'Praten over het geloof [verandert iets in je hart'

29 april 2026 om 10:02

Hard werken in de agrarische sector was Albert van de Braak (59) niet vreemd. Totdat hij op 4 december 2020 plotsklaps compleet stilgezet werd door een vreselijk ongeluk, met amputatie van zijn onderbeen tot gevolg. De Barnevelder zegt dat deze gebeurtenis hem dichter bij God bracht.

Je komt uit een gezin met vier kinderen en je vader Ab van de Braak komt oorspronkelijk uit Terschuur. Je bent pluimveehouder. Ben je daar van huis uit ingerold?

,,Ik woon nog steeds op mijn geboortegrond aan de Renswoudsestraatweg en zorg voor tafeleieren, momenteel zijn ze ongeveer 56 gram. Vanaf 1992 begon ik met mijn eigen kippen en later had ik een maatschap met mijn vader. Eerst deden we alles met de hand, waarbij je met een lorrie door de stallen reed. Toen hadden we zo’n zesduizend kippen in drie stallen, nu zijn dat er 21.000. Daarmee ben ik lang niet de grootste. Dat hoef ik ook niet te zijn, want nu ben ik in het weekend meer vrij. Ik had er bovendien voor gekozen om deels als vrachtwagenchauffeur voor bedrijven te werken. Dat is leuk, maar zes jaar geleden ben ik daarmee gestopt.”

Op de rug van je shirt zie ik de tekst ‘Trots op de boer’. Leg eens uit?

,,Mijn ouders hebben hier gewoond en ik wilde het boerenbedrijf voortzetten, ook omdat dit met voedselproductie te maken heeft. We willen immers niet dat er honger zal komen. Bovendien heb ik op deze plek herinneringen en die schuif je niet zomaar aan de kant.”

,, Ik was verwond en bijna was ik er niet meer geweest, maar ik mocht toch nog van de genade drinken, van het levende water.

Op jullie perceel wonen nog een aantal andere mensen. Hoe is dat zo ontstaan?

,,Mijn ouders zijn begonnen met ruimte bieden aan gastarbeiders in kamertjes in huis en in het bakhuis. Toen mijn vader overleed en mijn moeder vertrok, kwam hun huis leeg te staan. Dus woont daar nu ook een ander gezin in. Het zijn allemaal mensen met een verschillende geloofsovertuiging, van hervormd tot moslim en evangelisch.”

Je bent met het geloof opgevoed. Hoe vond je dat als kind?

,,Niet zo leuk, want soms was het zulk mooi weer en dan wilde je iets wat op zondag niet mocht. Mijn ouders spraken weinig over het geloof en als tiener moest je verplicht naar catechisatie. De Bijbel en de kerk hoorden erbij. Dat moest je doen. Dan is het weer iets wat je móet en je weet eigenlijk niet waarom. Als ouderling hoor ik dit ook bij mensen van in de zeventig. Er was dwang, terwijl je niet begreep dat je ook de liefde van Jezus mag leren kennen. Als dat niet in het hart van de ouders zat, had je dat als kind maar gewoon te doen. Maar nu zijn er veel dingen in de kerk veranderd. Destijds kon de predikant je zeer vermanend aanspreken, terwijl hij nu meer de liefde van Jezus verkondigt. Dat is een verschuiving. Maar het kan ook zo zijn dat ik er toen nog niet zo wakker voor was.”

Wanneer en hoe viel dat kwartje bij jou?

,,Mijn oma was heel gelovig, kreeg kanker en kwam bij ons wonen. Toen ze overleed, kwam het besef dat ik naar de Heer moest. Later stelde een ouderling de vraag of een huisbijbelkring niet iets voor ons was. In eerste instantie vond ik dat maar zonde van de tijd, maar mijn vrouw vond dat wel een goed idee en dus zijn we gegaan. Het afgelopen jaar ging het over koning Salomo. Hij ging bij God vandaan en had duizend vrouwen. Dan komt Hij niet meer op de eerste plaats, maar op de tweede. Maar God wil op de eerste plaats staan. Dan geeft Hij je zoveel meer waar je gelukkig van wordt en waar je doorzettingsvermogen van krijgt.”

Vind je die thuisbijbelkring een succes?

,,Ja, want je gaat met medechristenen in de Bijbel lezen en daarover praten. Op die manier gaat het pas leven en merk je dat je het geloof anders kunt beleven. Niet meer het accent op het moeten. Bovendien hoor je dat een ander ook weleens problemen heeft en herken je dat bij elkaar. Afspraak is wel dat er niets naar buiten gaat van wat daar verteld wordt. Dat blijft in die kring, waardoor het laagdrempelig wordt om moeilijke dingen te vertellen en vragen te stellen. Daardoor zijn die avonden heel waardevol. Dit had ook tot gevolg dat wij nu met onze kinderen ook over het geloof praten, iets wat mijn ouders niet konden. In de Veluwse regio zijn de mensen vaak binnenvetters en dan blijf je daarmee zitten. Het is juist waardevol om erover te praten, zodat er in je hart ook iets verandert. De beloning is groot.”

Maar sommige mensen krijgen wel enorm veel voor hun kiezen, toch? Zo ging Job ook door een hel. Dan vraag je je af waar dat allemaal goed voor is, toch?

