Ada Toebes-Koning: ,,We hebben voor en met elkaar te leven en te zorgen. Als je alleen naar je eigen straatje kijkt, zie je het grote geheel niet meer.
Ada Toebes-Koning: ,,We hebben voor en met elkaar te leven en te zorgen. Als je alleen naar je eigen straatje kijkt, zie je het grote geheel niet meer." Jacob-Carl Pauw

‘Moslim, hindoe of christen: [iedereen is welkom'

22 april 2026 om 12:11

Ada Toebes-Koning (67) uit Barneveld vierde in maart - na 28 jaar -
haar pensioenfeest als zorgconsulent bij zorgorganisatie Norschoten. ,,In mijn zoektocht naar iets nieuws kwam de Peacewalk 2026 op mijn pad”, zegt ze. In gesprek over vrede, gerechtigheid en de rol die het geloof in haar leven speelt.

Er staat een flinke takkenstruik in haar tuin, waarin glimmende roodroze hartjes hangen. Deze kreeg ze met lieve wensteksten van haar gewaardeerde collega’s. Ada was verpleegkundige en werd - na een bijscholing - herintreder als zorgconsulent. De maatschappelijke factor boeide haar ook, naast het ziektebeeld van de cliënten. ,,De vraag is steeds wat iemand nodig heeft. Het is boeiend als je mee kunt denken over hoe het verder gaat in het leven, op het gebied van de zorgvraag, wonen, revalidatie, netwerk en dagbesteding.”

Ada blijft nog wel als flexwerker actief. In haar werk komt ze veel mensen tegen die een groot verlies met zich meedragen. Verdrietig genoeg kan ze zelf ook uit ervaring spreken en meevoelen, want samen met haar man Fred verloren ze het eerste kindje Gianne al binnen het eerste levensjaar. ,,Daarom weet ik dat het goed is om te luisteren en soms is het ook fijn om je eigen gevoelens over je eigen rouw te delen, want er zijn veel mensen die hiermee worstelen. Dit geeft wel een verdieping aan je leven.” Fred en Ada kregen samen nog drie kinderen: Fernand, Johannes en Mirjan.


HET PLEIN De Barneveldse is een mensenmens en sociaal betrokken. Zo zette ze samen met haar echtgenoot en andere initiatiefnemers het eetproject Het Plein op de rails. ,,Eén keer in de veertien dagen kunnen mensen hier op woensdag samen eten. Nu zitten we tijdelijk in de Goedeherderkerk, maar normaliter in De Burcht. Men komt hier ook voor ontmoeting. Het staat los van een kerk en we doen dit voor onze naasten. Tien jaar geleden kwamen hier veel vluchtelingen, vooral uit Syrië en Eritrea. Vooral deze mensen schoven aan tafel bij Het Plein, maar ook autochtone Nederlanders hoor. Hier zijn mooie contacten uit ontstaan en we zijn er zelf rijker van geworden, omdat je mensen uit een andere cultuur leert kennen.”

Ada vindt het niet eerlijk als Nederlanders vluchtelingen liever zien gaan dan komen, omdat ze bijvoorbeeld vinden dat die groep voorgetrokken wordt bij de toewijzing van woningen. ,,Ik wil graag werelddenker zijn en niet alleen Nederlanddenker. We hebben voor en met elkaar te leven en te zorgen. Als je alleen naar je eigen straatje kijkt, zie je het grote geheel niet meer. Het is mooi als je verder kunt kijken, om voor elkaar iets te betekenen. Ik zie overigens dat het met de ene vluchteling veel beter gaat dan met de andere. Sommigen gaan helemaal onderuit, terwijl anderen een opleiding volgen en al vlot een baan hebben. Dat hangt vaak af van wat ze meegemaakt hebben en wat hun draagkracht is. Want je zult het maar meemaken dat je je familie achter moet laten en ergens opnieuw moet beginnen. Daar heb ik veel bewondering voor.”


