Stan Mulderij zit relaxed in de achtertuin van zijn ouderlijk huis in Garderen. De tiener maakt een bescheiden en rustige indruk en niets wijst erop dat hij de komende negen maanden bijna achtduizend kilometer verderop zit. ,,Zondagmiddag vertrek ik en ik kom daar door het tijdsverschil ook in de middag aan. Daarna word ik door de school opgehaald om twee weken in quarantaine te gaan. Tja”, zegt hij koeltjes, ,,dat hoort er nu eenmaal bij.”

CREATIEVE OPLOSSING De Verenigde Staten zijn de Gardereen niet vreemd. Van augustus 2019 tot begin april 2020 heeft hij er al highschool gevolgd. ,,Ik was bijna klaar met de middelbare school en googlede hoe ik een legaal tussenjaar kon nemen. Ik heb namelijk het vmbo gevolgd aan het Christelijk College Groevenbeek in Ermelo. Na het vmbo moet je van de overheid gelijk een vervolgstudie gaan starten. Ik zocht een creatieve oplossing om daaronder uit te komen, mede omdat ik geen idee had wat voor opleiding ik hier in Nederland wilde gaan volgen.”

Het internet wees Stan op de mogelijkheid van een ‘exchangeyear’. ,,Je leeft dan echt een jaar in de V.S., gaat er naar school en wordt opgenomen in een gastgezin. Dat leek mij wel wat. Zo had ik een jaar wat te doen, ging ik naar school, maar had ik ook een geweldige ervaring. Bovendien had ik zo ook de tijd om na te denken over wat ik dan wel wilde gaan doen in Nederland.” Hij moet lachen. ,,Dat heb ik in ieder geval verteld aan mijn ouders. Ik wist toen al wel dat ik misschien wel wat langer in Amerika wilde blijven.”

GASTGEZIN Stan meldde zich voor het programma aan en het wachten kon beginnen. ,,Ik moest eerst een boekwerk aan papierwerk invullen. De organisatie ging daarna kijken naar een gastgezin, dat mij vervolgens moest accepteren. Ik had verder geen idee waar ik terecht zou komen en hoe alles zou gaan lopen.” Het duurde tot halverwege augustus voor hij uitsluitsel kreeg. ,,Er was een gastgezin voor mij gevonden. Gelukkig maar, anders had ik gewoon in Nederland moeten blijven.”

De eerste kennismaking met zijn gastouders verliep via Skype. ,,Vier dagen later zat ik in het vliegtuig.” Stan maakte eerst een tussenstop in New York om drie dagen met de organisatie het Amerikaanse leven voor te bereiden. ,,Daarna vloog ik alleen naar de staat Idaho toe.” De eindbestemming was uiteindelijk de plaats Meridian in die staat. ,,Ik had er echt nog nooit van gehoord. Heel veel stelt het ook niet voor, eerlijk gezegd.”

STRUGGLE’ De fysieke kennismaking met zijn gastouders verliep goed, maar was natuurlijk ook spannend. ,,Ik ben zeer sociaal maar, ook een beetje afwachtend. Daarnaast was de Engelse taal op dat moment natuurlijk een ‘struggle’.” Hij werd echter gelijk geaccepteerd. ,,Ik maakte direct deel uit van het gezin en voelde mij meer dan thuis.”

De gastouders Zach en Lauren Noble zijn allebei nog twintigers. ,,maar dat maakte het wel makkelijker om connectie om te maken”, denkt Stan. ,,Zij zijn nog in staat om te denken als een jongere, maar hebben ook een groter verantwoordelijkheidsgevoel.”

HOGE KLUISJES Na ruim een week was Stan volledig gewend aan zijn Amerikaanse leven. Daarna begonnen de lessen op de highschool. ,,Dat is vergelijkbaar met de Nederlandse middelbare school. De school waar ik heen ging, was wel een heel stuk groter.” Het beeld dat hij van tevoren had, klopte. ,,De brede hallen, hoge kluisjes en een stadion, ik had het verwacht en het was er ook. Wie wel eens de film ‘High School Musical’ heeft gezien en denkt dat het decor daar wat overdreven was: dat is het niet, zo is het in het echt.”

