[-37-
21 mei 2024 om 11:37Manon wist het zeker. Corien zou niets van haar twijfel begrijpen en het waarschijnlijk behoorlijk egoïstisch vinden. Of waren dat haar eigen gedachten? Ze had immers geleerd om zichzelf weg te cijferen?
De grote deur klapte achter hen dicht, tussendeuren zwiepten
open en gaven toegang tot het restaurant. Het was niet druk. Zwarte, metalen lampen verlichtten de ruimte. Door de talloze gaatjes in de kappen sproeide het licht als een fontein naar buiten. Op de tafels waren sfeervolle kaarsjes aangestoken. Hoewel Manon op geen enkele wijze had verwacht dat ze Melle op deze plek zou aantreffen, zag ze hem meteen aan een tafeltje bij het raam zitten. Hij had haar niet in de gaten en was in een geanimeerd gesprek gewikkeld met een mooie, jonge vrouw. Veel te jong voor hem, concludeerde ze meteen.
‘Gaan we daar zitten?’ Corien liep voor haar uit in de richting van het tafeltje waar Melle zat. Ze wilde hem ontwijken, maar het leek haar raar om Corien na te roepen dat ze een andere kant op wilde. Zo onopvallend mogelijk liep ze achter haar aan. Natuurlijk keek Melle juist op toen ze vlak bij zijn tafeltje was.
‘Manon, jij hier?’ Hij stond nog op ook. Met een kleur stelde hij zijn gesprekspartner voor. ‘Dit is Stella. Ze is een collega van kantoor.’
Het was haar al opgevallen dat Melle er tegenwoordig goed gekleed uitzag, en zijn haar was ook veel beter geknipt. Laatst had ze nog gedacht dat hij zo best aantrekkelijk was, al vond ze het colbert dat hij nu droeg een beetje opzichtig. Ze liet zich door zijn nonchalante opmerking over een collega niet om de tuin leiden. Dat Stella een werknemer van zijn kantoor was, kon goed mogelijk zijn, maar duidelijk was dat Stella van plan was om daar meer van te maken. De manier waarop Melle net met haar had zitten praten, vertelde haar dat hij niet ongevoelig voor haar charmes was.
Haar afkeer van Stella groeide met de minuut. Misschien kwam het door haar overdreven lachje, of de lange, donkerblauwe nagels. Niets voor Melle, dacht ze, maar de blik die ze van Melle naar Stella onderschepte, vertelde haar iets anders.
Ze kon hem op een briefje geven dat hij weer teleurgesteld zou worden. Stella was waarschijnlijk verliefd op haar baas geworden, op de eigenaar van het kantoor, in plaats van op Melle Haringa,
hoe vlot hij er tegenwoordig ook uitzag.
‘Jullie gaan ook aan de borrel?’ informeerde hij. Hij hakkelde een beetje en dat deed hij meestal als hij gespannen was.
‘We gaan een hapje eten. Veel plezier verder,’ zei ze snel en maakte zich uit de voeten.
Corien was al doorgelopen en had een plaats verderop gevonden. Manon zorgde ervoor dat zij de plek kreeg waar ze met haar rug naar Melle toe kon zitten.
Hun bestelling werd net gebracht toen ze Melle met Stella voorbij het raam zag komen. Melle onderschepte haar blik en stak zijn hand op.
Nonchalant zwaaide ze terug, maar ze kon het toch niet nalaten om hen na te kijken totdat ze uit het zicht waren verdwenen.
Waarom kon ze het nou niet hebben dat Melle hier met een vrouw was? Zij wilde hem toch niet? Hij had haar alle kans gegeven, maar ze had hem nooit zien zitten. En nu was Aksel er. Ze zou het hem moeten gunnen.
Ze probeerde haar aandacht bij het eten en bij de verhalen van Corien te houden, maar het beeld van Melle en Stella aan dat tafeltje, hun hoofden naar elkaar toe gebogen waardoor het lamplicht hun haren deed glanzen, wilde maar niet verdwijnen.
[HOOFDSTUK 13
Kleurige ballen glommen in de kleine kunstkerstboom die Manon dit keer in een andere hoek had gezet dan andere jaren. Een tijdklok zorgde ervoor dat de lichtjes in haar tuin aangingen zodra het begon te donkeren. Buurman Bernd had haar overgehaald. ‘Jij zorgt voor de versiering van de boom. Ik regel de lichtjes buiten.’ Ze had in eerste instantie serieus overwogen om de boom en kerstversiering dit jaar achterwege te laten. Het riep te veel herinneringen op. Nu was ze blij dat ze naar Bernd had geluisterd. Het was gezellig om ’s avonds thuis te komen en verwelkomd te worden door de lampjes in de tuin. Het waren geen uitbundige, knipperende lampen in de vorm van een hert of kerstman, zoals anderen in de buurt wel hadden, maar het waren fijne lampjes, die in het donker oplichtten als sterren aan de hemel.
Voor de kerstdagen had ze verschillende uitnodigingen ontvangen om te komen eten. Stuk voor stuk had ze die afgeslagen. Bij Corien en Bernd mocht ze tot op het laatste moment nog aanschuiven. Buurvrouw Jetty had haar teleurstelling niet onder stoelen of banken gestoken.
‘Het is een traditie van jaren. Carla en jij kwamen altijd op een van de dagen bij ons eten. Je hebt me verteld dat je vriend uit Denemarken pas na de kerst komt. Dan is het toch geen probleem om hier op eerste of tweede kerstdag te eten?’
‘Misschien wil ik het dit jaar allemaal heel anders dan andere jaren, juist omdat ik al die dingen met Carla deed.’ Ze begreep de teleurstelling van haar buurvrouw, maar desondanks veranderde ze haar plannen niet.
‘Je zit echt niet alleen. Je hele familie is van de partij. Melle komt natuurlijk met zijn vriendin.' Ze had haar best gedaan om die laatste opmerking achteloos te laten klinken. Jetty keek gealarmeerd op. ‘Wat zeg je nou? Melle met zijn vriendin? Dan weet je meer dan ik.'
[wordt vervolgd