[-56-]

1 maart 2022 om 08:44

‘Zeker, maar na mijn duikongeluk kon ik het niet meer opbrengen om nog langer hele dagen intensief met mijn handen en armen te werken. Er was altijd die afschuwelijke pijn in mijn nek en schouders. Ik kon niet lang zitten en ook niet lang blijven staan. Vanwege al mijn klachten was ik ook vaak afwezig. Dat liep jammer genoeg slecht af. Ik raakte mijn baan kwijt, en sinds die tijd ben ik zonder werk en lukt het me niet meer om aan de slag te gaan.’

‘Wat ellendig voor je,’ zei Kees meelevend. ‘Je bent nog veel te jong om al aan de zijlijn te staan.’

‘Dat is zo,’ antwoordde ze. ‘Maar dat wat ik leuk vind, kan ik nog wel gewoon blijven doen. Af en toe koop ik op de weekmarkt aan het eind van de dag bij een bloemenstalletje een laatste bosje snijbloemen voor een zacht prijsje. Daar maak ik dan een mooi boeketje van of een leuk bloemstukje om aan iemand cadeau te geven. Maar meestal houd ik het gewoon voor mezelf, om decoratief op tafel te zetten. Bloemstukjes maken is wel altijd mijn hobby gebleven. Dat kan ik in mijn eigen tempo doen.’

Die middag brachten ze nog twee uurtjes door met het bezichtigen van een aanwezige plantentuin en een cadeaumarkt. Tussendoor trok Renate zich nog een uurtje terug en besloot om in Tims auto te gaan liggen. Tim liep met haar mee en duwde de rugleuning van de autostoel plat, zodat ze met haar nekkraag om even comfortabel kon gaan liggen. Hij schoof de stoel ietwat naar achter en slaakte daarbij ineens een kreet.

Renate schrok. Had hij zich soms bezeerd? Maar Tim kwam omhoog en hield haar zoekgeraakte telefoon in zijn hand.

‘Kijk eens, ik heb je telefoon gevonden!’ riep hij verrast. ‘Hij lag gewoon onder de autostoel. Waarschijnlijk is hij uit je tas of vestzak gevallen toen ik je vorige week na het etentje naar huis bracht. Toen ik ernaar zocht, heb ik dáár niet gekeken.’

‘O… wat fijn dat hij weer terecht is!’ Ze nam hem van hem aan. Tranen van ontroering en opluchting prikten in haar ogen. Ze had er zo over ingezeten. Al haar gegevens was ze kwijt geweest, maar nu had ze die weer. Nu had ze alles weer. Al haar contacten, adressen, telefoonnummers en berichten. Natuurlijk reageerde haar telefoon nergens op, hij moest eerst opgeladen worden. Ze stopte hem meteen in haar tas. Ze was er dolblij mee dat ze hem weer terug had.

‘Bedankt, Tim.’ De tranen rolden ineens over haar wangen. Het werd haar allemaal een beetje te veel. Het heerlijke dagje uit naar deze mooie tuinen, Tim die met haar meeleefde en haar wilde helpen om haar conditie op peil te krijgen, de belangstelling van Elsa en Kees. En nu had ze onverwacht haar telefoon ook weer terug. Ze snoof en wreef haar tranen weg, maar ze bleven toch komen.

Tim wachtte geduldig tot ze zichzelf weer in de hand had.

‘Sorry,’ verontschuldigde ze zich. ‘Normaal ben ik niet zo’n huilebalk.’

‘Geeft niet,’ antwoordde Tim. ‘Ik begrijp het wel.’

Ze keek hem aan. ‘Ik vind het zo fijn dat je me vandaag naar deze mooie plek hebt meegenomen. En iedereen is zo aardig, terwijl…’ De emotie kneep haar keel dicht zodat ze de rest van haar woorden in moest slikken. 

Tim bleef geduldig wachten. ‘Terwijl wat?’ drong hij zachtjes aan toen ze bleef zwijgen.

Ze schudde een moment haar hoofd. ‘Ach,’ zuchtte ze. ‘Tijdens dit uitstapje ben ik een blok aan ieders been. Het spijt me voor jou, je moeder en voor Kees dat ik me steeds weer terug moet trekken voor een rustmomentje. Dat is niet gezellig, hè?’

‘Dat ben ik níét met je eens. We houden gewoon rekening met elkaar. En voor mij is het absoluut geen probleem. Ik wist waaraan ik begon toen ik je uitnodigde, Renate. Ik vind het heel gezellig om met je op te trekken, en ik laat je nu even een uurtje alleen, zodat je tot rust kunt komen. Dat heb je echt even nodig.’ Hij boog zich voorover en drukte onverwacht een kus op haar wang. ‘Tot straks.’

Renate zag hem met een lach op zijn gezicht weglopen. Met haar hand raakte ze de plek aan waar hij haar gekust had. Haar hart bonsde. Een kus! Waarom had hij haar gekust? Ze kon niet voorkomen dat er opnieuw tranen over haar wangen rolden. Vanuit haar nek voelde ze vermoeide spieren verstijven en een latente hoofdpijn opkomen. Ook dat nog! Ze wreef haar wangen droog en sloot haar ogen. Ze probeerde wat te ontspannen, maar haar gedachten waren bij Tim en zijn kus. Ach, ze moest geen gekke ideeën in haar hoofd toelaten. Tim betoonde haar gewoon zijn vriendschap met een vriendschappelijke kus. Dat was alles.

Kees had de afgelopen twee dagen zijn weg in Elsa’s huis een beet­je gevonden. Het contact met Stefan was goed, die twee hadden samen een klik. Ze spraken elkaar nu ook aan met jij en jou, en noemden Kees bij zijn voornaam in plaats van meneer Dammers. Kees stond daarop.

Zaterdag had Stefan hem voor een paar klusjes meegenomen naar de garage. En gister was hij zelfs vrijwillig met hen meegegaan naar een kerkdienst. Dat Kees de afgelopen maanden zo onder een depressie had geleden, was hem nauwelijks meer aan te zien. Hij was wel wat stilletjes, maar toonde op zijn tijd ook belangstelling voor hun gezin. Daarnaast hielp hij bij het afruimen van de eettafel. Op advies van Janine had Elsa hem goed in de gaten gehouden of hij zich 's morgens toch wel goed verzorgde en aankleedde.

[wordt vervolgd