Freek Wolff

De portofoon gaat, want zijn collega-conciërges kunnen nog een beroep op hem doen. ,,Als er calamiteiten zijn, moet je de groep snel bij elkaar hebben. Dit gaat vlotter dan met je mobiel, want met een portofoon kunnen meerdere mensen tegelijk horen wat je zegt." Zijn collega-conciërges zijn: Chris van den Heuvel, Tineke Bokkers, Bernard Broer, Gerben Kuit, Ferry van de Steeg, Marinus Koetsier en Ineke Helleman. Bovendien zijn er vier vaste surveillanten actief: Melie Lawalata, André Galjev, Hanneke Lucas en Marjanne Erkelens.

Af en toe voelde Piet zich wel eens een politieagent, maar dat probeerde hij niet te zijn. ,,Je moet pedagogisch omgaan met de leerlingen. Niet er meteen opvliegen, maar rustig met ze praten. Dat heb ik in de loop der jaren wel geleerd. In het begin was ik veel feller. Je wordt milder als je ouder wordt. Tijdens de leswisselingen is het nu eenmaal een beetje rumoerig." Er zijn vier pauzes op een dag, zodat leerlingen uit de bovenbouw en onderbouw op verschillende momenten kunnen ontspannen en eten, zodat het niet ineens erg druk wordt in de aula's.

Door zijn ervaring en het respect dat hij in de loop der jaren afdwong, heeft Verhoeven soms geen woorden nodig om invloed uit te oefenen. Dan gebruikt hij alleen zijn ogen. ,,Als iemand vloekt, ga ik pal voor iemand staan. Dan weet die jongen of dat meisje wel wat ik bedoel."

[RICO] In de pauzes merkt Verhoeven dat een aantal leerlingen vanzelf naar hem toe komt. Dan roepen ze wel eens voor de grap: 'Hé Rico!', refererend aan de beroemde kickbokser. ,,Nee, ik ben geen familie en ook niet zo'n vechtersbaas (lacht). Maar dan gaan ze wel eens voor je staan en zeggen ze: 'Kom maar op'. Dat vind ik wel leuk, maar je moet oppassen als je met leerlingen gaat stoeien, want dat kan wel eens uit de hand lopen."

De conciërge leerde in de loop der jaren tot tien te tellen, ook als sommige jongeren een enkele keer het bloed onder zijn nagels vandaan probeerden te halen. ,,Het beste is dat je een leerling even apart neemt als hij over de schreef gaat. Want in een groep willen ze nog wel eens stoer gedrag vertonen."

Soms treft Verhoeven jongeren aan die slecht in hun vel zitten. Hij wijst op de vele echtscheidingen van ouders. Een keer ontdekte hij een meisje dat met zelfmoordpogingen rondliep. ,,Ze was voor straf de gang aan het vegen en liep te huilen. Toen vertelde ze wat er allemaal aan de hand was en heb ik haar in contact gebracht met de vertrouwenspersoon van de school." Er lopen zo'n kleine tweeduizend leerlingen in De Meerwaarde.

Piet werd geboren in Valkenswaard. Zijn vader was beroepsmilitair en kwam op de kazerne bij Garderen terecht, zodat het gezin naar Voorthuizen verhuisde en vervolgens naar de Asterstraat in Barneveld. Hij trouwde met Reinie Thomassen, met wie hij eerst in De Valk woonde en daarna in Barneveld aan de Annemoonstraat en de Goudenstein, waar hij nog steeds woont.

[SCHILDER] Eerst was Verhoeven vele jaren schilder, in dienst bij Jan Muller in de Nieuwstraat, bij Guldie, bouwbedrijf Jan Kuit en de Rudolphstichting in De Glind. Vervolgens solliciteerde hij in 1991 met succes op een baan als kantinebeheerder en werk in de mediatheek bij het Groen van Prinsterer College. Een tijdje viel hij in als conciërge bij de mavo in Scherpenzeel. Later werd hij conciërge. De overgang naar De Meerwaarde, inclusief fusie met de Huygensschool vroeg een flinke gewenning, omdat alles opnieuw uitgevonden moest worden. Bovendien volgde hij een tweejarige cursus om de pedagogische aspecten onder de knie te krijgen. ,,Dan krijg je veel handvatten om met de jeugd om te gaan. Daar heb ik veel aan gehad. Je moet rustig blijven, maar leerlingen moeten tegelijk weten dat je de baas bent. Ze maken wel eens rommel. Dan ga ik naar ze toe en vraag ik of ze het op willen ruimen, ook als het niet uit hun eigen handen komt. Daarna bedank ik ze als ze dat gedaan hebben."

[TALENTEN] De kracht van De Meerwaarde is volgens Verhoeven 'geloof in elk talent', wat ook de slogan is. ,,Dat streven we altijd na en daar sta ik zeker achter. Elk kind heeft talenten, hoewel ik ook wel eens zie dat jongeren in een hoekje weg willen kruipen. Dan ga ik naar ze toe en maak ik een praatje om te horen wat er aan de hand is. Daar herken ik mezelf wel in, want ik stond vroeger als jongetje ook langs de zijlijn. Maar ik wil in elk geval weten of ze niet gepest worden. Op deze school wordt dat zo snel mogelijk de kop in gedrukt. Dat willen we niet hebben."

De vertrekkend conciërge gaat de contacten missen, het werk niet echt. ,,Maar collega's zeggen dat de school je tijdens het eerste jaar toch bezig blijft houden." Verhoeven is wederom kerkenraadslid geworden bij de hervormde kerk, als diaken voor ouderen. ,,Dat doe ik me liefde." Hij heeft vier kinderen en intussen ook vier kleinkinderen, op wie hij graag past. Ook fietst hij graag. Dus de geraniums lokken niet.

Freek Wolff
Foto: Freek Wolff