,,Daar kan ik me wel in verplaatsen, want ik ben ruim vijf jaar geleden mijn rechterbeen kwijtgeraakt door een bedrijfsongeval bij mij thuis. Het was een donkere dag en ik was bezig om een silo schoon te maken, waar een storing was. De computer registreerde dat de kippen geen voer kregen, zodat hij overschakelde op de andere silo, waar ik in stond. Ik ben gevallen en met mijn been in de vijzel terechtgekomen die me stukje bij beetje naar binnen draaide. Er was niemand bij, maar gelukkig had ik mijn telefoon bij me, zodat ik mijn vrouw kon bellen, dat zij de machine uit moest zetten. Daarna heb ik direct 112 gebeld en kwamen er met spoed een ambulance, brandweer, politie en de traumahelikopter. Het eerste wat ze deden was mijn been afbinden, om het bloeden te stoppen.”

Wat een verschrikkelijke ervaring! Wat gaat er op die momenten door je heen?

,,Toen ik onderuit ging, kwam er een baan van licht door de silo heen, precies waar ik lag. Ik dacht: God ziet mij en het is mijn tijd nog niet. Hij gaf me kracht en daardoor kon ik gaan bellen. Daarna heb ik dertig dagen in het ziekenhuis gelegen. Ik kreeg nog een bacteriële infectie in de wond, waardoor de amputatie korter moest worden. In de kerstdagen moest ik nadenken over de vraag of ik boven of door de knie geamputeerd wilde worden. Gelukkig was er nog een arts die het nog wel zag zitten, waardoor ik mijn knie kon behouden en nu heb ik nog negen centimeter onder de knie over, waardoor ik wel een onderbeenprothese heb, maar die is iets minder stabiel, omdat het onderbeen eigenlijk minimaal tien centimeter moet zijn. Het is niet eenvoudig om ermee te leren leven.”

Ik kan me voorstellen dat je je wel afvraagt waarom dit je moet overkomen en dat je misschien worstelt met je geloof.

,,Als boer wil je alles zelf doen. Daarom bid je wensgebedjes en gooi je vervolgens die lasten weer op je schouders om ze weer mee te sjouwen. In die tijd moest ik leren dat je alles bij Hem moet laten. Op 24 december 2020 heb ik ’s avonds alles in gebed bij de Heer uitgestort. Dan zeg je: ‘Ik weet het niet meer, hier ben ik’. Dat is overgave en zo kun je verder. Wanneer je gezond bent, neem je vaak niet de tijd om samen met de Heer te zijn. Maar Hij is geen God voor even tussendoor, want dan blijft je geloof oppervlakkig. Mijn vrouw Corine heeft in die tijd ook veel steun van God en mensen ervaren. Ze heeft Zijn aanwezigheid duidelijk gevoeld en dat gaf haar kracht.”

Je kwam je echtgenote voor het eerst tegen bij het stijldansen. Past dat wel bij een degelijk christelijk leven?

,,Jazeker wel. Je mag vrolijk zijn. Maar alles met mate. Jezus veranderde ook water in wijn op de bruiloft te Kana, maar niet met de bedoeling dat iedereen straalbezopen zou worden. Het lichaam moet je wel eren, want dat heeft God gemaakt.”

Maak je je weleens zorgen over ontwikkelingen in onze maatschappij en de toekomst? Wat zijn de bedreigingen in jouw ogen?

,,Ten opzichte van de grote steden denk ik dat we in onze omgeving op een aardig beschermde plek wonen. Maar we willen eerst vaak alles op de rit hebben, met huisje, boompje, beestje. Pas dan mag God erbij komen. Bovendien vind ik onze samenleving afstandelijker worden. En men vindt altijd van alles over wat er in de media rondgetoeterd wordt, zonder onderbouwing. Dat gaat bijna altijd over aardse zaken, maar wat komt er na dit leven? En als je je naaste liefhebt en omziet naar elkaar, mag ik aannemen dat je meer nadenkt en met elkaar in gesprek gaat.”

Maak je je ook druk over de toegenomen dreigingen wereldwijd?

,,Daar kun je je heel druk over maken, maar in Zefanja staat al dat de profeet in de toekomst links en rechts om zich heen keek en geen levend wezen meer zag. Dan vraag ik me af of dat nu is of nog komt. Want er zijn bijvoorbeeld nog steeds mensen die in een gebied als Gaza leven, hoewel het daar al zo’n puinhoop is. Wat voor wapens krijgen we nog, zodat álles weg is? Maar ja, we gaan toch allemaal een keer.”

Sinds een jaar ben je ouderling bij de Hervormde Gemeente Barneveld. Wat zijn je ervaringen in deze functie?

,,De eerste keer dat ze me vroegen, acht jaar geleden, meende ik er geen tijd voor te hebben en had ik ook de vrijmoedigheid niet. De volgende keer kon ik geen nee zeggen. Bij de mensen thuis herken ik veel moeilijke dingen van m’n eigen leven. Ze krijgen God net niet vol in het hart binnen, terwijl ze wel naar de kerk gaan. Ze worden net niet geraakt, waardoor het alleen blijft bij het bezoeken van kerkdiensten. Dat is een beetje weinig. Ik zou een huisbijbelkring zeer aanraden. We houden bij mensen thuis ook eens per maand een ongedwongen mannenkampvuuravond, waar goede gesprekken plaatsvinden. Bovendien zijn er kerkkeetavonden bij een boerderij, maar dat is meer voor de jeugd. Om het Woord te verkondigen, met gesprek en verdieping, vaak rond een thema.”

Wat vind je het mooiste lied?

,,Psalm 42, over ‘t hijgend hert, want ik ben ook aan de jacht ontkomen. Ik was verwond en bijna was ik er niet meer geweest, maar ik mocht toch nog van de genade drinken, van het levende water.”