20 jaar G-hockey bij MHC Barneveld: ‘Enthousiast team met leuke en bijzondere mensen’

28 april 2026 om 16:30 Hockey

BARNEVELD Het G-hockey bij MHC Barneveld bestaat dit jaar precies twintig jaar en dat vierde de club zaterdag met een reünie. Twee mensen van het eerste uur kijken terug. Noor Levy-Hengeveld (44) nam in 2006 het voortouw bij het opzetten van het G-hockey in Barneveld. Rodney Busser (42) is de allereerste speler van het team dat al 20 jaar met veel plezier hockeyt.

In 2006 nam de toen 24-jarige Noor Levy-Hengeveld het initiatief om bij MHC Barneveld te beginnen met G-hockey, iets wat destijds in ons land in opkomst was. Hoe is dat zo gekomen? „Ik heb een zorgachtergrond en werkte op dat moment bij Ons Bedrijf in Barneveld. Op mijn werk deed ik al verschillende sportactiviteiten met mensen met een beperking en omdat ik zelf hockeyde in Barneveld ontstond op een gegeven moment het idee om ze een keer een hockeyclinic te geven.”

Noor’s clinic bleek een succes en het enthousiasme van één van de spelers trok haar over de streep om ook echt een G-team te gaan realiseren in Barneveld. „Rodney Busser deed mee aan die clinic en hij zei tegen mij: ‘Als je een team op gaat zetten in Barneveld, dan kom ik erbij.’ Het leek mij zelf ook al heel leuk om op onze Barneveldse club een G-hockeyteam te hebben, maar met die opmerking zorgde Rodney bij mij net voor het extra zetje om het ook echt te gaan doen, zo’n team oprichten. Toen moest en wilde ik het doorzetten.”

EERSTE STAPPEN Noor ging aan de slag en hechtte er daarbij aan dat ook andere mensen binnen de club zich achter het initiatief zouden scharen. „Ik vond het gelijk heel belangrijk dat het G-hockey niet een ding van mij alleen zou zijn, maar een volwaardige plek binnen de club zou krijgen.”

Dat lukte, want er kwam steun vanuit MHC Barneveld en al snel kon Noor met een team van start. In eerste instantie trainde het G-team vooral en was er incidenteel een toernooi, maar binnen de kortste keren kon er aan een competitie worden deelgenomen, kreeg het team sponsors en outfits, en werd er met busjes door het land gereisd om het tegen andere teams op te nemen.

Op een gegeven moment zei één van de spelers: ‘Ik voel me echt onderdeel van de club’ 

LEUKE MENSEN Ze merkte dat de spelers genoten van het hockeyen en zag vanaf het prille begin veel enthousiasme. „Degenen die meededen vonden het gelijk heel erg leuk, het hockeyen en het was meteen een heel enthousiast team met allemaal leuke, bijzondere mensen. Dat is het nog steeds trouwens.”

Hoogtepunt voor de Barneveldse was toen ze ontdekte dat het gelukt was het team echt in de club te integreren: „Op een gegeven moment zei één van de spelers in een interview: ‘Ik voel me echt onderdeel van de club.’ Toen dacht ik: ‘Yes!’ Want dat was wat ik wilde: dat ze echt bij de club zouden gaan horen en niet een los clubje binnen de vereniging zouden zijn.”

 - Gerwin van Luttikhuizen

Mooi was volgens Noor ook dat het Barneveldse team mee mocht doen aan de Special Olympics, waar G-sporters van allerlei disciplines en uit alle hoeken van Nederland iedere twee jaar met elkaar strijden om medailles. „De eerste keer dat wij naar die Special Olympics gingen was in 2008, in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Dat was hartstikke gaaf: dan loop je als team gewoon samen zo’n Olympisch Stadion binnen; dat is het ultieme natuurlijk.”

