[-25-

28 april 2026 om 10:46

‘Oma, oma!’ De beide meisjes kwamen naar haar toe gerend en sloegen hun armen om haar middel voor een stevige omhelzing.

Ze glimlachte. Tegenover de koude sfeer die er bij haar thuis heerste, was dit een warm welkom. Ze knuffelde de beide meisjes, pakte de fietstas van haar fiets, hield hem omhoog en zei: ‘Wat zit hierin?’

‘Onze jurkjes!’ riepen ze tegelijkertijd.

‘Nou, kom dan maar mee naar binnen, dan mogen jullie ze uitpakken.’

Ze liepen met z’n drieën naar binnen. Vera stond in de gang, breed lachend om haar enthousiaste dochters.

‘Dag ma, fijn dat je er bent,’ zei ze. Ze gaf haar schoonmoeder een kus op haar wang. ‘Wil je koffie of thee? Ik heb het allebei.’

‘Doe maar thee,’ zei Francien. ‘Heb je rooibosthee?’

‘Natuurlijk,’ zei Vera. Ze liep naar de keuken. ‘Het komt eraan, ga maar vast naar binnen. Wiebe en Remco komen zo, die zijn even naar de fietsenmaker.’

Francien en de meisjes liepen door naar de woonkamer, waar ze gingen zitten aan de grote eettafel die in de serre stond. Francien zat daar graag, ze had vanaf daar een goed zicht op de prachtige grote achtertuin, die een lust voor het oog was. Vera had groene vingers en was vaak in de tuin bezig, maar de tuin was ook kindvriendelijk, er stond achterin een groot speeltoestel met twee schommels en een glijbaan, en de paden waren ruim. 

Vera kwam binnen met een dienblad met daarop theeglazen, een kan warm water, een doos met verschillende theezakjes, drie limonadeglazen en een kan limonade.

‘Wil jij even de koekjes halen, Sanne?’ vroeg ze. Terwijl Sanne naar de keuken liep, vertelde Marlies: ‘Die hebben we vanmorgen gebakken voor we naar het zwembad gingen. Ze zijn héérlijk, oma!’ De verlekkerde uitdrukking op haar gezicht vertelde dat ze er al van geproefd hadden.

Francien schoot in de lach. ‘Nou, ik ben benieuwd.’

Sanne kwam binnen met een broodtrommeltje waarop haar naam stond. Zij en Marlies hadden zo’n trommeltje en een bijbehorende beker, ook met naam, van Francien gekregen toen ze vier werden en naar school gingen.

Ze haalde het deksel van het trommeltje. ‘Hier, oma,’ zei ze terwijl ze Francien het trommeltje toestak.

‘Niet “hier”, dan zeg je: “alsjeblieft, oma”,’ verbeterde Vera haar dochter.

‘Alsjeblieft, oma,’ zei Sanne gehoorzaam. Zij en Marlies keken gespannen toe toen Francien een hapje van haar koekje nam.

‘Ze zijn inderdaad héérlijk!’ zei Francien. ‘Mmm!’

De meisjes lachten en waren tevreden. Oma vond ze lekker! Ze namen elk ook een koekje uit het trommeltje en namen er een grote hap van.

‘En ik dan?’ vroeg Vera met een pruillip.

Sanne pakte snel nog een koekje uit het trommeltje en gaf het aan Vera. ‘Hier – o nee, alsjeblieft, mam.’

Francien glimlachte. Wat waren het toch een heerlijke meiden!

Toen ze het koekje ophad, pakte ze haar fietstas en haalde er twee pakjes uit. ‘Deze is voor jou, en deze is voor jou.’

Sanne scheurde het pakje open, terwijl Marlies netjes de plakbandjes loshaalde en het papier openvouwde. Al waren ze een eeneiige tweeling, er waren wel duidelijk verschillen tussen beide meisjes. 

‘O, wat mooi!’ riepen ze allebei, en ook Vera zei: ‘Ze zijn prachtig geworden, ma.’ ‘Mogen we ze gelijk aantrekken?’ vroeg Sanne terwijl ze stond te springen van enthousiasme.

‘Nou, even om te passen, maar daarna moeten ze weer uit. Morgen is het zondag, dan mogen jullie ze de hele dag aan,’ besliste Vera.

De meisjes trokken meteen hun rokje en T-shirt uit, en met een beetje hulp van oma om de rits op hun rug dicht te doen, stonden ze even later allebei koket ronddraaiend te stralen, Sanne in het mintgroene jurkje, Marlies in het cyclaamrode.

‘Ga maar eens in de spiegel in de gang kijken hoe mooi jullie zijn,’ zei Vera. Ze wees naar het raam. ‘En kijk, daar zijn papa en Remco ook al, die kunnen jullie dan ook meteen bewonderen.’

De meisjes renden naar de gang. Vera en Francien hoorden Wiebe en Remco binnenkomen en ‘oh’ en ‘ah’ roepen. Even later kwamen ze alle vier de kamer in.

Wiebe liep meteen naar Francien toe en gaf haar een knuffel. ‘Dag mam, hoe is ’t?’ Francien haalde haar schouders op. ‘Och, het gaat wel.’ ‘Nou, jurkjes uit en jullie andere kleren weer aan, en dan lekker buitenspelen,’ riep Vera de kinderen tot de orde.

‘Eerst drinken,’ zei Sanne toen ze zich omgekleed hadden en oma de jurkjes weer netjes opgevouwen had. ‘En papa en Remco hebben nog geen koekje gehad.’ Ze pakte het trommeltje en deelde koekjes uit. ‘Mogen we er nog eentje?’ bedelde ze met een schuin hoofdje.
‘Nee, de rest is voor morgen,’ zei Vera streng. Ze schonk een glas limonade voor de drie kinderen in en stuurde ze naar de tuin zodra ze het ophadden. Daarna schonk ze een glas heet water in voor Wiebe en hing er een zakje earl grey in.

‘Pa had zeker geen zin om mee te komen?’ vroeg hij naar de bekende weg. Francien schudde haar hoofd. ‘Nee, toen ik zei dat ik vanmiddag naar jullie toe ging, stond hij meteen op, hij trok zijn schoenen en zijn jas aan, ging de deur uit en reed weg. Geen idee waarnaartoe en voor hoelang. Hij is het afgelopen weekend toen ik bij tante Kristel was, ook weggeweest, hij kwam woensdag pas thuis.'

[wordt vervolgd