Groeten van Ilona Jääskeläinen uit Finland: ‘Lunteren was een heerlijk dorp om in op te groeien’

22 april 2026 om 11:39 Mensen

EDE Het zijn globetrotters, Edenaren die hun geboortegrond hebben verlaten om elders in de wereld een nieuw bestaan op te bouwen. In de rubriek ‘Groeten uit...’ spreekt Ede Stad Plus emigranten over hun nieuwe leven in het buitenland. Haar moeder waarschuwde Ilona Jääskeläinen-Overduin (46) nog zo: word niet verliefd in het buitenland. Toch gebeurde het. Ilona kreeg een relatie met een Fin en woont sinds 2006 in Finland, een van de Noordse landen in Europa.

door Denise Hoek

Ilona groeide op in Lunteren en kijkt met plezier terug op haar jeugd. „Lunteren was een heerlijk dorp om in op te groeien. Meisjes gingen turnen, jongens op voetbal. Mijn broer voetbalde bij V.V. Lunteren en ik zat op turnen, later op jazzballet en volleybal.”

Het hele dorp leefde mee als het eerste elftal kampioen werd

Na de middelbare school in Barneveld volgde ze een mbo-opleiding toerisme en recreatie in Apeldoorn. „Dat betekende elke dag anderhalf uur heen en terug met de bus.”  Ilona bracht daarnaast veel tijd door op het voetbalveld. ,,Het team van mijn broer was zeer actief en er werden vele activiteiten gehouden om geld in te zamelen voor een toernooi in het buitenland. Het hele dorp leefde mee als het eerste elftal kampioen werd. Mooie herinneringen.”

CLUBCULTUUR

Ze geniet van de clubcultuur. ,,Op een gegeven moment gingen mijn broer en enkele vrienden naar een open dag van Ajax. En ja hoor, vier Lunterse jongens, onder wie mijn broer Casper, werden goed genoeg bevonden en mochten bij Ajax komen voetballen. Ook kwam hij in de regionale selectie terecht en heeft hij diverse wedstrijden gespeeld voor het Nederlands (jeugd)elftal.”

DORPSMEISJE

Ilona voelde zich altijd een echt dorpsmeisje. „Bijna onze hele familie woonde binnen een straal van vijftien kilometer van Lunteren. Studeren in het buitenland was niet gebruikelijk, laat staan daar gaan wonen.” Toch liep het anders. „Heel vervelend voor mijn ouders.” Ilona heeft er begrip voor. ,,Nadat ik zelf kinderen kreeg, begreep ik het pas. Je wilt je kinderen toch het liefst in de buurt hebben. Gelukkig is Finland niet de andere kant van de wereld.”

Je wilt je kinderen toch het liefst in de buurt hebben

LIEFDE IN HET BUITENLAND

Tijdens haar studie Vrijetijdsmanagement in Breda kreeg Ilona de kans om een half jaar naar het buitenland te gaan. „Mijn top drie was Zweden, Finland en Hongarije.” Het werd het Zweedse Borlänge. ,,Voor vertrek zei mijn moeder nog: ‘Kom niet met een buitenlander thuis’. Mijn broer was mij namelijk al voorgegaan en had tijdens zijn studie in Duitsland een Roemeense partner gekregen. Mijn moeder hield de kinderen het liefste enigszins in de buurt. Maar ja, het gebeurde toch…”

Het zijn globetrotters, Edenaren die hun geboortegrond hebben verlaten om elders in de wereld een nieuw bestaan op te bouwen. In de rubriek ‘Groeten uit...’ spreekt Ede Stad.nl emigranten over hun leven in het buitenland.

In Zweden woonde ze met een grote groep internationale studenten in een studentenhuis. ,,Een voormalig hotel, waar gezellige feestjes plaatsvonden. Al vrij snel kwam ik een leuke jongen uit Finland tegen.” Haar moeders waarschuwing kwam uit: ,,Ik kwam thuis met een buitenlander.” Na enkele jaren heen en weer reizen kwam haar vriend naar Nederland en woonden ze samen in Amsterdam. „Eerst werkte hij, daarna ging hij een masterstudie doen. Na zijn studie wilde hij terug naar Finland. Ik vond die stap eerst te groot.” Toch besloot ze het te proberen. „Ik nam ontslag, zei mijn huur op en vertrok.”

VOL VERTROUWEN

In 2006 begon Ilona haar nieuwe leven in Finland. „Mensen waren niet heel positief over mijn kansen op werk, maar ik vond gelukkig snel een baan bij een Fins bedrijf met een link naar Nederland. Ik kwam te werken in Team NL, maar vanaf het hoofdkantoor in Helsinki. Daar heb ik de eerste zes jaar van mijn leven in Finland gewerkt.” Inmiddels werkt ze veertien jaar bij de ambassade. ,,De dagelijkse link met Nederland in Finland voelt als de perfecte combinatie.”

OUDERSCHAPSVERLOF

Ook als moeder voelt ze zich thuis in Finland. „Onze dochter Julia werd geboren in 2008, onze zoon Jonas in 2010. Het ouderschapsverlof is hier goed geregeld. Je kunt tot drie jaar thuisblijven met behoud van je baan.” Zelf ging ze na een jaar weer aan het werk. „Fulltime werken is hier de norm. Kinderen gaan fulltime naar de crèche. Voordat ik kinderen had, dacht ik altijd: ‘hoe moet dat?’. Met mijn Nederlandse bril op vond ik dat niet passend, maar hier werkt het nu eenmaal zo.”

Met mijn Nederlandse bril op vond ik dat niet passend, maar hier werkt het nu eenmaal zo

Kinderen gaan tot hun zesde naar de crèche en beginnen op hun zevende met school. ,,Eén ding is zeker: kinderen worden al op jonge leeftijd zelfstandig. Het basisonderwijs loopt door totdat een kind zestien is. Pas daarna moet men een keuze maken voor het middelbaar onderwijs.”

