Freek Wolff

Ze waren zeer verrast met de grote waardering. Het echtpaar had juist met de kinderen Erik en Marion, Petra en Erik en de kleinkinderen, Teun, Ida en David een afspraak om een gesprek te hebben via het internet, met beeld erbij. ,,De zaak was geïnstalleerd en we hadden verbinding. De dag ervoor had mijn zoon een cadeau gegeven en dat mochten wij niet eerder uitpakken dan dat we in het overleg zouden zitten. De volgende dag hadden we dus samen een algemeen praatje online, maar toen ging de telefoon. Die wilde ik niet opnemen, maar mijn zoon zei dat ik dit wel moest doen. Dus deed mijn vrouw dat en toen bleek dat het de burgemeester was die ons belde met de mededeling dat wij allebei een lintje kregen. Het leuke was dat mijn kinderen en kleinkinderen hier dus op deze manier getuige van zijn geweest", vertelt Hans enthousiast. Zijn vrouw schrok ervan dat zij ook een lintje kreeg. Dit had zij niet verwacht, terwijl ze de onderscheiding wel erg op prijs stelt.

Het echtpaar is samen al jaren zeer actief in de Sint-Lucas Parochie in Barneveld en Voorthuizen. ,,Er is altijd wat te doen en je ontmoet er veel mensen. Ook als je wijkcontactpersoon bent, breng je boekjes bij de mensen thuis. Ik vind het belangrijk om iets voor een ander te kunnen doen. Het geloof betekent veel voor mij, want daar ben ik mee grootgebracht. Dat gaven we ook aan onze kinderen mee", verklaart Wil. De Barneveldse maakt geregeld de kerk schoon. Tevens fungeert zij als wijkcontactpersoon en verzorgt zij bij toerbeurt de koffie na de dienst. Bovendien droeg ze zorg voor de bloemen in de kerk en het rondbrengen van de kerststukjes aan hulpbehoevenden en ouderen.

[KERK IN VOORTHUIZEN] Hans was 25 jaar lang lector in de kerk in Voorthuizen, wat betekende dat hij tijdens de weekendvieringen het epistel voorlas. ,,Ik was op die manier assistent van de voorganger. Maar daarna werd ik gevraagd voor een bestuursfunctie en zo rol je van het een in het ander." In 2011 is de geloofsgemeenschap in zijn huidige vorm ontstaan als onderdeel van de St.Lucasparochie door samenvoeging van zeven parochies waaronder de parochie Barneveld/Voorthuizen. Hij heeft mede vorm gegeven aan het ontwikkelen van de samenwerking binnen de geloofsgemeenschap en met de parochie in nieuwe structuur. Vanaf het begin tot heden is hij op vrijwillige basis penningmeester en droeg zorg voor het beheer van de gebouwen van beide locaties. Bovendien is Hans voorzitter van de technische commissie, organiseert hij locatieverhuur en onderhoudt hij de contacten. Tevens verzorgt hij de koffie na de dienst en ondersteunt hij bij het schoonhouden van de kerk in Voorthuizen.

Het valt Van Blokland op dat hij door de jaren heen vaak dezelfde personen tegenkomt in bestuurlijke organisaties, ,,die iets meer willen doen voor de samenleving." Hij vindt het sociale contact belangrijk, ook binnen de kerk. En ziet dat dit nu erg gemist wordt tijdens de coronacrisis, ook doordat sommige mensen elkaar graag een knuffel geven, wat nu niet meer aan de orde is. ,,Je zult toch die anderhalve meter moeten respecteren en er zijn bij ons gelukkig nog geen parochianen aan corona overleden." Zelf missen de twee ook de repetities die stil liggen bij de zangkoren waar Hans en Wil lid van zijn.

Van Blokland erkent dat de gemeenschap van de parochie zeer hecht is. Deze behoort tot de meest actieve locatie binnen Sint Lucas met zeven locaties. ,,Dat komt mede door de vele vrijwilligers die zich hier allemaal inzetten. Iedereen richt zijn leven in zoals hij wil, maar naar de kerk gaan, hebben we van jongs af aan meegekregen."

[AFLEIDING] Samen droeg het echtpaar 26 jaar zorg voor twee hulpbehoevende parochianen, tot op hun sterfbed. ,,Van lieverlee ontwikkelt zich dat, zodat je hen bijna dagelijks gaat bezoeken. Ook toen ze naar Norschoten en het hospice gingen, probeer je er zoveel als mogelijk is wel naar toe te gaan, want ze hadden zelf geen kinderen. Dan hebben ze afleiding en wordt er naar hen omgekeken, wat minstens zo belangrijk is als de lichamelijke en geestelijke ondersteuning. Soms krijg je weleens heel persoonlijke gesprekken, wanneer mensen terugblikken op hun leven. Wanneer de laatste sacramenten worden toegediend, assisteer ik daarbij een priester. Dan ontstaan ook gesprekken."

Hans droeg een aantal keer zorg voor de afwikkeling van nalatenschappen. Voor deze grote verantwoording werd hij gemachtigd, middels een levenstestament dat door een notaris werd vast gelegd. Ook wanneer beslist moet worden of medische handelingen gestopt worden of niet, daar kun je dan ook mee geconfronteerd worden.

