‘Ik weet dat ik er uiteindelijk niet [alleen voor sta’

30 september 2025 om 14:33

In de tijd dat dominee Marien Kollenstaart een zware periode van echtscheiding doormaakte, leek Gods plan met hem gehuld in een dikke mist. Nu werkt hij bij Near East Ministry (NEM), net buiten Voorthuizen. Daarnaast vervult hij met veel plezier drie andere parttime functies als predikant en theoloog.

Je hebt je wortels in de plaats Nijverdal. Schets eens een beeld hoe je daar opgroeide.

,,Ik kom uit een fijn gezin, met één oudere broer. Vooral door mijn moeder kreeg ik het geloof met de paplepel ingegoten. Zij was erg actief en sterk gericht op het verticale lijntje naar Boven, met kerkgang, bijbellezen en gebed. Mijn vader was oprecht gelovig, maar minder gewend om erover te praten. Hij was vooral praktisch dienstbaar aan mensen die het minder hebben, zoals vluchtelingen. Mijn vader was dus vooral van de horizontale lijn. Thuis heb ik het geloof geproefd en ben ik het ook gaan waarderen. Het werd voorgeleefd, was belangrijk en persoonlijk.”

Wat deed dat met jou?

,,Ik zoog het geloof op en vond het fijn. Zo herinner ik me dat ik als jochie mijn favoriete speelgoedauto kwijt was. Dan stort je leven in als zevenjarige. Dus bad ik hiervoor, waarna ik de deur van een kast opendeed en hem daar meteen vond. Op dat moment was het voor mij een teken dat God bestaat en dat Hij me ziet. Later ontdek je dat het niet altijd zo werkt dat je steeds ontvangt als je ergens voor bidt. Dat behoort tot de moeilijkste uitdagingen in het christelijk geloof. Maar het gaat om de Gever en niet om wat je krijgt. Gebed is een manier van communiceren, maar niet op een manier dat je ergens een euro in gooit en een frikandel uit de muur trekt. Dan wordt het magie om iets voor elkaar te krijgen. Gebed is voor mij allereerst in contact staan met God. Hij is niet mijn ober of Sinterklaas. Ja, Hij antwoordt, maar dat kan ook op een manier gaan die ik niet begrijp. Dat wil dus niet zeggen dat het communicatielijntje voor niets is.”

Kun je een voorbeeld noemen uit je leven dat iets anders loopt dan je had gedacht of gehoopt?

,,Ik ben door een scheiding heen gegaan. Toen heb ik het naar God uitgeroepen. Ik had bij een eerste crisis veel mensen gevraagd om voor een uitweg te bidden. Daarna ging het een tijd beter, maar tien jaar later kwam er weer een crisis. Opnieuw vroeg ik mensen om gebed, maar dit keer kwam er geen uitweg tot herstel van de relatie. Dan vraag je je af, waarom toen wel en nu niet? Ik zocht Gods almacht, om een wonder tot herstel, terwijl ik voorbij ging aan het feit dat Zijn almacht er altijd is. Dat ik kan ademhalen, wakker word, dat de wereld door blijft draaien en ik kan blijven functioneren ondanks een diep verdriet. Ik zocht Hem eerst teveel in speciale dingen, zoals genezing en herstel, terwijl Hij er altijd is. Ik kan me vinden in wat iemand tegen met zei: ‘Ik begrijp God minder, maar ik vertrouw Hem wel steeds meer’. Het leven is complex, maar God is veel groter dan ik en Hij past niet in mijn broekzak. Sinterklaasgeloof is te simpel, maar tegelijk ziet Hij jou en kun je Hem vertrouwen. Ik weet dat ik er uiteindelijk niet alleen voor sta en dat Hij me kent. Dat is vertrouwen en daarin heeft Hij me nooit teleurgesteld, ook al breekt het je soms bij je vingers af. Toch is mijn geloof meer dan een gevoel en niet irrationeel. Ik zoek antwoorden en weet dat Hij er is en ervaar Hem in mijn leven. Dat zie je ook terug in de Bijbel. Hij komt naar je toe, tegelijk is het de bedoeling dat je op je benen gaat staan en het gesprek met Hem aangaat. Roep Hem aan. Daar mag je mee worstelen en eerlijk over zijn, zoals de aartsvaders Abraham en Jakob deden. Je wordt ook uitgenodigd om op de knieën te gaan, je over te geven en Hem te vertrouwen. Die God van toen is er nog steeds voor mensen in het hier en nu.”

Hoe kwam je terecht bij de NEM?

,,Mijn voormalige vrouw zou hier spreken tijdens een reveilweek. Doordat het haar niet lukte, kon ik in haar plaats komen. Toen ik bij de NEM kwam en daar overnachtte, kreeg ik ’s nachts een droom waarin er een vacature voorbij kwam die voor mij zou zijn. Dat klopte, want er was er een voor de directeursfunctie, maar daar voelde ik me niet geschikt voor. Er was ook een andere en geschiktere vacature voor onderwijs en innovatie in deeltijd. Zo ontstonden er plotseling vier processen van banen in deeltijd. Heel spannend. In één week werd ik vervolgens bevestigd als dominee in Driebergen, tekende ik een contract bij stichting Geloofsinburgering en werd ik bij de NEM aangenomen. Alles viel in elkaar en dat vond ik heel bijzonder. Ik dacht: Heer, dank U! Daarbij zei de directeur van de NEM tegen mij: ‘Dit is een dream come true’. Toen vertelde ik hem van mijn droom die ik een jaar daarvoor gehad had. Was dit toeval? Ik zie dat als knipoog van God, een bemoediging.”

