Abdi Nageeye komt juichend als tweede over de streep na de marathon in Sapporo.
Abdi Nageeye komt juichend als tweede over de streep na de marathon in Sapporo. Epa/kimimasa Mayama

'Voelde alsof ik aan het joggen was'

Nageeye verrast met zilver op marathon

SAPPORO (ANP) Heel even dacht Abdi Nageeye zelfs aan goud op de olympische marathon in Sapporo. Hij wilde mee met Eliud Kipchoge toen de Keniaan na ruim 30 kilometer versnelde uit de kopgroep.

"Ik twijfelde wel degelijk, maar op dat moment had ik het net een beetje moeilijk en wachtte af of anderen het gaatje zouden dichtlopen. Toen dat niet gebeurde wist ik dat ik moest focussen op zilver of brons", vertelde hij na afloop. "Achteraf denk je, wat was er gebeurd als ik wel met Kipchoge was meegegaan. Maar ja, dat ik zilver win is al ongelooflijk. Onwerkelijk."

De laatste 3 kilometer van de slijtageslag door het bloedhete Sapporo beleefde Nageeye (32) als in een roes. "Ik voelde me nog zo goed, alsof ik aan het het joggen was. Niemand zou mij eruit sprinten. Ik wilde op 800 meter van de finish gaan, maar dacht aan Bashir Abdi. We zijn bevriend, we trainen samen en op de trainingen loopt hij altijd harder dan ik. Hij had kramp, maar ik bleef omkijken en hem aanmoedigen. Ik wilde dat hij ook een medaille won."

Dat was niet makkelijk, want de Keniaan Lawrence Cherono liep ook nog mee voor de medailles. "Een wereldtopper hè. Winnaar van de marathons van Chicago en Boston. Die loop je er niet even uit. Maar ik kon Bashir naast me trekken. Super dat hij het brons haalde."

De 32-jarige Nageeye liep al heel wat marathons en vaak goed. Hij eindigde in 2019 als vierde in de marathon van Rotterdam en scherpte zijn Nederlands record aan tot 2.06,17. In de olympische marathon van Rio de Janeiro in 2016 werd hij elfde, maar de grote uitschieter zat er maar niet bij.

"Er waren best veel mensen die niet in mij geloofde en mijn aanpak verkeerd vonden. Ik liet het ook vaak liggen in wedstrijden, was niet consistent genoeg. Maar ik wist dat het erin zat. Ik weet bijvoorbeeld 100 procent zeker dat ik in 2018 de marathon van Boston had gewonnen als mijn hamstring niet was gescheurd. Maar wie gelooft het."

Hij bleef echter altijd overtuigd van zijn keuzes. "Ik heb als een nomade geleefd, Drie jaar lang trainde ik mee in de groep van Kipchoge. Nu sta ik op het podium met Eliud, de beste marathonloper aller tijden en een vriend van me. Ik kan het nog niet geloven."