Edenaar Marien Bakker schrijft boek over ‘wonderlijke nabijheid’ van God: ‘Op de moeilijkste momenten door hem gedragen’

23 april 2026 om 07:54 Mensen Nieuws uit Ede

EDE Wanneer het leven je de zwaarst denkbare klappen uitdeelt, waar vind je dan troost? Marien vond het in de rotsvaste overtuiging dat God altijd ‘wonderlijk nabij’ is. In zijn gelijknamige boek beschrijft de Edenaar openhartig de rol van het geloof, onder meer na het plotselinge verlies van zijn dochtertje Rebecca. ,,Mijn hoop is dat lezers het boek dichtslaan en voelen: God bestaat echt.”

door Elyse van den Brink

Het was onlangs een bijzonder moment voor de 73-jarige Marien. Na jaren van schrijven, schrappen en herbeleven kon hij dan eindelijk de proefdruk van zijn boek ‘Wonderlijk Nabij’ in ontvangst nemen. Van een digitaal document naar een tastbaar werk, waarvan het papier nog heerlijk naar de drukkerij ruikt. 

Het indrukken van de knop voor de bestelling van de eerste tweehonderd exemplaren was zenuwslopend, zo vertelt Marien lachend: ,,Maar het resultaat mag er zijn.” Het boek, waar hij naar eigen zeggen zo’n duizend uur aan werkte, beslaat een groot deel van zijn leven. ,,Maar een autobiografie is het niet”, legt hij uit. ,,Het gaat over de belangrijkste perioden - kantelmomenten - waarin ik God het dichtst bij voelde.”

GEBEDSVERHORING IN STOCKHOLM

De wens om over zijn geloof te schrijven sluimerde al sinds 1986 in Mariens hoofd. Dat was namelijk het jaar waarin zijn dochtertje Rebecca op de leeftijd van nog geen zes maanden overleed aan wiegendood. Jarenlang schreef Marien zijn, naar eigen zeggen, wonderbaarlijke ervaringen op papiertjes en in boekjes, zorgvuldig opgeborgen in een doos. Wachtend op het moment dat de in Rotterdam geboren Edenaar de rust had gevonden om al deze teksten samen te voegen tot één geheel.

Dat moment kwam pas in februari 2018, toen Marien tijdens een dienstreis in Stockholm een harde smak maakte en zijn heup brak. Toen hij na ruim een half uur wachten in de vrieskou eindelijk werd opgehaald door een ambulance, merkte hij iets opmerkelijks op. Marien, die zichzelf openlijk omschrijft als een hypochonder en altijd vreesde voor een ziekenhuisopname, raakte niet in paniek en bleef tegen alle verwachtingen in opvallend rustig. 

(De tekst gaat verder onder de foto.)

In zijn  boek beschrijft de Edenaar openhartig de rol van het geloof, onder meer na het plotselinge verlies van zijn dochtertje Rebecca. - Elyse van den Brink

Ook in de dagen die volgden bleef hij deze rust en het vertrouwen voelen, gedragen door de steun die hij kreeg van zorgpersoneel, een Zweedse collega en het thuisfront. ,,Dat ik in mijn eentje in het ziekenhuis belandde en het allemaal aankon, was voor mij heel wat”, zegt hij. ,,Ik voelde echt Gods nabijheid; Hij hield de wacht bij me en haalde mijn angsten weg.” Het was voor hem het directe antwoord op een gebed van een week eerder, waarin hij God had gevraagd of hij zijn nabijheid weer eens intenser mocht ervaren. 

God hield de wacht bij me

WEGGESTOPT TRAUMA

Toen hij na zijn val drie maanden moest revalideren, vond Marien eindelijk de tijd en ruimte om aan zijn boek te gaan werken. ,,Met pieken en dalen, dat wel”, nuanceert de Edenaar. Hij vond een ritme om wekelijks op een vaste tijd te gaan schrijven, maar op zijn pad kwamen onder meer de coronapandemie - waardoor hij drukker was met zijn rol in de kerkenraad - en een herseninfarct in 2023. 

Hoewel Marien veel voldoening haalde uit het schrijven, stokte het proces bij het vijfde hoofdstuk. Dit deel draagt namelijk de zware last van 25 oktober 1986, de gitzwarte dag waarop dochtertje Rebecca overleed. ,,Dat gaf me echt een knauw”, blikt hij stilletjes terug. 

Waar Marien destijds na haar overlijden vrij snel weer aan het werk ging en de regie probeerde terug te pakken, sloeg het weggestopte trauma tijdens het schrijfproces ongenadig hard terug. ,,Ik werd er heel onzeker van en kreeg rare gedachten”, legt hij uit. ,,Mijn tante en een oom hebben zelfmoord gepleegd, dus op een gegeven moment dacht ik: misschien zit dat wel in mijn DNA. Zo ver gingen mijn gedachten.”

Om uit deze donkere periode te komen, zocht hij via zijn huisarts hulp bij een online psycholoog. De oplossing bleek EMDR-therapie. Door de traumatische gebeurtenis van het aantreffen van zijn overleden dochtertje voor de geest te halen en tegelijkertijd zijn werkgeheugen te belasten, wist hij de angst te ontkoppelen. Het is een techniek die hij zich zo eigen maakte, dat hij deze mentale afleidingstrucs nog steeds toepast wanneer de paniek dreigt toe te slaan.

Denk jij aan zelfdoding of maak jij je zorgen om iemand? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl of bel 113 (lokaal tarief) of 0800-0113 (gratis).

