[-54-]

8 februari 2021 om 10:29

Verheugd keken ze in de doos en naar het winkeltje. ‘Dank u wel, oom Paul.’ Yvonne noemde zijn naam nadrukkelijk. Mette hield net op tijd ‘oom Paul… praat niet zo idioot, Vonnie,’ binnen. Ook toen hij weg was, zei ze alleen maar: ‘Nou ja, dan hebben we niet voor niets een lijstje gemaakt.’

De laatste tijd kon ze niets meer tegen haar zusje zeggen, dacht ze verongelijkt. Zelfs haar moeder werd boos als ze dat deed. En Vonnie kon geen kwaad doen, zelfs al zei ze achterlijke dingen. Alleen opa moest lachen als ze Vonnie nadeed als die iets kinderachtigs zei.

Als ze zo bleef praten, zou ze vast gepest worden. Zoals ze net ‘oom Paul’ zei. Ze zou het nog weleens tegen haar zeggen als ze samen waren. Die oom Paul vond het nog leuk ook, want hij lachte naar Vonnie.

Paul kwam als laatste de kamer binnen. Er was alleen nog een plaats vrij naast Claudia, aan het hoofdeinde. Hij knikte naar iedereen en glimlachte naar Victorien. ‘Ik heb wat nieuw speelgoed neergezet voor de kinderen.’

‘Wat bijzonder dat je in je fabriek zulk mooi speelgoed laat maken.’ Claudia, bijna zakelijk gekleed in een grijs pakje, keek naar hem omhoog. ‘Ik was werkelijk onder de indruk toen je me rondleidde door je bedrijf.’ Ze wendde zich tot Liesbeth. ‘Ben jij er al geweest, tante Liesje? Ja, ik weet dat Paul niet vaak mensen rondleidt, maar omdat we de komende tijd veel met elkaar te maken krijgen, mocht ik een kijkje nemen. Paul, je moet mijn tante ook eens laten zien wat voor kleuren je hebt en hoe prachtig die man op je speelgoedafdeling de tinten mengt. O, ik zal een kop koffie voor je pakken.’

‘Graag.’ Paul nam plaats en schoof het papier dat voor hem lag wat verder weg.

‘Claudia was gisteren helemaal opgewonden toen ze terugkwam,’ bevestigde meneer Van Hierden. ‘Ik zeg altijd: succes is gebaseerd op goede samenwerking en het ziet ernaar uit dat Paul en Claudia helemaal op één lijn zitten.’

Paul en Claudia… het trof Victorien onaangenaam dat die twee in één adem genoemd werden. Paul had haar verteld dat hij inderdaad de verbouwingen van de huizen in de Hof van Heden op zich zou nemen. Het zou lucratief zijn voor zijn bedrijf en al vond hij de schoonvader van Victorien geen prettige man, zakelijk was het gunstig voor zijn bedrijf. Hij had bedongen dat hij goed materiaal kon gebruiken en de vrije hand zou krijgen bij het inschakelen van een loodgieter.

Ze legde haar handen op de tafel waar een paar vellen papier en een balpen klaarlagen. Paul en Claudia…

Liesbeth keek bezorgd naar haar. Ze kende haar nichtje goed genoeg om te weten dat ze Victorien en haar door die opmerking opzettelijk neerzette als buitenstaanders en zichzelf als intiem met Paul. Als Victorien er maar niet intrapte.

‘Wij hebben de eerste keer dat Paul ons meenam ook onze ogen uitgekeken. Ik begrijp heel goed dat het houten speelgoed ook in het buitenland aanslaat.’ Ze wendde zich tot Paul. ‘Je hebt weer verder uitgebreid, vertelde Vicky de laatste keer. Die boerderijbeestjes zijn ook schattig. Ik neem aan dat er een kinderverblijf op het park komt. Dan zou je eigenlijk een paar dozen met speelgoed voor die kleintjes paraat moeten hebben, Paul.’

Meneer Van Hierden schoof ongeduldig heen en weer op zijn stoel. Genoeg aandacht voor die toko van Van Ravenschot. ‘Als iedereen koffie heeft gehad… Omdat bijna onze hele familie met dit park te maken krijgt, heb ik er een plenaire vergadering van gemaakt. Vanzelfsprekend heb ik eerder overleg met Van Ravenschot gehad. Als ik nu eerst de plannen voorleg, krijgen jullie daarna de kans om erop te reageren en dingen toe te voegen of te veranderen. Claudia zal notuleren. Om te beginnen, de huizen krijgen verschillende kleurstellingen. We willen de meeste huizen geschikt maken voor vier of zes personen, een paar achtpersoons, en twee voor twaalf personen. De kleurstelling wordt per huis aangepast aan het aantal personen. Blauw met wit voor dit huis, geel met wit voor de zespersoons. Nou ja, we zullen die straks indelen, vanzelfsprekend moeten er meer badkamers in, dus meer eigentijds dan nu. Er komen een tennisbaan en een speelplaats voor kleine kinderen bij, een fitnessruimte en een binnenzwembad. Verder een restaurant, een snackbar en een ruimte om een feest te geven. Bij feest denk ik dan bijvoorbeeld aan grootouders die hun 25-, 40- of 50-jarig huwelijk vieren met kinderen en kleinkinderen. Een van de speerpunten in het bedrijfsplan wordt het programma dat we gaan opzetten voor ouderen die fit willen blijven. We adverteren met een fitnessweek als cadeau bij een reservering en het restaurant gaat ook inzetten op veganvoedsel, zonder dat we de mensen die van een biefstukje houden, in de kou laten staan. Dat gaat niet allemaal tegelijk natuurlijk, want niet alle voorzieningen kunnen tegelijk gerealiseerd worden. Walter zal hier drie dagen in de week bivakkeren om het park te beheren en hij zal het verbouwen begeleiden. Ik neem aan dat jullie het daar samen over gehad hebben, Jantine. Het zal misschien tegenvallen, net nu jullie weer bij elkaar zijn, maar…’

Jantine stak haar hand omhoog en zei vrolijk: ‘Nee hoor, want ik ga met Walter mee als hij hiernaartoe gaat. Wij hebben al uitgezocht in welk huisje we dan onze intrek nemen. Ik kan vanuit huis werken, en… zullen we het nu maar meteen vertellen?’ Ze keek Walter vragend aan.

[wordt vervolgd