,, Er is zoveel polarisatie en op deze manier kun je goed met elkaar praten, om te luisteren, te leren en respect voor elkaar krijgen

SNOEP Ada komt van oorsprong uit Vroomshoop. Ze bracht in deze plaats de eerste achttien jaar van haar jeugd door. Haar ouders hadden een snoepwinkel. Ook op de marktkraam van de familie Koning stond met grote letters de naam die voor de hand lag: ‘Snoepkoning’. ,,Het was een begrip in de regio en het was ook een kruidenierswinkel, met brood.” Ze heeft er goede herinneringen aan, ook wat betreft het vakantiewerk in de winkel. ,,Als er vertegenwoordigers kwamen, mochten wij proeven. Ik ben nog steeds dol op chocola.”

Ada ging met haar vader en moeder mee naar de Gereformeerde Kerk vrijgemaakt (GKv). ,,Het geloof was geïntegreerd in ons leven, ook met lezen in de Bijbel. Op zondagen gingen we met de fiets wel op familiebezoek. Mijn ouders hadden een druk leven, maar ook voor ons. Mijn vader was ouderling in de kerk en stond open voor gesprek. Je kon hem altijd wat vragen stellen over het geloof. Hij was een emotionele man en was gevoelig voor onrecht. Hij kon dat uiten en delen, net als verhalen vertellen over de oorlog. Zo hadden ze een Joods meisje in huis gehad. Oorlog, gerechtigheid en vrede was bij hem een groot aandachtspunt. Mijn vader was betrokken en stond klaar voor mensen die het moeilijk hadden.” Ada is zelf altijd lid van de GKv gebleven, ook toen de fusie volgde met de Nederlands Gereformeerde Kerk (NGK). Met haar man Fred bezoekt ze nu De Burcht.


BRANDHAARDEN Met het pensioen in zicht, liet Ada haar gedachten dikwijls gaan over hoe haar toekomst eruit zou zien. ,,Ik zat er een beetje tegenaan te hikken, want eigenlijk wilde ik blijven werken. Het gaf me structuur en ik had veel fijne contacten en collega’s. Daar kon ik niet zo goed overheen kijken.” 

Totdat in september 2025 in de vredesweek de tweedaagse Peacewalk in beeld kwam. Hier nam ze met veel plezier aan deel. ,,Het mooie vind ik dat iedereen hier welkom is, of je nu moslim, hindoe of christen bent. Als je zonder wapens voor de vrede wilt gaan. We liepen met een witte vlag en een duif van kerk naar moskee en van een synagoge naar de buurthuizen. Dat vond ik een hele mooie ervaring. We zijn als mensen gemaakt om de liefde door te geven. De overwinning die we met Pasen vieren, is het sterven en de opstanding van Jezus. Dat inspireert mij om de vrede door te geven en daarom hoef je niet meer te somberen.”

Ada loopt mee in eerste instantie mee om de vrede in zichzelf te vinden. ,,Om me te bezinnen op wat mijn leven nog zal brengen. Want als je de vrede niet in jezelf vindt, hoe kun je dat dan met een ander, je omgeving en de politiek hebben? Ik weet het vaak niet meer met de grote brandhaarden in de wereld en de complete chaos in het Midden-Oosten. Daar waar de vrede door Jezus werd gebracht is nu zo’n grote brandhaard. Vandaar dat deze tocht naar Jeruzalem gaat. Een prachtige uitspraak van Martin Luther King is: ‘Als je het niet meer weet ga dan lopen’. Daar straal je ook iets mee uit en dan ontmoet je mensen. Zo lopen we ook naar Hotel De Wereld in Wageningen, waar aan het eind van de oorlog de vrede werd getekend. De burgemeester zal er dan over vertellen. Onderweg delen we met elkaar hoe je dit allemaal ervaart.”


AMSTERDAM Op 25 april 2026 gaat de grote Europese Peacewalk van start. Dit gebeurt vanuit Amsterdam, maar ook in andere steden. Begin dit jaar begonnen deelnemers in andere landen al met lopen, zoals in het Spaanse Finisterre, Noord-Duitsland, Polen en het Franse Parijs. Om elkaar in september 2026 in Budapest te ontmoeten. Vanuit die Hongaarse stad lopen Europeanen die dat willen nog verder, waar mogelijk, op weg naar Jeruzalem. Het is een pelgrimage over de bestaande en bekende ‘Jerusalem way’.

