[-60-

9 december 2025 om 14:01

‘Ik zie dat iets anders.’ Margot leunt achterover. Het gesprek met Amanda heeft haar veel gedaan. Ze zou voorlopig willen zwijgen om in stilte al haar gedachten te ordenen, maar ze beseft dat Francien iets anders van haar verwacht. ‘Dankzij Amanda is Jonathan weer mijn broer geworden. De roddels in het dorp, al die verhalen dat hij bij een homobar zou zijn gezien, of dat hij bij een motorbende zou zitten, zijn door Amanda ontkracht. Wanneer hij niet bij Mattheeuwsen was, zat hij bij haar. Mede daardoor kan ik ook niet geloven dat hij zomaar naar het buitenland zou zijn vertrokken om daar een nieuw leven te beginnen.’

‘Dat zal, maar ze wil verder niets met ons te maken hebben. Ik dacht dat een gezamenlijk verdriet voor een band zorgde.’ Franciens teleurstelling is alleen maar gegroeid.

Margot kan nog net een zucht binnenhouden. ‘Jammer, maar ook begrijpelijk. Eerlijk gezegd vind ik het wonderbaarlijk dat ze al die tijd in dat huis is blijven wonen, omdat ze de hoop bleef houden dat Jonathan terug zou komen. Misschien heeft ons bezoek eraan bijgedragen dat ze er een soort van punt achter kan zetten. We weten allebei dat die punt altijd een komma blijft. Jonathan zal ons, en haar ook, bezig blijven houden totdat we onze laatste adem uitblazen.’ Ze pulkt aan een van haar nagels, waar vaak nog wat verf onder zit, maar die ze vanmorgen met zorg heeft schoongeboend. ‘Ik weet niet hoe jij het hebt ervaren, maar dankzij de eerste stap die jij zette, werd er in mijn leven iets in gang gezet wat ik nog niet eerder had ervaren.’

‘Hoe bedoel je?’ Het klinkt bijna achterdochtig.

‘Jij bent teruggegaan naar het dorp, jij bent doorgereden naar die boerderij en doordat je Lambert zag, besefte je dat je hem wilde spreken. Dat –’

‘Wat heeft het dan opgelost?’ valt Francien haar in de rede. Ze rijdt te hard. Bijna doorlopend zit ze op de linkerbaan.

‘Er viel niets op te lossen, dat wisten we allebei. We hoopten wel op meer duidelijkheid en die hebben we gekregen. Bovendien heeft het ons… of mij, het gevoel gegeven dat ik voor het eerst in al die jaren iets van controle had. We hadden het er laatst al over dat we voor het eerst zelf een bijdrage konden leveren aan de zoektocht naar Jonathan. Hij is al zo lang afwezig, en juist daardoor is hij in het centrum van ons leven blijven staan. Vaak handelen we ongemerkt vanuit alle vragen, alle angsten en alle verdriet die op de achtergrond aanwezig blijven.’

‘Het is met jou begonnen,’ corrigeert Francien haar. ‘Jij moest zo nodig aan die podcast meewerken en alles overhoophalen. Als je dat niet had gedaan, had ik gewoon met m’n leven door kunnen gaan, dan hadden wij geen onenigheid, dan was Jonathan een schrijnende pijn op de achtergrond gebleven.’

‘Dan had jij nog altijd gedacht dat hij destijds een verhouding met Mineke had! En rij alsjeblieft niet zo idioot hard!’

Francien houdt wat in en zoekt een plekje tussen de rij auto’s op de rechterbaan. Haar hart klopt woedend en verongelijkt. ‘Toch had ik daar de voorkeur aan gegeven,’ reageert ze hooghartig. ‘Wat mij betreft houden we er nu over op.’

‘Goed, prima, zoals jij wilt.’ Margot haalt haar telefoon tevoorschijn. ‘Mama heeft me wel vijf keer gebeld,’ zegt ze verbaasd.

‘Mij ook. Ik zag het net al.’

‘Zou er iets ernstigs aan de hand zijn?’ Nadenkend staart ze naar de profielfoto van haar moeder.

‘Ze heeft niets ingesproken, dus het zal wel meevallen.’

‘Wil je dat we straks nog even samen bij haar aangaan?’ Een overbodige vraag, want Margot weet al wat het antwoord zal zijn.

‘Ik bel haar vanavond wel.’ Het klinkt stuurs. ‘Het is later geworden dan ik wilde, en ik heb over anderhalf uur een afspraak staan. Dat ga ik niet redden als we eerst nog bij mama aangaan.’

‘Maar het is wel goed tussen ons? Ik bedoel… Ik had het idee dat je een stuk positiever tegenover die podcast stond, maar nu –’

‘Die podcast is iets van jou. Het is mooi dat je goede journalisten hebt getroffen, maar ik heb er niets mee te maken.’

Tussen hen staat opnieuw een hoge muur. Margot begrijpt het niet. Wat is er gebeurd dat Francien zo overstuur heeft gemaakt? Heeft haar boosheid echt te maken met het feit dat Amanda geen verder contact wenst? Is er iets anders?

Ze stopt haar telefoon weg en kijkt naar buiten. Vragen heeft nu toch geen zin.

Francien besmeert een boterham met boter, legt er een plakje kipfilet op en klapt hem dubbel. Staande voor het raam neemt ze de eerste happen.

Ze moet snel zijn, zodat er daarna nog tijd overblijft om zich om te kleden voordat ze naar de familie vertrekt met wie ze vandaag de afspraak heeft. Gisteren heeft ze alles voor de crematie van hun moeder kunnen regelen. Vanaf het huis waar ze ligt opgebaard, maakt de rouwstoet een omweg langs het restaurant dat moeder ooit met hun vader is begonnen, en dat nu door hun twee zoons wordt geleid. Daar zullen ze even stil blijven staan. Vervolgens door naar het crematorium en na de plechtigheid terug naar het restaurant voor de borrel met hapjes. Er worden veel gasten verwacht, omdat de horecafamilie in de wijde omtrek bekend is. 

Op kruispunten zullen verkeersregelaars staan die ervoor moeten zorgen dat de stoet veilig aan de overkant komt. Hopelijk gaat het allemaal goed en slaat er niet weer een automobilist op tilt, zoals ze een paar weken geleden meemaakte. 

[wordt vervolgd