[-65-

16 december 2025 om 11:56

 

‘Je zei dat ze afziet van verder contact, maar misschien wil ze hier toch bij zijn om afscheid te nemen. We zouden om de beurt iets kunnen vertellen over onze herinneringen aan Jonathan, en misschien wil iemand een gedicht voorlezen, of we kunnen iets zingen, of muziek draaien die Jonathan mooi vond.’

Het blijft stil. Onderzoekend kijkt Jolanda eerst naar Francien en dan naar Margot.

‘Laat me er even over nadenken,’ reageert Francien als eerste. ‘Ik denk dat het een heel goed idee is, maar mijn hoofd is op dit moment zo vol.’

Margot knikt. ‘Ik verwacht dat ik in het nieuwe jaar al gauw bericht zal krijgen wanneer ik mag komen luisteren naar mijn aandeel in de podcast. Dan zal het nog even duren voordat alles volledig is gemonteerd. We kunnen er nog een poosje over nadenken, maar ik ben het met Francien eens dat dit een goed idee lijkt.’ Ze kijkt onderzoekend naar haar zus. ‘Gaat het nu een beetje beter met je?’ Als Francien knikt, staat ze op. ‘Zal ik dan maar wat inschenken? Willen jullie thee?’

‘Dat kan ik wel doen.’ Francien wil ook opstaan.

‘Ik kan wel met je Quooker-kraan overweg. Blijf maar lekker zitten. Zo lang is het nou ook weer niet geleden dat ik hier ben geweest.’ Ze knipoogt.

‘Ik hoop het nooit meer mee te maken dat jullie ruzie hebben,’ bekent Jolanda. ‘Ik heb me grote zorgen gemaakt omdat ik zo bang was dat wij elkaar daardoor ook nog zouden kwijtraken.’

‘We raken elkaar niet kwijt,’ verzekert Francien haar. ‘We kunnen onenigheid hebben, maar ik heb Margot vreselijk gemist.’

‘Dat gold voor mij andersom ook,’ klinkt het vanuit de keuken.

‘Zie je wel? We kunnen helemaal niet zonder elkaar, en daarom komt er altijd een moment waarop we elkaar weer opzoeken.’

Ze schuift wat dichter naar Jolanda toe en slaat haar arm om haar heen. ‘Stop maar met zorgen maken. 

De verdwijning van Jonathan heeft grote impact op ons leven, mede door de manier waarop papa ermee omging. Hij besefte niet wat zijn houding met ons deed. Ik had hem zo graag nog eens echt plezier zien maken.’ Ze hapert even en vervolgt dan: ‘Hij is al een poos niet meer bij ons en wij mogen ons eigen plan trekken. Soms ieder voor zich, want we zijn verschillend, maar toch samen.’

Margot komt met twee glazen gloeiend heet water uit de keuken. Voordat ze terugloopt om de derde te halen, drukt ze snel een kus op Jolanda’s kruin.

Francien laat haar los en staat op om de theedoos uit de kast te pakken. Jolanda volgt haar dochters met haar ogen. De dankbaarheid waar ze zich op de heenweg bijna voor schaamde, is weer helemaal terug.

Het wordt stil in huis als Francien de auto van Margot de straat uit ziet rijden. Ze wacht even totdat ze hen over de brug ziet gaan om vervolgens helemaal uit het zicht te verdwijnen. Het lichte gevoel dat alles goed zal komen, nemen ze met zich mee. De lampjes van hun vlaggenmast kerstboom, die net op dat moment automatisch aangaan, veranderen daar niets aan.

Voor vandaag en morgen wil haar collega de werkzaamheden van haar overnemen. ‘Niets aan te doen, ziek is ziek,’ had ze begripvol gezegd. ‘Als het langer gaat duren, moet er wel een oplossing worden gevonden. We hebben er niets aan als we over een poosje allebei ziek zijn.’ Ze moet er misschien met Robbert over praten, maar juist hij is op dit moment de reden waarom de beklemming terug is. 

In haar leven heeft ze zich bijna doorlopend blind gehouden voor de problemen. Hard werken is haar remedie geweest. Ze durfde er niet eens over na te denken dat daarmee geen enkel probleem werd opgelost. Ze durft het nu nog niet, maar ze weet dat ze moet. Haar relatie met Robbert is een schijnvertoning. Robbert met zijn vele vergaderingen, waardoor ze elkaar nauwelijks zien. Hij raakt haar niet meer aan, ze praten nauwelijks, en hij lijkt vaak dwars door haar heen te kijken.

Ze is al zo lang bang dat er een ander is. Door de opmerking die Merlinde laatst over de telefoon over vreemdgaan maakte, werd het er niet beter op.

Ze heeft Robbert er nooit naar durven vragen, bang als ze is om te horen dat ze het goed heeft aangevoeld. Bang voor de consequenties, want wat gaat ze doen als hij daadwerkelijk verliefd is geworden op een andere vrouw? Houdt ze nog van hem?

Robbert is veranderd, net zoals zij is veranderd. Ooit was ze blij als hij thuiskwam. Tegenwoordig vraagt ze zich af waarover ze moeten praten, of het goed is om samen nog een glas wijn te drinken of niet, of ze hem bij binnenkomst wel een kus moet geven.

Ze zijn iets kwijtgeraakt en het is de vraag of ze dat nog terug kunnen vinden. Heel soms ziet ze de oude Robbert nog even terug, merkt ze dat hij zich zorgen over haar maakt. Aan die momenten klemt ze zich vast, maar ze weet dat het er veel te weinig zijn.

Wanneer hij een ander heeft, wil ze niet langer met hem samenleven. Ze klemt haar lippen op elkaar als ze eraan denkt dat ze dit huis dan zal moeten verlaten, dat ze volledig afhankelijk zal zijn van de inkomsten van haar werk, dat er zoveel op haar pad zal komen wat ze niet in de hand heeft. Op het moment dat de angst haar dreigt te overweldigen, beseft ze ineens dat ze een dochter heeft die haar zal steunen, dat ze een zus en een moeder heeft die er voor haar zullen zijn.

Ze is niet alleen.

[wordt vervolgd