[-8-]

-8-


Het duurde niet lang voordat Sem zich verloor in een wereld vol vuur en oorlog, waarin hij helikopters uit de lucht schoot, vijandelijke militairen omlegde en zijn best deed om veel langer in leven te blijven dan August. Dat mislukte jammerlijk.


[Hoofdstuk 3

Kaj keek haar met zijn grote, donkere ogen aan. De ogen van Leander. Zo zou hij altijd een aandenken blijven aan zijn vader.

Als er iets was waar Gemma altijd van had genoten, dan was het van deze momenten met haar kinderen. Ze had hen allemaal de borst gegeven. Gelukkig dronk Kaj nu probleemloos uit de fles met door Célina gekolfde melk. 

Tevreden lag hij in de holte van haar arm, zijn ogen zochten steeds haar gezicht. 

Gemma smolt.

Heel even vergat ze haar zorgen om Sem, haar ergernis om de reactie van Ruud en de morgen die veel te snel voorbijging.

Dit kind had ze niet gedragen, ze had het niet gebaard, en toch was ze er nauw mee verbonden. Ze voelde het in elke vezel van haar lichaam. Op haar drieënveertigste was ze oma. Er zouden mensen zijn die er moeite mee hadden, maar zij vond het geweldig. Kaj maakte vanaf de eerste dag echt deel uit van hun gezin. Voor haar rust was Célina poliklinisch bevallen, en een paar uur na de geboorte was ze weer thuisgekomen. Gemma had haar oudste dochter bijgestaan en het was een belevenis die ze nooit meer zou vergeten. Angstaanjagend, prachtig en ontroerend tegelijk. 

Ze genoot van haar grootmoederschap. Als die ellende met Sem nu maar niet weer begon. Die opmerking over de Kinderbescherming zat haar nog steeds dwars. Ruud en zij moesten Sem echt overtuigen dat die zogenaamde vriendschap met August hem geen goed deed.

De kans was heel groot dat Sem zich niet zou laten overtuigen.

Met haar vrije hand streelde ze de zachte haartjes van Kaj. Ze snoof zijn heerlijke babygeur op en hield Morris in de gaten, die zich op de grond bezighield met een puzzel.

Een harmonieus moment, waar ze normaal gesproken altijd van genoot. Nu was ze er te onrustig voor.


Nog steeds had Thomas het idee dat hij droomde als hij door New York liep naar het warenhuis waar hij een stageplaats had gekregen op de afdeling Human Resources. Het leek onvoorstelbaar dat hij, Thomas Linde, de komende twee jaar deel uitmaakte van deze gave metropool. Sinds hij een relatie met Lotte had, was zijn leven in een stroomversnelling geraakt. Aan het einde van het vorige jaar hadden ze verkering gekregen en kort daarna had Lotte hem verteld dat haar vader voor zijn werk twee jaar naar New York zou gaan, en dat het hele gezin hem zou vergezellen. Thomas zou nooit vergeten hoe hij zich toen gevoeld had.

Uit pure frustratie en teleurstelling had hij niets meer van zich laten horen. Wat hem betrof was hun relatie voorbij. Lotte dacht daar anders over. Ze had gewoon een keer aan de deur gestaan en tegen zijn moeder gezegd dat ze met hem wilde praten.

Hij had zich laten overreden, maar als hij eraan dacht dat ze voor twee jaar naar New York zou gaan, kon hij wel janken van ellende.

Tot dat idee ineens was ontstaan. Als een vlammetje was het in hem opgelaaid. Waarom zou hij niet ook naar New York gaan? Hij zou er toch wel een tijdelijke baan kunnen vinden? In de zomer haalde hij zijn vwo-diploma en hij had nog geen idee welke studie hij daarna wilde volgen. Een paar jaar in New York zou goed op zijn cv staan en hij zou daarna vast weten welke kant hij met zijn leven op wilde. Het idee leek hem zowel geweldig als niet te realiseren, maar hij durfde het toch aan om zijn voorstel aan Lotte voor te leggen. Zij overlegde met haar vader. Daar had hij niets van verwacht, maar Bernhard Dijkman had respect voor Thomas’ lef, zoals hij later bekende. Hij had beloofd dat hij eens zou kijken of hij iets voor Thomas kon betekenen.

Via Bernhard – het voelde nog altijd een beetje ongemakkelijk dat hij gewoon Bernhard en Agnes tegen de ouders van Lotte mocht zeggen – kwam hij in contact met een bureau dat bemiddelde tussen studenten en werkgevers voor stage- en leerplekken. Bernhard had deze constructie voorgesteld omdat het moeilijk zou zijn om alleen met een vwo-diploma aan werk te komen. Op deze manier kon Thomas leren en werken en na het vinden van een bedrijf voor stage, zou die werkgever het benodigde visum verzorgen. Het betekende wel dat hij op korte termijn moest bedenken welke kant hij op wilde. Hij koos voor Human Resources en tot nu toe beviel dat prima. 

Onverwacht had hij kansen gekregen en dat had hij voor een groot deel te danken aan Bernhard. Zelfs over huisvesting had hij niet hoeven tobben. De familie Dijkman betrok een ruim appartement via de firma waar Bernhard voor werkte, en daar was nog een kamer over. Op die kamer was een kitchenette met spoelbak geplaatst en een kleine koelkast, zodat hij voor een deel op zichzelf kon zijn.

Eerst had hij dat voorstel van Agnes een beetje raar gevonden, maar hij had inmiddels gemerkt hoe fijn het was om niet elke avond zijn benen onder de tafel bij de familie Dijkman te hoeven steken, hoe gek hij ook op Lotte was.


[wordt vervolgd