Het Barneveldse echtpaar vermoedt dat veel mensen geen goed idee hebben wat het kost aan tijd om een kerkgemeenschap draaiende te houden, wat ook steeds moeilijker wordt doordat de groep mensen dat bestuurlijke functies ambieert minder wordt en meestal uit ouderen bestaat. ,,Dat komt door de huidige maatschappij, waar jonge gezinnen waarvan beide ouders vaak een baan hebben erg druk zijn en er geen tijd meer is voor bestuurlijke zaken."

[TOEKOMSTPERSPECTIEF] Hans van Blokland is geboren in het buurtschap Blokland (hoe toevallig) en groeide op in Montfoort. Wil komt uit Kockengen. Toen ze trouwden, verhuisden ze naar Scherpenzeel, waar ze een huis kochten. Intussen waren de ouders van Hans in 1968 al verhuisd naar Voorthuizen, waar ze een varkenshouderij runden. ,,Maar ik zag de agrarische sector niet zo zitten, dus ben ik bij een bank gaan werken. Daar heb ik twaalf jaar gewerkt, maar toen werd mijn vader ernstig ziek en nam ik het agrarische bedrijf van hem over. Toch zag ik hier weinig toekomstperspectief, zodat we het verkocht hebben." Vervolgens ging Hans bij de firma Van Tetterode Glas in Voorthuizen werken. Toen hij er vier jaar was, verongelukte de bedrijfseigenaar, waarna Van Blokland 31 jaar de functie als bedrijfsleider ter hand nam.

Respectievelijk twaalf en zeven jaar zetten Wil en Hans zich ook vrijwillig in voor de Lustoordtuinen in Kootwijkerbroek, anderhalve hectare groot. De eigenaren Hans en Gerrie Denie waren op leeftijd en konden dit samen niet meer aan. ,,Eerst ga je daar een halve dag per week aan de slag voor onderhoud, maar dat wordt gaandeweg steeds meer. Het waren prachtige tuinen. Je had er grote rozenperken, bijzondere planten, een vijver en het werd eens in de week opengesteld voor groepen, omdat het hoog aangeschreven stond bij Groei en Bloei. De eigenaren zijn overleden en nu is het verkocht."

Hans en Wil zeggen dat zij dit leuk vonden om te doen vanwege hun 'groene vingers', terwijl Hans ook nog twee rechterhanden heeft, wat mooi meegenomen was voor wat bouwwerkzaamheden in de tuin. Hij begeleidde er tevens mensen van 'Ons Bedrijf'. ,,Het was een klein boerderijtje en ik vind het wel leuk om vervallen dingen op te knappen."

Vier jaar was Hans lid van de ouderraad van de openbare Regenboogschool (voorheen Jan Ligthart) in Voorthuizen, waar hun eigen kinderen naar school gingen. Hij maakte speelmateriaal en ondersteunde buitenschoolse activiteiten, waaronder de Koninginnedagoptochten. ,,Dan moest er vervoer komen en ik had een grote wagen met een tractor ervoor. Je bouwt dat om zodat ze daar veilig op kunnen zitten. Als ze zien dat je een beetje creatief bent, weten ze je weer te vinden als er iets moet gebeuren."

[RUIMTE GEVEN] In 1984 kon Hans secretaris worden in het lokale bestuur van het CDA in Voorthuizen en Barneveld. Dit deed hij vier jaar lang, terwijl hij in 1998 op de verkiezingslijst terecht kwam en vervolgens acht jaar lid werd van de gemeenteraad van Barneveld. ,,Vanuit mijn geloofsovertuiging had ik het gevoel dat deze partij het best bij mij past. Als CDA-man wilde ik met iedereen rekening houden en de vrijheid geven. Zo maakte ik onder andere de discussie mee van de openstelling van het zwembad op zondag. Ik vind dat je elkaar hier de ruimte moet geven."

Van Blokland herinnert zich ook de stevige gesprekken over de eigen bijdrages van de burgers in het buitengebied aan de riolering. Ook de openbare aanbesteding van het vervoer van leerlingen staat hem nog helder voor de geest, wat voorheen aan één bedrijf was gegund. Omdat een bestek niet volledig was, leverde dit de nodige discussies op. Over de rondweg om Voorthuizen, die na vele jaren intensief overleg er eindelijk ligt, is volgens hem nog steeds het laatste woord niet gezegd, terwijl hij de hele besluitvorming volgde, met hele lange discussies.

In de ouderraad van het Johannes Fontanus College was Hans vijf jaar secretaris. Hij kon zijn steentje bijdragen qua advies. Zo herinnert hij zich nog de discussie over de afscheidsfeesten in de Veluwehal voor de leerlingen die het diploma hadden behaald. Wat er op een afscheidsfeest wel of niet gepast was? ,,Mocht er nu wel of niet gedanst worden, sommige groeperingen waren daar geen voorstander van. Vanuit mijn katholieke visie kijk je daar iets anders naar. Een feestje moet kunnen."

Geloven betekent voor het echtpaar vooral om dit in het dagelijkse leven waar te maken. ,,We willen iets voor de medemens over hebben." Zolang ze gezond blijven willen ze graag op dezelfde voet doorgaan met vrijwilligerswerk, dus de geraniums worden nog niet op de vensterbank geplaatst. ,,Je moet doorgaan zolang het nog kan. Want als je daarmee stopt, gaat het vaak niet goed."