[-49-]

21 februari 2022 om 08:27

‘Ik hoorde van Elsa dat ze haar telefoon kwijt is, daar stond jouw nummer ook in. Pa stond vanmiddag bij haar voor de deur met de mededeling dat hij kwam logeren. Jij had hem uitgenodigd, zei hij. Renate had gelukkig meteen in de gaten dat er sprake van een misverstand moest zijn, en heeft daarop actie ondernomen. Ze heeft eerst pa binnengehaald, hem een kop thee gegeven en daarna contact opgenomen met Elsa en haar zoon.’

‘Pa is nog wel erg in de war, hè? Hij wist toch dat ik eerst met vakantie zou gaan en dat hij daarna bij me terechtkon om te komen logeren.’

‘Ja, maar toch valt het mee met die verwardheid. Hij is er gewoon van uitgegaan dat jij linea recta naar huis zou komen nu ma in het ziekenhuis ligt. Dat vertelde Elsa.’

‘Ach, misschien moet ik dat dan ook maar doen. Dan trek ik tijdelijk in het huis van pa en ma, daar kan ik voor hem zorgen en hem meteen een beetje in de gaten houden.’

Agaath voelde medelijden toen ze zich voor de geest probeerde te halen hoe haar vader vanmiddag voor haar deur stond met heel weinig bagage. Slechts een klein plastic tasje met daarin wat schoon ondergoed, sokken en een overhemd, vertelde Janine.

‘Je hoeft je vakantie echt niet te onderbreken om naar huis te komen, Agaath. Alles is hier verder weer onder controle. Pa logeert de komende nachten bij Elsa en Stefan. Elsa stond erop, toen ze hoorde dat ma in het ziekenhuis lag. En aanstaande maandag neemt de zoon van Elsa pa een dagje mee uit naar de Tuinen van Appeltern, een tuininspiratiepark. Dat idee sprak hem wel aan.’

‘Wat een gedoe allemaal,’ mopperde Agaath, niet blij met het aandeel van Elsa en haar zoon bij hun familieperikelen.

‘Elsa vond ook dat jij je vakantie hard nodig hebt en om die reden niet naar huis hoeft te komen,’ benadrukte Janine nog eens extra. ‘Wim, Nikki, onze jongens en ik zullen de komende dagen tijdens het bezoekuur naar ma in het ziekenhuis gaan. En pa komt dinsdag weer naar huis. Het is goed dat hij even wat afstand kan nemen. Ma heeft de laatste dagen zo vaak op hem gemopperd, dat het een wonder is dat zijn depressieve toestand verbetert. Je hoeft dus niet bezorgd te zijn.’

Agaath legde zich er maar bij neer. Janine moest wel beloven meteen contact met haar op te nemen als er verandering in de situatie kwam. Ze verbrak daarna de verbinding.

Een uur eerder had ze haar hoofd nog gebroken over de brief die Nikki had gekregen, nu kwam daar de zorg voor haar ouders ook nog bij. Ma voorlopig in het ziekenhuis en pa een paar dagen onder de pannen bij Elsa en Stefan, terwijl ze nog steeds boos was op Elsa.

En zij kon haar vakantie in Zeeland gewoon voortzetten!

Nou, zo gewoon was dat niet. Het druiste enorm in tegen haar verantwoordelijkheidsgevoel. Alles was dan wel geregeld volgens Janine, maar als ze zich niet ingeschreven had voor dat quiltevenement was ze meteen naar Eindhoven afgereisd. En toch… ook dat had ze niet zomaar kunnen doen. Ze keek naar Brutus, die lui in de vensterbank lag te slapen, en Luna, die buiten op het terras haar pootjes zat te wassen. Die twee waren ook aan haar zorg en verantwoordelijkheid toevertrouwd, dat had ze zo met Renate afgesproken. Levende have kon ze niet zomaar achterlaten. Daar moest ze dan eerst weer een oplossing voor bedenken. Ze nam zich voor om een kaart met een bloemetje naar haar moeder in het ziekenhuis te sturen, als blijk van haar betrokkenheid. Ook al was het op afstand.

In de keuken schonk ze zich een glas rode wijn in. Daarna riep ze Luna naar binnen en ging in de stoel bij de schuifpui zitten. Ze liet alles van de laatste dagen nog eens aan zich voorbijgaan. Zo leefde ze haar leventje rustig en vrij onbekommerd, en nu ze op een heerlijke locatie van haar welverdiende vakantie wilde genieten, bereikten haar de nodige zorgen van het thuisfront. Het zag er niet naar uit dat ze de komende nacht ook maar een oog dicht zou doen.

[Hoofdstuk 10

Elsa was aangenaam verrast door de komst van Kees Dammers. De man stond vanmiddag onverwacht bij Renate aan de deur. Hij dacht Agaath daar aan te treffen. Renate had onmiddellijk naar Tim gebeld omdat ze met het verlies van haar telefoon ook het telefoonnummer van Agaath kwijt was. Ze kende de goede man niet en wilde hem ook niet wegsturen. Hij zag er nogal moe en tobberig uit.

Tim had haar, Elsa, ingeschakeld, en samen met hem was ze naar het huis van Agaath gereden. Het was alweer een tijd geleden dat ze Kees had ontmoet. Wat was hij oud geworden, ze schrok ervan. Hij was herstellende van een jaarlijkse depressie, wist ze van Agaath.

Ze waren met z’n allen in de tuin gaan zitten, waar het een stuk aangenamer was dan vorige week. De zon liet zich na enkele buien ook weer zien. Samen met Renate had ze iedereen van een kop thee voorzien. Renate zag spierwit van vermoeidheid en waarschijnlijk had ze ook pijn, het was duidelijk te zien dat ze haar best deed om dat niet te laten merken.

[wordt vervolgd