De eerste keer met zijn nieuwe klasgenoten was wat ongemakkelijk, maar Stan werd snel in de groep opgenomen. ,,De Amerikanen zijn extreem gefocust op sport. Het is onderdeel van de cultuur en heel belangrijk. De sportcultuur in Nederland valt er in het niet bij.” Wennen was dat voor Stan allerminst. ,,Ik houd zelf ook van sport, dus het was vrij snel duidelijk dat ik ook mee zou gaan doen.”

RUGBY De sporten op de highschool zijn verschillend in de seizoenen. ,,In de herfst was er American Football, in de winter basketbal en in het voorjaar weer een andere buitensport. Zo werd dat verdeeld. Tuurlijk waren er ook nog wel andere sporten, maar deze waren degene die mij aanspreken.” Zijn oog viel bij binnenkomst op de highschool dan ook direct op Football, vergelijkbaar met rugby. ,,Het is een ruige sport waarvan ik denk: kom maar op.”

Hij legde via zijn gastmoeder contact met de coach. ,,Hij zei vervolgens: ‘Sluit maar aan en we zien wel hoe het gaat’. Dat was natuurlijk super om te horen. Bij de eerste training vroeg hij: ‘Kun je een beetje tegen een bal aan schoppen?’ Ik probeerde het, maar een rugbybal is natuurlijk heel anders dan een voetbal, waar ik wel ervaring mee heb. Nadat het in het begin heel slecht ging, werd ik daar steeds beter in. Op een gegeven moment werd ik benoemd als de ‘kicker’ van het team. Best een eer.”

Als 'kicker' is het belangrijk om de bal ver en hoog te schieten, legt Stan uit. ,,De bal moet vanaf de achterlijn door mij zo ver mogelijk voor in het veld komen, dan is het namelijk makkelijker voor de rest van het team om punten te behalen. Dit is een heel korte uitleg”, lacht hij, ,,maar zo snap je een beetje wat ik bedoel.”

In totaal heeft Stan negen succesvolle wedstrijden met zijn team gespeeld. Uiteindelijk wist het team de halve finale te bereiken. ,,Die speelden we in zo’n typische Amerikaanse ‘dome’. Dat is een heel grote zaal met een koepeldak, echt typerend voor de Verenigde Staten. Om daar te spelen was wel ontzettend gaaf. Je weet dan eigenlijk niet wat je overkomt.” De tiende wedstrijd verliep alleen niet zo succesvol. ,,Helaas verloren we…”

COLLEGEGEVOEL’ Ondanks het bittere verlies, eindigde het footballseizoen voor Stan wel gunstig. ,,Ik werd namelijk uitgeroepen tot de beste kicker van de afgelopen periode. Dat is, zeker als Nederlander, best bijzonder.” De sport smaakte dan ook naar meer. ,,Zoals gezegd, houdt het football op na de herfst, maar ik bleek aardig succes te hebben als kicker. Het werkt in Amerika zo dat je voor het college, vergelijkbaar met het Nederlandse hbo, een ‘scholarship’ (een beurs) kunt aanvragen als je ergens in uitblinkt, waardoor de studiekosten heel veel lager uitkomen. Vrienden zeiden tegen mij: ‘Goh, waarom probeer je dat niet gewoon, niet geschoten is altijd mis’. En ze hadden gelijk. Het begon als een geintje, maar ik heb verschillende scholen aangeschreven om daar te mogen studeren. Het lijkt mij heel gaaf om het ‘collegegevoel’ te kunnen meemaken en de volgende stap in Amerika te zetten.”

Een aantal scholen hapte toe. ,,Het werkt natuurlijk wel mee dat ik ben uitgeroepen tot de beste van het seizoen, dat zegt natuurlijk ook al wat. De coaches van de scholen zeiden: ‘Je hebt een heel sterk rechterbeen. Er zijn weinig mensen die een bal zo kunnen schoppen, kom je bij ons studeren?’ Uiteindelijk heb ik in januari voor het College of Idaho gekozen. Dat sterke been bleek best wel handig dus”, lacht hij.

Waar dat sterke ledemaat precies vandaan komt, weet Stan ook niet helemaal. Voor zijn vertrek naar Amerika heeft hij jaren bij voetbalvereniging Veluwse Boys gespeeld. ,,Dat heeft denk ik wel geholpen, maar daarnaast fiets ik ook veel. Dat zijn dingen die de Amerikanen niet veel doen. Dat zal een voordeel zijn. Ik heb overigens mijn eigen been nooit expres sterk gemaakt, het is dus echt mooi meegenomen.”

