Maar een radio zou wel fijn zijn. Ze stond op en keek zoekend de kamer rond, tot haar oog op de boekenkast viel. Dat bleek niet alleen een boekenkast te zijn, er zaten ook kastjes onder met deurtjes ervoor, en op de hoek van een van de boekenplanken stond een kleine stereoset met radio en cd-speler. Die was haar nog niet opgevallen!

Ze opende een van de deurtjes en zag daar een stapel tijdschriften liggen. Maar achter het andere deurtje lag een heel rijtje cd’s. Ze haalde er een paar uit en bekeek de titels. Het bleek vooral klassieke muziek te zijn, de Messiah van Händel, het Weihnachtsoratorium en de Matthäus Passion van Bach, diverse vioolconcerten, maar ook waren er cd’s met koormuziek. Ze koos een cd uit van een bekend mannenkoor dat verschillende psalmen zong, deed hem in de cd-speler, drukte op Play en ging weer aan tafel zitten. Even later zong ze al puzzelend zacht met het mannenkoor mee toen dat begon aan een van haar lievelingspsalmen.

Het lied maakte iets in haar los. Iets dat er al een tijdje lag te sluimeren maar dat ze weggedrukt had om zich staande te kunnen houden in de afgelopen weken. Verdriet. Pijn. Het kwam in golven naar boven.

Ze stopte met puzzelen en leunde achterover op de stoel, terwijl de tranen over haar wangen gleden. Toch bleef ze meezingen, al was het met bibberende stem, tot het lied halverwege was. Toen hield ze het niet meer. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en barstte in snikken uit, terwijl het mannenkoor op de achtergrond onverstoord doorzong. Het was alsof ze zichzelf nu pas toestond om haar verdriet lijfelijk te voelen en te uiten. Ze huilde met diepe uithalen, en vreemd genoeg gaf dat wat lucht.

[wordt vervolgd