De Barneveldse Kipjes, van links naar rechts: Myral Mansoor, Saskia de Jong, Hana Zeru, Heleen Karim-Baan, Helena van Middendorp en Ayeza Mansoor.
De Barneveldse Kipjes, van links naar rechts: Myral Mansoor, Saskia de Jong, Hana Zeru, Heleen Karim-Baan, Helena van Middendorp en Ayeza Mansoor. Freek Wolff

‘[Niet dom] als we rare vragen stellen’

Heleen Karim-Baan (33) is onderwijzeres. Ze raakte in 2013 gefascineerd door de vluchtelingen die ze in Amersfoort bij een asielzoekerscentrum zag. Met als gevolg dat ze op deze plek als leidster deelnam aan een meidenclub, gesteund door Stichting Gave. 

Toen er in 2016 veel nieuwe vluchtelingen naar Nederland kwamen, leerde zij ook in Barneveld buitenlandse meisjes kennen, wat haar inspireerde om in haar eigen woonplaats met een meidenclub te beginnen. Dit was januari 2018, met De Garve als thuishonk, een gebouwtje van de Hervormde Gemeente. Nadat corona het samenkomen flink temperde, pakken de dames de draad dit najaar weer enthousiast op. Ze strijken ook vaak neer bij de leidsters thuis.


CULTUREN ONTDEKKEN,,Er komen ook Nederlandse jongeren die hier al hun hele leven wonen. Zij zijn van dezelfde leeftijd, waardoor je mooi aansluiting hebt en nieuwe contacten opdoet”, legt Saskia de Jong (22) uit. De leeftijden schommelen van 12 tot 21 jaar. De Barneveldse werkt in de regio als ambulante begeleider van personen met trauma’s. Ze verklaart dat ze het erg leuk vindt om heel verschillende mensen te ontmoeten. ,,Ik heb grote interesse om nieuwe culturen te ontdekken, met andere talen, muziek/dansstijlen en eetgewoontes. Bovendien vind ik het mooi om iets voor deze meiden te betekenen. Want als je uit het buitenland nieuw in Barneveld komt, is alles nieuw. We helpen de meiden ook op weg, bijvoorbeeld met vragen over huiswerk. Het gaat om het sociale contact, maar ook om steun te bieden bij het leven in een nieuwe maatschappij.”


VOORINGENOMEN Hana Zeru (18) is deelneemster en geboren en getogen in Eritrea (en Soedan). Ze vluchtte vier jaar geleden naar Nederland en spreekt de taal opvallend goed. Na een opleiding bij De Meerwaarde, bezoekt ze nu een mbo-school in Utrecht, waar ze gaat kiezen voor social work.

Hana onderstreept het nut en de zin van de meidenclub. ,,Ze vinden ons niet dom als we rare vragen stellen en dat is fijn. Ze geven gewoon antwoord.” De Eritrese zegt dat ze de drie Barneveldse vrouwen ziet als een soort oudere zussen. Zelf heeft ze geen zussen, wel vier broers en een vader. Haar moeder is overleden. ,,Dus was het extra goed toen Heleen bij ons kwam om te vragen of ik naar de club kwam.” Later gaf ze haar een steuntje in de rug bij het vinden van een baantje.

Hana merkt dat nogal wat Nederlanders nogal vooringenomen zijn met hun mening over haar. Ze zegt dat ze heel blij is dat ze bij de meidenclub de Nederlandse taal spelenderwijs leerde. Haar hoofd stroomt over van de verhalen en informatie.

De Barneveldse Kipjes komen samen om elkaar te zien, te spreken, koffie te drinken en spelletjes te doen, zoals Party & Co. ,,Dat is vet gezellig, maar ook heel leerzaam om met elkaar te doen”, legt Saskia uit. De meiden gaan eropuit om te picknicken, bowlen, zwemmen en te schaatsen. ,,Dat zijn echt Nederlandse dingen. Omdat we een christelijke club zijn, vieren we samen ook christelijke feesten, zoals Kerst", zegt Helena van Middendorp (31). Ze wijst ook op de groepsapp die de club onderling heeft, wat de verbinding versterkt.

Soms zijn er uitjes, samen met een zelfde type meidenclub uit Ede. Zo gingen de groepen gezamenlijk naar Attractiepark Slagharen en nemen de meiden ook deel aan zomerkampen van Stichting Gave. ,,Daar wordt de band enorm versterkt”, vertelt Heleen. De Barneveldse ziet ook dat de contacten met de gezinnen, waaruit de meiden komen, een meerwaarde hebben. Het effect van de club gaat verder dan alleen het contact met de meisjes. Saskia ziet haar deelname als leidster niet specifiek als soort geloofsopdracht. ,,Dit voelt gewoon goed om te doen, om er voor de meiden te zijn en een plek te bieden. Je merkt dat ze het waarderen en het is superleuk om te doen.”


BESTE GELOOF Miral (13) en haar zus Ayeza Mansoor (14) uit Pakistan wonen nu anderhalf in Nederland en ze spreken al verbluffend goed Nederlands. De oudste stroomt straks door naar het vwo van het Johannes Fontanus College. ,,De mensen zijn hier een beetje anders, maar heel aardig. De club is leuk en ik word geholpen”, zegt Myrada. ,,In Pakistan waren we niet vrij. We zijn moslim, maar we kregen problemen doordat we een eigen islamitische groep vormen.”

Ze vindt het geen enkel probleem dat ze lid is van een christelijke meidengroep. ,,Lief en aardig zijn is het beste geloof. En dat merk ik bij deze Nederlandse vrouwen.” Toen ze in Nederland kwam, begreep ze niks van haar nieuwe ‘wereld'. ,,Waar ben ik nu?”, dacht ik.


FIETSEN Hana voegt toe dat ze haar ogen uitkeek dat iedereen in Nederland kan fietsen. ,,Ze nemen zelfs hele kleine peuters mee op de fiets. Ik moest het nog leren.” De Pakistaanse zusjes waren wel van huis uit gewend om te fietsen. Zij verbazen zich over het Nederlandse eten, omdat dit veel minder gekruid is dan waar ze vandaan komen. Ook de huizenbouw is erg anders dan in Pakistan.

Nieuwe aanwas van meiden ontstaat door mond-op-mond-reclame, terwijl ook de internationale schakelklas een plek is met potentiële kandidaten om zich bij de club aan te sluiten. Heleen: ,,Daar ben ik weleens geweest om er iets over te vertellen.” Meisjes die naar de meidenclub komen, hebben hun roots in landen als Syrië, Iran, Rwanda, Pakistan en Eritrea. ,,Daar word je open-minded van”, zegt Hanah.

De Barneveldse meidenclub staat op eigen benen, maar ontvangt (financiële) steun van Stichting Gave en de meidenclub uit Ede. De Kipjes staan uiteraard ook open voor particulieren sponsoring.


[Op Instagram is de meidenclub te volgen via debarneveldsekipjes.