BIJBAANTJES

De kinderen van Ilona zijn inmiddels zeventien en vijftien. ,,Beiden zijn op vierjarige leeftijd begonnen met voetballen en dat is nog steeds hun hobby. Het is heel normaal om vier dagen in de week te trainen. De ouders fungeren vaak als taxichauffeur, maar als het even kan, gaan de kinderen zelf met de fiets of met het openbaar vervoer. Onze dochter heeft recent haar rijbewijs gehaald en kan vanaf nu zelf met de auto!”´

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Met het gezin naar de EK kwalificatie wedstrijd Nederland-Finland, oktober 2025. - Eigen foto

Wat niet gebruikelijk is in Finland zijn bijbaantjes. ,,In tegenstelling tot in Nederland zijn er maar weinig mogelijkheden. Gelukkig zijn onze kinderen vrij proactief en hebben beiden een bijbaan. De ene heeft een krantenwijk en de ander is assistent-trainer van een jeugdvoetbalteam.”

ZEUREN EN KLAGEN

Tegen haar kinderen spreekt ze altijd Nederlands ,,Toen ze jong waren gingen ze naar een Nederlandse school, om de week op zaterdag. Daar leerden ze vooral Nederlandse taal en cultuur. Koningsdag, Sinterklaas, op kamp met gezellige spelletjes en activiteiten. De kinderen vonden het leuk, maar vaak vonden de ouders het nog veel leuker. Klaverjassen met blokjes kaas en worst, Nederlandser werd het niet.”

Daar hoort ook een ouderwets zeur- en klaagrondje bij, vindt ze. ,,Daar houden Nederlanders ook van”, lacht ze. ,,Af en toe is het best lekker om in je eigen taal met andere Nederlanders lekker te zeuren en te klagen over het leven in Finland. Ook al wonen we hier allemaal vrijwillig en zijn de meesten zeer tevreden met hun leven in Finland.”

KAJAKKEN

Als gezin hebben ze ook een gezamenlijke hobby: ,,Reizen! We werken hard, maar er staat altijd wel een vakantie gepland waar we dan naartoe werken. Uiteraard bezoekjes aan Nederland, maar ook andere bestemmingen. We houden ook van hiken en kajakken. Daar begonnen we mee toen de kinderen nog heel jong waren en dat werd een soort traditie.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Kajaktripje in Finland toen de kinderen nog klein waren. - Eigen foto

MINDER VERWACHTINGEN

Het leven in Finland verschilt op sommige punten van Nederland. „Er zijn minder sociale verplichtingen. In Nederland voelt het soms alsof je overal bij moet zijn. Dat is hier minder.” Tegelijk mist ze soms de gezelligheid. „Gelukkig heb ik ook contact met andere Nederlandse vriendinnen in Finland.” Toch moest ze wennen: ,,Ik vond het ontbreken van koetjes-en-kalfjesgesprekken lastig. Ik heb moeten leren dat het oké is als er stiltes vallen in een gesprek. Het is prima om even na te denken over wat je gaat zeggen en als je niets zinnigs te zeggen hebt, dan kun je ook gewoon je mond houden”, grapt ze. Ook viel het haar op dat mensen elkaar minder groeten. „In Lunteren zei iedereen elkaar gedag. Hier niet. Daar moest ik aan wennen.”

Ik heb moeten leren dat het oké is als er stiltes vallen in een gesprek

JUBILEUM

In januari vierde Ilona haar twintigjarig jubileum van wonen in Finland. ,,Ik kan het zelf bijna niet geloven”, lacht ze. ,,Het voelt alsof het allemaal vrij natuurlijk is gegaan, zonder grote hobbels. Alleen het leren van de Finse taal was een ding.” Ilona volgde daarom verschillende cursussen, maar dat vond ze op een gegeven moment genoeg. ,,Ik moest het geleerde in praktijk gaan brengen. Dat was een hele hoge drempel. Vanaf toen ben ik de taal actief gaan gebruiken.”

Inmiddels spreekt ze aardig goed Fins. ,,Ik kan prima een gezellige avond hebben in het Fins, met Finse vrienden. Praktische zaken regelen is ook geen probleem. In een werksituatie, waar je toch professioneel voor de dag wilt komen, vind ik het nog wel een uitdaging.”

HOUTGESTOOKTE SAUNA

Een hoogtepunt vindt ze: ,,Finnen zijn over het algemeen ook echte buitenmensen. Je bent zo in de natuur. Te koud in de winter? Nee hoor, een kwestie van de juiste kleding aantrekken. Daarnaast is de saunacultuur een hoogtepunt. Elk Fins huis heeft een sauna in de badkamer. Opwarmen in een houtgestookte sauna en daarna in het water springen is echt fantastisch!“

POSITIEVE MINDSET

Al met al is ze tevreden over haar Finse leven. ,,Een positieve mindset en flexibiliteit zijn wel belangrijke eigenschappen als je naar het buitenland gaat verhuizen. Daarnaast aanpassingsvermogen en doorzettingsvermogen. Het is goed en belangrijk om je Nederlandse identiteit te behouden, maar je moet je zeker ook aanpassen aan de cultuur en gewoonten van het betreffende land. Oordeel niet te snel, wees niet te kritisch, maar stel je open op en probeer altijd de positieve dingen te vinden.”

Meer verhalen over Edenaren in het buitenland lezen? Je vindt hier alle reeds gepubliceerde artikelen in de serie ‘Groeten uit...’.

Ben of ken jij iemand die ook zo’n avontuur is aangegaan? Laat het ons weten.