CORONA Niks leek zijn ‘American Dream’ te kunnen verpesten, totdat de wereld in maart echt kennis maakte met het coronavirus. ,,Eerst lach je er nog om, maar daarna werd het toch wel snel ernstig.” Uiteindelijk besloot de school online les te geven. ,,Ik verveelde mij daardoor ontzettend thuis.” Omdat corona steeds vaker opdook, werd in samenspraak met mijn gastouders besloten dat het misschien beter was om weer naar Nederland te gaan.”

En zo geschiedde, eind maart kwam Stan weer terug naar Garderen. ,,Het weerzien met mijn ouders was natuurlijk geweldig. We hadden elkaar ruim zeven maanden niet gezien. We belden natuurlijk wel elke week, maar dat is toch anders.” Ook zijn vrienden zag hij weer. ,,Ik had wel contact gehouden, maar alsnog was iedereen reuze benieuwd hoe het was geweest.”

De afgelopen periode heeft hij veel gewerkt bij IJssalon IJstijd in Garderen. ,,Vooral om weer te sparen voor de reis.” Amerika hield hij in de tussentijd nauwlettend in de gaten. Zo ook bijvoorbeeld de Black Lives Matter protesten. ,,Ik heb het idee dat er op mijn school niet veel racisme is gelukkig. Dat hoort natuurlijk ook zo te zijn”, zegt hij resoluut.

TRUMP Ook heeft hij zijn tijd in Nederland besteed aan het aanvragen van een visum. ,,Je zou het bijna vergeten, maar ik wil natuurlijk vier jaar in de Verenigde Staten gaan wonen. Daar moet je wel wat voor doen.” Het visum is goedgekeurd en hij mag ook, als uitzondering, weer naar Amerika vliegen, ondanks het inreisverbod dat president Donald Trump heeft uitgevaardigd voor Europeanen.

Met zijn gastouders heeft hij veel contact gehad de afgelopen tijd. ,,Ik mag ook zeker weer bij hen terugkeren, maar de school verplicht mij de eerste twee jaar op de campus te gaan wonen. Zijn kamer daar deelt hij met een vriend. ,,Ik heb hem leren kennen op de highschool en verwacht dat we het samen heel gezellig gaan krijgen.” In het weekend mag hij terugkeren naar zijn gastgezin. ,,Ik houd mijn kamer bij mijn gastouders. Ik vind het heel bijzonder dat ik in de zeven maanden dat ik daar geweest ben, zo’n band met hen heb opgebouwd.”

SPORT TWEE, SCHOOL ÉÉN Dan begint zijn avontuur als footballer en student echt. ,,Ik heb gekozen om de studie Antropologie en Sociologie te gaan volgen naast het sporten. Mijn gastmoeder heeft dat ook gestudeerd en het spreekt mij wel aan. Het is echter wel belangrijk dat ik goede cijfers blijf halen, ander lig ik zo uit het footballteam. Zo zijn de Amerikanen dan ook wel weer”, lacht hij. ,,Sport op twee, school op één.”

Zijn ouders en vrienden gaat hij niet echt missen. ,,Dat klinkt misschien hard, maar met je telefoon kun je op een geweldige manier contact onderhouden. Ook bouw je daar natuurlijk een compleet nieuw leven op. Soms is het wel eens jammer dat mijn vrienden of ouders er niet bij zijn, maar ik sla mij er wel doorheen.”

Over vier jaar hoopt hij zijn opleiding afgerond te hebben en in de tussentijd meer over zichzelf te leren. ,,Je komt jezelf in het buitenland natuurlijk ook wel tegen. Veel dingen zelf doen, zelf naar oplossingen zoeken. Aan de andere kant is dat natuurlijk ook wel heel erg leuk. Ik ben door dat eerste jaar in Amerika al een stuk volwassener geworden, ik denk dat ik die lijn gewoon doorzet, hahaha.”

Rik Bronkhorst

FotoHenkHutten
Foto: FotoHenkHutten
,,Voetbalvereniging Veluwse Boys heeft misschien wel aan dit succes meegeholpen."