[-32-]

17 mei 2023 om 09:38

Cora maakte een uitnodigend gebaar naar het zitje. ‘Neem plaats.’

‘Het is hier veranderd,’ zei Lisa zodra ze zat. ‘Kleuriger. En dat bureau is verplaatst.’

Cora knikte. ‘Ja, ik vond het een echt mannenkantoor, zo kaal, zo weinig sfeervol, dus ik heb gevraagd of ik het mocht veranderen. En dat mocht. Nu is het meer mijn eigen plekje.’

Ze zette haar koffiebeker op het tafeltje en liep naar het bureau toe, waar ze een map van een stapel pakte. Daarmee kwam ze weer terug naar het zitje. Ze ging zitten en sloeg de map open op haar schoot.

‘Ik heb jouw dossier gevonden, dat lag bijna bovenaan. Ik begreep dat mijn voorganger een traject met jou was ingegaan?’ En toen Lisa knikte vroeg ze: ‘Vertel daar eens wat over?’

Lisa haalde haar schouders op. ‘Ach, eigenlijk hoeft dat nu niet meer. Eind februari ging het niet zo lekker met me en wilde ik wat anders, maar inmiddels gaat het weer beter en is het wel goed zo. Dus dat traject kun je als niet meer nodig beschouwen.’

Maar Cora liet zich niet zo snel tevredenstellen. ‘Ik las dat je de hbo bedrijfskunde gedaan hebt, zit je hier dan wel op je plaats? Dit is een mbo-functie.’

‘Eh, ik heb alleen de eerste twee jaar van de hbo gedaan, ik heb dus geen diploma.’

‘Was de studie te zwaar voor je? Als ik naar je eindcijfers van de havo kijk, zou je de hbo prima moeten hebben kunnen doen,’ zei Cora. Ze pakte de lijst uit Lisa’s dossier. ‘Gemiddeld een zeven punt acht, en voor wiskunde zelfs een negen, dus je bent slim genoeg.’

Lisa schokschouderde weer. ‘Dat kan wel zijn, maar ik vond de studie drie keer niks, veel te saai. Daarom ben ik er na twee jaar mee gestopt.’

‘Waarom heb je dan voor bedrijfskunde gekozen?’ was Cora’s terechte vraag. ‘Met zo’n cijferlijst had je toch wel meer keuzemogelijkheden?’

‘Ik wist niks anders. Na de havo had ik totaal geen idee wat ik wilde. Mijn beste vriendin ging naar het vwo en is daarna gaan studeren, maar ik had daar geen zin in.’

‘Dus je bent een beetje lui,’ reageerde Cora.

‘Pardon!?’ Lisa schoot overeind. ‘Ik werk hard en doe mijn werk goed.’

‘Daar zeg ik ook niks over,’ zei Cora onverstoorbaar. ‘Ik constateer alleen dat je blijkbaar weinig zin hebt om je in te spannen. En dat kun je ook lui noemen.’

‘Nou, ik heb anders bij “lui” een ander beeld,’ reageerde Lisa vinnig. Dit gesprek ging wel een heel vreemde kant op. ‘Ik span me best wel in voor mijn werk, dat kun je navragen bij Patrick.’

‘Dat heb ik al gedaan,’ zei Cora. ‘En hij zei inderdaad dat je een goede werknemer en een prettige collega bent. Maar hij zei ook dat er veel meer in je zat dan er nu uit komt.’

‘Ik ben anders best tevreden met mijn werk,’ verdedigde Lisa zich.

‘Waarom was mijn voorganger dan een traject met jou ingegaan?’ vroeg Cora. ‘Dat doe je niet als je tevreden bent met je werk.’

‘De omstandigheden waren toen anders,’ zei Lisa strak.

‘O? Vertel eens?’

‘Dat had te maken met de werksfeer, maar die is nu een stuk beter.’

Cora keek in de papieren. ‘Ik begrijp uit de aantekeningen dat het ook te maken had met een collega die nieuw in het team was.’

Lisa knikte onwillig. Ze had helemaal geen zin om met Cora over Jasmijn te praten.

Maar Cora gooide het over een andere boeg. ‘Luc heeft hier opgeschreven dat hij samen met jou wilde kijken waar jouw kwaliteiten lagen. Ik lees echter niet terug wat hij daarin ondernomen heeft.’

Nee, hij had het veel te druk met me verleiden, dacht Lisa schamper. Ze riep zichzelf meteen tot de orde. Ze had zich ook graag láten verleiden…

‘Hij heeft het weleens gehad over een assessment of zoiets, een soort test om te zien waar mijn kwaliteiten lagen. Maar zover was het nog niet gekomen. Hij had eventueel wel een andere werkplek voor me, zodat ik niet samen hoefde te werken met J… die collega, maar dat was op Tholen, en dat wilde ik niet.’

‘En heeft hij het met jou gehad over een andere opleiding?’

Lisa knikte. ‘Dat is wel zijdelings ter sprake gekomen, maar ook dat was allemaal nog in de beginfase. Afijn, dat hoeft nu niet meer, de sfeer is verbeterd en ik heb het weer naar mijn zin op mijn werk.’

Cora bleek vasthoudend. ‘Maar een nieuwe opleiding, zou je dat overwegen?’

‘Waarom?’

‘Om het beste uit jezelf te halen. Om jezelf tot grotere hoogten te stuwen. Om erachter te komen dat jezelf inspannen en boven jezelf uitstijgen heel veel voldoening kan geven. Redenen genoeg.’

‘En dan? Ik kan moeilijk aan een nieuwe studie beginnen terwijl er wel brood op de plank moet komen. Ik bedoel, ik heb een flat, een auto, ik moet toch eten, dat moet allemaal ergens van betaald worden.’

‘En een deeltijdstudie? Naast je werk? Je werkt nu fulltime, als je terug zou gaan naar tweeëndertig uur zou je daarnaast een deeltijdstudie kunnen doen.’

‘Zoals wat?’ Lisa voelde zich steeds bozer worden. Waar bemoeide dat mens zich mee?

‘Keuzemogelijkheden genoeg,’ zei Cora.

‘Maar waarom zou ik?’ vroeg Lisa weer. ‘Het gaat toch goed zo?’

‘En als straks die collega weer terugkomt?’ Blijkbaar wist Cora heel goed dat het om Jasmijn ging.

[wordt vervolgd