BLIJDSCHAP Noor genoot van dat soort momenten en sowieso van het coachen van het G-team, maar na een jaar of zeven kreeg ze een gezin en besloot ze te stoppen. Ze is blij dat het G-hockey in Barneveld daarna is blijven bestaan. „Het is supertof dat het G-hockey er nog altijd is in Barneveld en dat de hockeyers er nog steeds heel veel plezier aan beleven. Ik hockey zelf ook nog en als ik spelers van het team op de club tegenkom, zijn ze even enthousiast als destijds.”

ik had er gelijk plezier in en feeling voor

Is ze dan ook trots op wat ze twintig jaar geleden uit de grond heeft gestampt? „Ja, daar ben ik zeker trots op, maar minstens zo belangrijk als het initiatief dat ik toen genomen heb, zijn al de mensen die het na mij hebben voortgezet. Ik heb het een jaar of zeven gedaan en dat is peanuts als je bedenkt dat het nu twintig jaar bestaat. Uiteindelijk hebben we het met elkaar gedaan en mijn hoop voor de komende twintig jaar is dat de club mensen blijft houden die hier enthousiast voor zijn en zich ervoor blijven inzetten.” 

Naast vrijwilligers die zich voor het team inzetten zijn natuurlijk ook de spelers zelf onmisbaar. Dat geldt zeker voor steunpilaar Rodney Busser, die er dus al vanaf 2006 bij is en nog steeds hockeyt bij MHC Barneveld. Hoe herinnert hij zich dat begin twintig jaar geleden? „Ik kreeg toen van Noor, die ik kende via OnsBedrijf, de vraag of ik hockey wilde proberen en dat wilde ik wel. En ik had er gelijk plezier in en feeling voor. Dus toen er een team kwam, werd ik lid. Ik was zelfs de eerste van ons G-team die z’n lidmaatschap bij MHC Barneveld activeerde; daarna ben ik blijven plakken.”

HOOGTEPUNTEN In zijn twee decennia op de Barneveldse hockeyvelden maakte Rodney, die al jaren op loopafstand van de club woont, veel mooie dingen mee. „We zijn in die periode twee keer kampioen geworden en kampioen worden is altijd leuk. De eerste keer was in 2007 of 2008 en toen zijn we bij de burgemeester op bezoek geweest. En we hebben een keer of acht met succes aan de Special Olympics meegedaan, wat heel mooi is.” 

Buiten die hoogtepunten geniet Rodney ook van het hockeyen zelf. Wat maakt het voor hem zo aantrekkelijk? „Het is een heel leuke sport om te doen en ik ben echt iemand van de teamsporten; ik ben niet een alleen-sporter. Met een team sporten is veel gezelliger: je kunt een beetje ouwehoeren tussendoor en er ontstaan sociale contacten.”

Ik ben nog niet van plan om met hockeypensioen te gaan

Voor de 42-jarige Rodney, die overal op het veld kan spelen, al is hij liever geen doelman, mogen er dan ook best nog twintig jaar bijkomen in het G-team van MHCB. „Zolang mijn lichaam het toelaat, probeer ik door te gaan. Ik ben nog niet van plan om met hockeypensioen te gaan. Ik was 22 toen ik begon, een jonge ‘god’, maar eigenlijk voel ik me dat nog steeds. En mocht ik op een gegeven moment niet meer kunnen hockeyen, dan zou ik wel bij het team betrokken willen blijven, bijvoorbeeld als een soort vrijwilliger.”

TOEKOMST Hij zal dus de komende jaren zeker een vertrouwd gezicht blijven bij MHC Barneveld. Wat hoopt de hockeyroutinier voor de toekomst van het G-hockey in Barneveld? „Vooral dat er nieuwe spelers en nieuwe vrijwilligers bijkomen, want dat is hard nodig: er stoppen nu ook weer drie spelers en we kunnen zeker nog wat vrijwilligers gebruiken. Verder denk ik stiekem weleens dat het mooi zou zijn als het G-gebeuren groter wordt: dat we meer trainen, er eventueel twee teams komen en dat het G-hockey breder bekend wordt. Wat mij betreft mag er”, zegt hij lachend tot besluit, „reclame voor op tv komen, maar dat is een heel dure grap natuurlijk.”