In Nederland is Rikko Voorberg de voortrekker van de Peacewalk, predikant van een pop-up-gemeente in Amsterdam. ,,Hij werd getriggerd door een Palestijn en Israëliër, die allebei familieleden verloren in de oktoberstrijd in 2023. Zij kozen ervoor om niet de wapens te pakken, maar de vrede te zoeken. Daar ligt de oorsprong van deze wandeling. ‘Ga wandelen naar Jeruzalem, want wij willen jullie ontmoeten’, was de wens. Zelf ga ik tien dagen in ons eigen land meelopen in een groep van honderd Nederlanders, verdeeld over verschillende teams. Iedereen kan kiezen hoe lang hij of zij meeloopt. De overnachting gebeurt in een school, gastgezinnen of op eigen initiatief.”

Op 3 mei gaat de route bij Kleve de grens over. Ook daarna zal Ada weer aansluiten met de tocht, want in de zomer loopt ze een weekend in Duitsland en nog twee weken in Oostenrijk. Haar man Fred zal meegaan en als bezemwagen fungeren. ,,Ik hou ook erg van wandelen.”


TREIN De Barneveldse weet dat er cynische geluiden zijn over een dergelijke vredestocht, omdat mensen de zin er niet van inzien en ze de actie wegzetten als iets voor watjes. Desondanks zal dit haar niet weerhouden om te gaan lopen. ,,Toch nodig ik mensen uit om een stukje mee te lopen. Er is zoveel polarisatie en op deze manier kun je goed met elkaar praten, om te luisteren, te leren en respect voor elkaar krijgen. Ik wil uitgaan van het goede van de mens. Want ik geloof dat ik mag leven vanuit de opstanding van Jezus en de liefde en vrede die Hij ons geeft. Dan ben ik zelf geen volmaakt mens, maar dan hoop ik dat Hij me licht mag geven. Vroeger werd ik gedeprimeerd, omdat ik niet kon leven met de zonde die ik deed, maar nu wil ik leven vanuit de vergeving. De liefde van God is er voor ons allemaal, want Hij schiep elk mens. Hij is als een Vader en houdt van al Zijn kinderen, zonder voorbehoud, al gaat Hij met iedereen een andere route. Zo komen er ook allerlei mensen op je eigen pad. In de trein ontmoet ik vaak allerlei mensen en dan ontstaan de mooiste gesprekken.”

Ada ziet heil in wandelen voor de vrede. Een mooi voorbeeld vindt ze ook de Palestijnse en Israëlische moeders die een tocht in Rome liepen. ,,Ze zeiden dat ze geen kinderen meer willen krijgen om in een oorlog te doden of gedood te worden. Maar dat ze in vrede op mogen groeien, om te leven. Op die manier kun je het onrecht aan de kaak stellen.”


PAUS De Barneveldse vindt het een ingewikkeld thema dat er vandaag de dag enorm veel geld geïnvesteerd wordt in wapens. Haar wens is dat er meer aandacht komt voor het uitdragen van de vrede. In dat licht ziet ze het als positieve, vredige geluiden die personen als de paus uitdragen, waar de wereldleiders iets van kunnen leren. Ook het bezoek van koning Alexander en Maxima aan president Trump kan ze zien als het afgeven van een positief signaal. Om op die manier een geweldspiraal te doorbreken.

De Peacewalk is er voor iedereen, benadrukt Ada. ,,Elk mens wil vrede, of je nu christen bent of niet. Daarom kun je meelopen voor jezelf, je omgeving, spiritueel en politiek. Als er veel mensen lopen, wordt bekend dat we de vrede willen.”

‘Ruimte om te zijn, in een wandeling of gesprek’ is de tekst die Ada op haar nieuwe visitekaartje schreef en aan haar gesprekspartner meegeeft. Want na haar werk in de zorg staat ze graag voor mensen open om te ontmoeten, te wandelen en te coachen. Geïnteresseerden kunnen haar mailen: adatoebeskoning@gmail.com.


[Informatie wandeltocht: peacewalk.info.