‘Een man met een groot hart’

8 mei 2026 om 13:04

In het dagelijkse leven verkoopt Raymond van Peer (63) kleding bij Van Dal mannenmode aan de Langstraat van Barneveld. In zijn vrije tijd ziet hij kans om zich al jaren vrijwillig in te zetten voor het Schaffelaartheater, Hospice Barneveld en de Ballonfiësta. Om die reden werd hij lid in de Orde van Oranje Nassau.

Van Peer is filiaalmanager in een zaak voor mannenmode. In de winkel staat een tastbare herinnering van de dag dat hij naar de lokale lintjesregen werd gelokt. Het is een grote foto die tijdens zijn reis door Nepal werd gemaakt, met rood-wit-blauwe versiering en oranje tulpen. ‘Raymond helpt waar mensen hem nodig hebben, met zorg en met een lach. In hospice, kerk en theater staat hij klaar, dag na dag. Bij de Ballonfiësta en als mantelzorger staat hij paraat, een man met een groot hart die altijd voor een ander gaat’, is de tekst die erbij geschreven is. ,,Een collega, oud-collega en mijn zus Monique hebben de voorbereidingen voor de onderscheiding een jaar geleden al in gang gezet. Het is veel werk.”

De locatie waar Raymond de onderscheiding door de burgemeester opgespeld kreeg, is hem niet vreemd, omdat hij al achttien jaar vrijwilliger is in het Schaffelaartheater. ,,Ik vond het heel bijzonder en het werd wel even een tranendal toen ik al die bekende mensen zag. Zo heb ik een hele goede band met mijn zus.”

EMOTIES Bijna vanaf de start van het Barneveldse theater is Raymond erbij betrokken. ,,Na een gesprekje kon ik als vrijwilliger meedraaien. Je bent inwoner van deze plaats en dan vind ik het mooi om je ergens voor in te zetten. Ik vind het heel prachtig dat we een theater hebben. Het was een grote kostenpost, maar door de jaren heen heeft het theater haar bestaansrecht bewezen. Nu zie je dat het een hele positieve invloed heeft op de gemeenschap. Voorstellingen verrijken je, of dat nu ballet, muziek of toneel is. Want artiesten kaarten thema’s op creatieve wijze aan, ook hoor en zie je dan misschien een andere kant van de zaak dan je al wist. Dat kan een positief effect hebben voor de verbreding van je beeldvorming. Emoties kunnen in een theater de ruimte krijgen en dat heeft een mens nodig.”

SIMONE KLEINSMA Raymond heeft diverse taken in het theater. Zo is hij gastheer, waarbij hij de bezoekers vriendelijk ontvangt, om ook de tickets te scannen en hen te begeleiden naar de plek waar ze plaats kunnen nemen. Bovendien is hij actief in de horeca, om koffie te schenken, te bedienen en een pauzedrankje te organiseren. ,,Het is een heel leuk team en we kunnen nog steeds nieuwe vrijwilligers in de horeca gebruiken. Tegenwoordig draaien onze twintigers de late diensten, waar ze ook voor betaald krijgen.”

,,Vrijwilliger worden voor de Ballonfiësta? Ik moest er even over nadenken, maar ik ben zo over te halen

Tijdens voorstellingen moet Raymond observeren of alles in de zaal goed verloopt, omdat mensen soms niet lekker worden. ,,Dan anticipeer je daar op. De vrijwilligers zijn met ‘oortjes’ verbonden, dus kun je een bhv’er inschakelen als dat nodig is.”

Hierdoor ziet hij zelf ook weleens kans om voorstellingen bij te wonen. Zo was hij erg onder de indruk van een cabaret/toneelvoorstelling van Simone Kleinsma. Een stuk met een lach en een traan. ,,Er werd een link gelegd met haar jeugd in Amsterdam, de stad waar ze opgroeide. Ze is al op leeftijd, maar ze is van alle genres thuis en ik vind haar echt een vakvrouw.”

Raymond kan ook erg genieten van balletvoorstellingen, zoals ‘Het Zwanenmeer’, of de uitvoeringen van de lokale harmonie. ,,Ik heb respect voor wat zij altijd weer laten horen.” Hij was ook bij het Oranjeconcert met een paar genodigden. Bovendien grijpt hij graag de kans aan om nog meer te genieten op cultureel vlak, want op landgoed Esveld in de kunstgalerie van Charlotte Bon helpt hij alweer een jaar of vier als gastheer. ,,Als er concerten zijn, ontvang ik hier de bezoekers. Lenny Kuhr was hier met haar liedjes.”

MOEDER De Barnevelder bracht zijn jeugd in Breukelen door. Hij studeerde in de jaren tachtig verpleegkunde in Den Haag en werkte tijdens zijn studie in het Westeinde Ziekenhuis. ,,Maar de nachtdiensten braken me op, omdat m’n dagritme telkens verstoord werd.”

Toch heeft Raymond een passie op dit terrein en toen zijn moeder - van origine een Barneveldse - ziek werd, zag hij de grote waarde van de palliatieve laatste zorg. Nadat ze in 2006 overleed, inspireerde hem dat om een jaar later aan te kloppen bij Hospice Barneveld, onderdeel van zorgorganisatie Norschoten. Sinds 2007 steekt Raymond hier de handen uit de mouwen, een jaar na de start. ,,Ik draag een deel van mijn lintje op aan mijn moeder, omdat ze mij leerde om een sociaal mens te mogen zijn. Ik kom uit een warm nest.”

