‘We mogen meer naar elkaar [omkijken]’

17 april 2026 om 11:33

Groen? Die kleur heb ik helaas niet”, zegt Joyce met een glimlach, terwijl ze blauwe en rode pennen uitdeelt. Op deze dinsdagavond is het volle bak in het Veenhuisje, een van de gezamenlijke ruimtes bij Nieuw Avondrust aan de Van den Berglaan in Voorthuizen. Zo’n tien senioren worden stuk voor stuk voorzien van koffie of thee, terwijl Joyce uitlegt wat de bedoeling is voor het komende uur. ,,Jullie mogen een gedicht of verhaal over vroeger opschrijven. Een mooie of speciale herinnering.” ,,Ik zit vol met verhalen!”, roept een vrouw met een bril en donkergrijs krulletjeshaar gekscherend. Anderen houden de boot af en nippen rustig aan hun koffie, terwijl hun tafelgenoten druk met pen en papier aan de slag gaan.

BUURTVERBINDERS Sinds december vorig jaar kent Nieuw Avondrust drie buurtverbinders: naast Joyce zijn dat Geja Jansen (45) en Tanja van Hunen (28). De buurtverbinders zijn een initiatief van ouderenorganisatie ENA en Woningstichting Barneveld. Zij kozen voor een samenwerking met Butterfly Effect, die samen met zorgorganisaties, woningcorporaties en gemeenten landelijk al langer ‘bouwt aan zorgzame gemeenschappen’. Na een kennismakingsavond in september en een selectiegesprek werden de drie buurtverbinders geselecteerd. 

,,Ik kreeg het krantenartikel waarin werd gezocht naar buurtverbinders doorgestuurd via een kennis”, vertelt Joyce. De van oorsprong Barneveldse heeft een achtergrond in sociaal pedagogisch werk. ,,Tegenwoordig ben ik secretaresse bij een bedrijf in Nijkerk en ik vind het heerlijk om lekker onder kantooruren te werken, maar het sociale trekt me nog steeds. Door twee dagdelen als buurtverbinder iets te betekenen, kan ik het perfect combineren.” Sinds januari woont ze in Voorthuizen, waar ze als buurtverbinder voorrang kreeg op een sociale huurwoning.

GEVOELENS VERWERKEN Buurtverbinders zetten hun eigen talent in om mensen uit de buurt te verbinden. Voor Joyce is dat dichten: eerder bracht ze twee dichtbundels uit. ,,Schrijven is voor mij altijd een manier geweest om mijn gevoelens te uiten. Van jongs af aan verwerkte ik moeilijke gebeurtenissen door ze op papier te zetten.” Haar bundels gingen beide over rouw. In 2008 verloor Joyce haar jongere zus door zelfdoding en negen maanden later overleed haar moeder aan longkanker. ,,Zodra mijn gevoelens op papier staan, zijn ze van me af. Ik vind het mooi om anderen mee te geven wat schrijven voor je kan betekenen. Het maakt niet uit wat er op papier komt, als je maar vanuit je gevoel schrijft.” Dat geeft ze ook mee aan de bewoners van Nieuw Avondrust. ,,De activiteit moet zo laagdrempelig mogelijk zijn; het maakt niet uit wat ze opschrijven.” 

,,Ik had ook op het terras kunnen zitten met vriendinnen - dat vind ik ook heerlijk - maar ik vind het belangrijk om daarnaast iets voor een ander te kunnen betekenen

Een opgewekte vrouw in een lichtgele blouse kijkt met trots naar haar volgeschreven blaadje. ,,Ik vind het best knap van mezelf”, lacht ze, terwijl ze het stuk papier aan Joyce overhandigt. Terwijl de bewoners even later vrolijk aan het kletsen zijn, neemt Joyce rustig de briefjes door. Waar de een in een paar regels haar levensverhaal heeft opgeschreven, heeft een ander haar persoonlijke frustraties op papier gezet. Door een erfelijke aandoening heeft de bewoonster weinig kracht in haar armen en handen, waardoor ze niet kan schrijven. Ze vatte haar gevoelens in een gedicht, dat woon- en welzijnsmedewerker Richard Salemink voor haar op papier zette. ,,Hier krijg ik kippenvel van”, zegt Joyce, terwijl ze het gedicht leest. Later zal Joyce de teksten op de computer typen, opleuken met bijpassende afbeeldingen en ze printen, waarna ze ze aan de bewoners geeft. ,,Zo houden ze er een mooie, tastbare herinnering aan over.”

OMKIJKEN NAAR ELKAAR Het grootste deel van de aanwezigen in het Veenhuisje woont zelfstandig in en om het complex en maakt gebruik van inpandige thuiszorg. Ze mogen daarnaast gebruikmaken van het restaurant en deelnemen aan de activiteiten die Nieuw Avondrust organiseert. ,,Met dit soort activiteiten willen we hen betrekken bij de andere bewoners”, legt Richard uit. 

Joyce: ,,Als buurtverbinders houden we een oogje in het zeil, maar willen we er ook voor zorgen dat mensen meer naar elkaar omkijken. Mensen zijn tegenwoordig best op zichzelf en vinden het spannend om elkaar aan te spreken. Wij brengen ze bij elkaar. Zo weten ze dat ze bij elkaar terechtkunnen. Niemand hoeft alleen te zijn.” 

Nieuw Avondrust is het ‘centrale punt’ vanwaaruit de activiteiten georganiseerd worden. ,,Uiteindelijk willen we de activiteiten verder uitbouwen, mogelijk ook naar andere locaties in de buurt.” Op termijn moet de groep uitgebreid worden tot tien buurtverbinders, liet Butterfly Effect eerder weten, ,,zodat de verbinding in de wijk en de omliggende wooncomplexen verder versterkt wordt.”

,,We zijn pas net begonnen”, benadrukt Joyce, die vanuit ENA en Butterfly Effect ondersteund wordt. Net als de andere buurtverbinders krijgt ze coachingssessies en is er de mogelijkheid om workshops te volgen. ,,Er wordt regelmatig bij ons gecheckt hoe het gaat en of we tegen dingen aanlopen. Dat is erg fijn.” 

VOLDOENING Om half acht verlaten de eerste bewoners het Veenhuisje weer om terug te keren naar hun woningen, voordat de thuiszorg voor de deur staat. Een dame in het rood laat weten dat ze een leuke avond heeft gehad: ,,Ik heb veel gelachen”, zegt ze, opnieuw glimlachend. Ook Joyce noemt de activiteit, die ze vandaag voor het eerst organiseerde, geslaagd. ,,Er werd veel gekletst en gelachen, dat was mooi om te zien.” 

Wat levert het vrijwilligerswerk haarzelf op? ,,Het geeft me voldoening en ik krijg er energie van. Ik had ook op het terras kunnen zitten met vriendinnen - dat vind ik ook heerlijk - maar ik vind het belangrijk om daarnaast iets voor een ander te kunnen betekenen. Als je die blije koppies ziet, daar word je zelf toch ook vrolijk van?”