Die internationale kerk, komen daar mensen uit allerlei landen en culturen? Ligt je dat?

,,Ja, dat zit een beetje in mijn biografie. Mijn ex-vrouw komt uit Indonesië en samen kregen we vier zoons. Bovendien hebben we een dochter uit Nigeria geadopteerd. Dus zeg ik altijd gekscherend: ‘Ik ben de enige witte thuis en ik word gediscrimineerd’. We wonen in de Alblasserwaard en dan merk je wat de huidskleur met kinderen doet, want ze groeien op in een hele ‘witte’ omgeving. Ze hebben veel te maken gehad met discriminatie, dat maakt je daar nog meer bewust van. Ik merkte dat de groepen in de kerk uit verschillende culturen niet goed mengden. Voor witte welgestelde kerkgangers bleek het heel lastig om uit hun eigen bubbel te stappen en connectie te maken met mensen uit andere culturen. Laat staan dat je dan het leven en het geloof gaat delen. Het waren echt twee werelden, ook sociaal gezien. Toen ik een kijkje nam bij de internationale kerk, zag ik hoe God het volgens mij bedoeld heeft. Dat we voor Hem gelijk en één zijn. Ik denk dat het evangelie dit mogelijk maakt, want Jezus is voor iedereen gekomen en Hij vraagt om iedereen lief te hebben. Petrus werd ook door God gevraagd de grens over te steken. Dat zie je bij de NEM terug, omdat deze organisatie bruggen wil bouwen tussen Joden en Arabieren. Afgelopen pinksterconferentie hebben we ook bewust sprekers met een verschillende culturele achtergrond uitgenodigd.”

Wat doet de stichting Geloofsinburgering?

,,Migranten nemen hun geloof mee naar Nederland en uit de cijfers blijkt dat dit nog meer christenen (1,3 miljoen) zijn dan moslims (één miljoen). Ze komen uit landen als Polen en West-Afrika. Christenmigranten klonteren vooral samen in kerken van onze grote steden, maar zijn niet beeldbepalend, want ze houden vaak diensten in kelders en parkeergarages. Zo hebben we in onze kerk mensen van een stam uit Myanmar met een zeer eigen cultuur en ook christenen uit arabische landen en Iran, die helemaal klaar zijn met de islam, vanwege onderdrukking. Of ze worden of atheïst. Maar ze willen vaak meer weten van die Jezus die niet oproept tot geweld. Wij willen deze verschillende mensen helpen om met elkaar te mixen.”

Bij veel mensen zit frustratie over geweld en onderdrukking. Hoe kun je je als christen desondanks mild en liefdevol opstellen en het tij van oorlog en haat keren? Dat lukt ons al moeilijk in je directe micro-omgeving. Met andere woorden: hoe brengen we 1 Corinthe 13 in de praktijk?

,,Als iemand je pijn en onrecht aandoet, is je eerste reactie niet zo fraai. Ik herinner me dat iemand mij heel erg gekwetst had en toen stond ik met een steen in mijn handen om al mijn boosheid te botvieren. Maar in een fractie van een seconde zag ik mezelf aan de voet van het kruis staan. Ik keek omhoog en zag geen steen in Jezus’ handen. Wie ben ik om dan stenen naar iemand te gooien? Ik ben geen held, maar dit is wel een illustratie hoe het werkt. Door dat beeld kon ik zeggen dat ik hem vergaf. Toen ontstond er een hele andere sfeer met die persoon. Op dat moment had ik de impact van het verhaal van het kruis door. Het is nu nog steeds relevant en kan verandering in je eigen hart brengen. Je hoeft niet over je heen te laten lopen en onrecht is onrecht. Maar ik geloof dat in relaties en de samenleving dit wel de enige weg is. Want anders zie je actie-reactie en kom je in een spiraal van haat. Dat zie je in de hele wereld gebeuren. Overal hetzelfde verhaal. Je voelt je (terecht) aangevallen, beledigd en je slaat terug. Het enige wat dit doorbreekt is het kruis, een andere weg.”

Kun je daar eens een voorbeeld van geven?

,,Ik ontmoette een Syrische vrouw die vreselijk door haar ex-man werd geslagen. Ze zat vol wrok en kon het niet vergeven. Toch sprak ze heel voorzichtig die woorden van vergeving uit en dat werkte enorm heilzaam. De liefde van Jezus is de sleutel. Je kunt er blijkbaar voor kiezen om in liefde en vrede met elkaar te leven. Dat zijn kleine verhalen die gebeuren, maar daar hoor je weinig over. Dit gebeurt dus niet via tanks. En God vraagt bij alles: waar ben jij? De eerste keer dat Jezus na Zijn dood aan de discipelen verschijnt zegt Hij: ‘Vrede voor jullie. Zoals de Vader mij zond, zend Ik ook jullie’. Dat kleine hoopje zielige mannetjes zat daar, maar met hen ging Jezus de wereld veranderen. Toch legde Hij toen de missie in handen van mensen zoals jij en ik. Toen kwam vervolgens de Heilige Geest te hulp, maar er sprak wel enorm vertrouwen uit om het met die mannen te wagen. Dat geeft me dan weer hoop. Ook omdat we elke dag opnieuw mogen beginnen.”

Wat vind je het allermooiste lied?

,,’Blessed be your name’ van Matt Redman. Omdat dit beide kanten van het geloof schetst. Dat je dit kunt zingen, of het in je leven nu goed gaat of niet. Net als Job dat kon. Je begrijpt Hem soms niet, maar je vertrouwt God wel! Dat heeft diepgang en geeft me houvast.”