[-70-

24 maart 2026 om 13:52

Op een avond wordt er aangebeld. Femke heeft net de jongste twee meisjes welterusten gezegd en loopt de trap af. Als ze de deur opendoet ziet ze tot haar verbazing Emma staan.

‘Hé, vriendinnetje!’ Emma doet een stap naar voren en slaat haar beide armen om Femke heen. ‘Je reageert niet meer op mijn appjes, dus ik dacht, ik ga maar weer eens bij je langs. Alles goed?’

Femke doet een stap naar achteren. ‘Kom binnen,’ zegt ze koel. 

Emma doet de voordeur achter zich dicht en terwijl ze haar jas losknoopt, volgt ze Femke naar de woonkamer.

‘Waar is iedereen?’ Emma gaat op de bank zitten. ‘De kindjes al naar bed?’ 

Femke is blijven staan, ze zegt nors: ‘Merel is boven op haar kamer en Anna en Suze liggen op bed, ja.’

‘En Jurre, natuurlijk weer druk met werk, sport en kerk? Jeetje Fem, je mag best wat enthousiaster zijn! Kom ik niet gelegen of zo?’ 

‘Jurre en ik zijn uit elkaar,’ zegt Femke. 

‘Néé!’ Emma lijkt oprecht geschokt. ‘Dat meen je niet! Waarom heb je me dat niet laten weten?’

Femke lacht bitter. ‘En dan, had jij dan gezorgd dat hij niet weg zou gaan? Sterker nog, het is mede aan jou te wijten dat hij weg is.’

Emma fronst haar wenkbrauwen. ‘Wat bedoel je?’ 

Femke aarzelt even, maar dan vertelt ze wat er gebeurd is door het onverwachte bezoek van Peter. ‘En jij hebt hem mijn adres gegeven, je wordt dus bedankt!’ eindigt ze fel. 

Emma heeft zwijgend geluisterd, maar dan zegt ze: ‘Wat een onzin, zeg! Is hij weggegaan om één leugentje? En wil je mij de schuld geven van je scheiding omdat ik je adres heb gegeven aan een oude gemeenschappelijke vriend? Hoor je zelf niet hoe belachelijk het is wat je zegt?

‘Kom op, Femke, er zal wel meer aan de hand geweest zijn. Maar het is natuurlijk heel lekker om iemand anders de schuld te geven van je eigen mislukking.’ Emma staat op van de bank en knoopt haar jas weer dicht. ‘Weet je wat het met jou is?’ vervolgt ze. ‘Jij hebt nooit gepast in dat burgerlijke, christelijke wereldje van Jurre. Meid, trek er je lering uit en ga eindelijk eens leven! Ook al ben je alleen met drie kinderen, de wereld is groter dan Amersfoort!’

Ze doet een paar stappen in de richting van de deur. ‘Denk hier eens over na en als je weer redelijk kunt praten, neem dan contact met me op. Want ik wil je nog steeds helpen. Al heb je dat bepaald niet verdiend. Mens, wat ben jij onredelijk!’ Dan loopt ze naar de gang, Femke verbijsterd achterlatend in de kamer. 

Als de voordeur dichtgevallen is, komt Merel de kamer binnen. ‘Wie was dat, mama?’ vraagt ze.

‘Een vroegere vriendin,’ zegt Femke. ‘Ben je klaar met je huiswerk? Ga dan eerst snel douchen, dan drinken we daarna nog een kopje thee voor je gaat slapen.’

Merel loopt de trap weer op en Femke gaat naar de keuken om de waterkoker aan te zetten. Terwijl ze tegen het aanrecht geleund staat, probeert ze haar kalmte terug te krijgen. Maar haar hart bonkt van woede. 

De woorden van Emma blijven door haar hoofd gaan: natuurlijk heel lekker om iemand anders de schuld te geven van je eigen mislukking. Haar eigen mislukking, is dat het? 

Al snel is Merel weer beneden en Femke schenkt twee bekers thee in. Ze dwingt haar gedachten een andere kant op en probeert te luisteren naar wat Merel vertelt over school. Gelukkig heeft ze het prima naar haar zin en gaat het leren haar goed af.

Pas als Merel naar bed is, staat Femke zich toe om het gesprekje met Emma opnieuw te beleven. Er is nog een zinnetje dat in haar hoofd is blijven haken. Jij hebt nooit gepast in dat burgerlijke, christelijke wereldje… Is dat het, ging het mede daarom mis tussen Jurre en haar? Had Emma gelijk met die opmerking?

Nee, het is die andere opmerking van Emma die haar het meest geraakt heeft. Ze zei eigenlijk hetzelfde als wat zowel Jurre als Eveline haar al eens heeft voorgehouden: dat ze te gemakkelijk een ander de schuld geeft. Is dat dan toch waar? Of had Emma gelijk met die andere opmerking en past zij gewoon niet in dat milieu waarin ze door haar huwelijk terecht is gekomen? Is Jurre overdreven in zijn eis van oprechtheid, de volstrekte eerlijkheid, waar ook Eveline het over had? 

Femke blijft heel lang beneden zitten, allerlei herinneringen komen omhoog. Gesprekken met Jurre, maar ook inzichten die ze hoorde tijdens de gesprekskring van de kerk, opmerkingen van Eveline. Eerlijk gezegd voelde ze zich juist bij deze groep mensen meer geaccepteerd en op haar gemak dan bij welke andere groep ook. Dus daarin had Emma zeker geen gelijk. Maar die andere opmerking van haar, over anderen de schuld geven…? 

Femke denkt terug aan het begin van haar relatie met Jurre en alle jaren erna. Jurre heeft nooit onredelijke dingen van haar verwacht, moet ze toegeven. Alleen die bijna krampachtige wens van eerlijkheid van hem, veroorzaakt door de teleurstelling in zijn eerste relatie, door het bedrog van zijn toenmalige vriendin. Maar moet zij daarvoor boeten? Zij is toch niet achter Jurres rug om een relatie met een ander begonnen, zoals die Lilian? Ze heeft er niet om gevraagd dat Peter van Australië naar Nederland zou komen. Dus hoe kan Jurre haar dat verwijten? 

Nee, het is goed zo. Ze passen gewoon niet bij elkaar, Jurre stelt eisen waaraan zij niet kan voldoen.

[wordt vervolgd