GODS TROOSTENDE HAND

Marien blikt terug op die ene 25 oktober die zijn leven en dat van zijn vrouw Greetje onherroepelijk veranderde. Het jonge gezin was op visite geweest bij familie elders in het land. Rebecca, die op haar buik in haar reisbedje lag, was op de terugweg in de auto opvallend stil. Pas bij thuiskomst ontdekten Marien en Greetje het ondenkbare: hun dochtertje was overleden aan wiegendood. Achteraf beseft Marien dat ze waarschijnlijk onderweg al was overleden, en dat het maar beter was dat ze er pas in de veilige omgeving van hun eigen huis achter kwamen.

Ondanks het diepe, onwerkelijke verdriet zag Marien al snel details waarin hij Gods troostende hand herkende. „God wist dat dit ging gebeuren en heeft alle factoren eromheen voor ons verzacht”, vertelt Marien. 

ONTZORGD

Een wrang maar treffend voorbeeld hiervan was hun bejaarde kat Moppie. Het diertje had al een tijd verschillende kwalen, waaronder diarree, en juist op de ochtend van Rebecca’s overlijden hadden ze de moeilijke beslissing genomen om de kat te laten inslapen. In de dagen na het overlijden kwamen er veel mensen over de vloer om te condoleren. ,,Als de zieke Moppie daar nog met alle bijbehorende geurtjes had rondgelopen, had dat voor veel overlast gezorgd. Zo werden we door God ontzorgd.”

Ook uit de bezoeken van rouwende vrienden en familie putte het echtpaar kracht. Mensen kwamen hen een hart onder de riem steken, maar het waren vooral Marien en Greetje die door hun rotsvaste geloof hun dierbaren konden troosten. Een vriend vertrouwde hem bovendien toe dat het verlies van Rebecca hem met heel andere, dankbare ogen naar zijn eigen kinderen liet kijken. Die openhartigheid en de vele liefdevolle kaartjes die ze ontvingen, maakten diepe indruk. Sinds die dag stuurt Marien zelf heel bewust kaartjes, wetende hoeveel zo’n klein gebaar kan betekenen.

EEN ZEGEN ÉN ANGST

Op aanraden van de arts stemden Marien en Greetje in met een autopsie op Rebecca’s lichaam. Een loodzwaar besluit, maar wel een besluit dat zeer belangrijk kon zijn voor de toekomst van hun destijds 2-jarige zoon Tristan en eventuele volgende kinderen, omdat de sectie mogelijk erfelijke ziektes kon uitsluiten. 

In de jaren die volgden kreeg het echtpaar nog twee kinderen, Victoria en David. Een zegen, vertelt Marien, maar ook een tijd vol angsten. Ze hadden het niet aangedurfd zonder de inzet van een speciale bewakingsmonitor, die zowel de hartslag als de ademhaling van een baby in de gaten houdt. „De kinderen mankeerden niets; wij waren degenen die ziek waren”, benadrukt Marien. ,,Wij waren in feite gehandicapt geworden: het gemis voelt alsof ik een been kwijt ben.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

In de zomer van 2022 werkte Marien twee weken ongestoord aan zijn boek in Zweden. - Eigen foto Marien Bakker

6 MEI

Voor Greetje en Marien kwam er ook een bitterzoet stukje eerherstel rond de doodsoorzaak van Rebecca. In haar tijd gold het advies om baby’s op hun buik te laten slapen. Pas na nader onderzoek - waaraan zij zelf meewerkten - werd ontdekt dat dit juist het risico op wiegendood vergroot. Een jaar na Rebecca’s overlijden werd het advies ingetrokken. Hoewel wrang, voelt Marien een zekere trots dat de gegevens van zijn dochtertje eraan hebben bijgedragen dat de richtlijnen veranderden en talloze andere babylevens zijn gered.

Jaren later kreeg de familie op wonderlijke wijze een nieuw perspectief op de datum 6 mei, de geboortedag van Rebecca: twee kleinzoons, Theo (2020) en Matthijs (2024), werden op precies diezelfde datum geboren. Het is daardoor niet langer een beladen datum van rouw, maar een dag waarop weer een feestje gevierd mag worden. Ook dit ziet Marien als een krachtig teken van Gods trouw. 

De kinderen mankeerden niets; wij waren degenen die ziek waren

RODE DRAAD

Met ‘Wonderlijk Nabij’ hoopt Marien zijn ‘kantelmomenten’ door te geven aan zijn (klein)kinderen en andere lezers. Al wil hij ervoor waken theologisch belerend te zijn. Het boek is nadrukkelijk geen zware preek, maar naast een kwetsbare getuigenis evengoed een sfeervolle duiding van de tijdgeest waarin hij opgroeide en werkte. Zo gaat hij bijvoorbeeld uitgebreid in op de tijd dat hij in Ede zijn militaire dienstplicht vervulde.

,,Natuurlijk hoop ik dat mensen door dit boek het geloof (opnieuw) omarmen, maar het boek is er net zo goed voor lezers die simpelweg troost zoeken”, zegt hij. Of het nu gaat om het immense verdriet na het verlies van een kind, het overwinnen van ziektes of het navigeren door andere crises: Marien wil iedereen duidelijk maken dat ze er in het leven niet alleen voor staan. 

De Edenaar kijkt met dankbaarheid terug op alles wat hem en zijn gezin is overkomen, want hij ziet een rode draad van God die op de donkerste momenten ‘wonderlijk nabij’ was. Of zoals hun predikant altijd treffend zei: „Het is geen toeval, het valt je toe.” 

‘Wonderlijk Nabij’ is binnenkort verkrijgbaar via www.de-gymp.boekwinkeltjes.nl. Ook is Marien bezig met het organiseren van een boekpresentatie die op korte termijn zal plaatsvinden.