Het hospice is gevestigd op de eerste etage aan de Kweekweg. ,,Hier en daar is de inrichting niet optimaal, omdat deze plek in eerste instantie niet voor een hospice bedoeld was. Zo is er geen familiekamer te realiseren. Het zou heel fijn als het hospice op de begane grond komt, hoewel het verder wel een goede plek is. De familie ervaart het als een warme deken in zo’n moeilijke tijd.”

INRICHTING Raymond hield zich bezig met de inrichting en zocht hier ook sponsoren voor. Zo liep hij zelf een keer de Nijmeegse Vierdaagse, waar hij een sponsorloop aan verbond, wat zesduizend euro opbracht om het hospice mooi in te richten. Lange tijd deed hij dat samen met een andere vrijwilliger, vooral omdat hij kijk heeft op inrichting, kleur, presentatie en stijl, wat immers in het verlengde ligt van zijn modevak. Twee jaar geleden stopte hij met die taak en droeg hij dit over aan een andere vrijwilliger.

Tijdens de hospicediensten is een vrijwilliger de rechterhand van de verpleegkundige, inzetbaar voor hulp. Dat kan heel praktisch zijn op zorggebied, maar ook op het sociaal-emotionele vlak. ,,Het kan betekenen dat je een gesprek met een gast voert. Je bent luisterend oor, dat staat op de voorgrond. Je hoeft soms niks te zeggen en dan hou je alleen iemands hand vast. Dat vinden mensen vaak al heel fijn, zodat ze in elk geval niet alleen in een ruimte zijn.”

Hij onderkent dat hospicegasten zich meestal goed realiseren hoe kostbaar de laatste dagen van hun leven zijn en dat de kwaliteit van die uren met dierbaren dikwijls zeer hoog is. ,,Het is ook mooi als je ziet dat ze nog een mooie dag met de wensambulance of -boot kunnen hebben, die hen ergens naar toe brengt.”

BALLON Henk de Jong, een vaste klant en kennis van de badmintonclub, was bestuurslid van de Ballonfiësta in Barneveld. Hij was degene die Raymond suggereerde om ook vrijwilliger te worden voor dit spectaculaire jaarlijkse evenement. ,,Ik moest er even over nadenken, maar ik ben zo over te halen. Dit jaar help ik voor de negentiende keer mee.”

In eerste instantie stond hij vier avonden veel achter de kassa, want dat was goed te combineren direct na de winkeltijden. Vervolgens werkt hij al jaren mee in een tent, waar hij de meewerkende vrijwilligers voorziet van versnaperingen. Een bestuursfunctie lijkt hem wel mooi, maar dit is Raymond iets te intensief. ,,Maar wie weet kan ik dat wel gaan doen als ik met pensioen ga. Ik hou nog niet op.”

Raymond geniet ook bij de fiësta van de sociale contacten en hij vond het mooi dat er vrijwilligers uit alle lagen van de bevolking meededen. Wat dit betreft vindt hij het jammer dat de medewerkers met een beperking niet meer ingezet worden, om niet (meer) het risico te lopen dat deze personen niet adequaat op zouden treden bij calamiteiten. ,,De regels zijn helaas verder aangescherpt.” 

Zelf maakte hij meerdere ballonvaarten mee, waar Raymond erg van geniet. ,,In de vroege ochtend vind ik dat het mooist. Met die rust, in de hoop dat je ver en heel hoog komt. De laatste keer kwamen we een heel eind richting Apeldoorn.”

KLEDING EN CATHERINA In Amsterdam kwam Raymond in de mannenmode terecht. Na een baan in Hoofddorp kon hij vanaf 1989 in Barneveld terecht om dit vak uit te oefenen. De alom bekende uitdrukking ‘Kleren maken de man’ onderschrijft hij. ,,Je mag gezien worden. Kleding zegt iets over jezelf en je moet je er lekker in voelen. Het geeft je een uitstraling en kan je zelfverzekerder maken. Bovendien heeft de verkoop in de winkel een grote sociale factor. Net als in de zorg wil je iedereen zo goed mogelijk helpen, zodat je klanten blij je zaak uit wandelen. Daarvoor heb je mensenkennis nodig.”

In zijn vrije tijd laadt Raymond zich op in de parochie van de Catherinakerk, toevallig pal tegenover zijn modezaak gevestigd in de Langstraat. Hier vindt hij nieuwe levensinspiratie en deed hij ook vrijwilligerswerk, om actie te voeren zodat de kerktoren gerenoveerd kan worden.

,,Voor mij heeft het katholieke geloof een rijke traditie met rituelen waar een mooie gedachte achter zit. Ik geniet ook enorm van de zang van het Caeciliakoor. Het is een beleving. Nadat mijn moeder overleed, ging ik overigens meer nadenken over het leven na de dood. Waar blijven onze zielen dan? Ik weet dat niet zo goed. Daarnaast houd ik van het sociale contact in de kerk.”

Tot slot is de Barnevelder een reislustig persoon. Graag zou hij weer eens een verre reis naar een Aziatisch land maken. ,,Ik houd van die andere culturen.”