Rustig lopen zit er niet in. Aart van Dolder beent in rap tempo en vrolijk door het schoolgebouw. De Renswoudenaar (randje Scherpenzeel) gaat met pensioen, maar bruist nog steeds van energie. Daarom blijft hij zijn werkzaamheden als fysiotherapeut wel doen, want al 37 jaar behandelt hij in de avonduren ook patiënten in de praktijk van de Geeresteingroep in Woudenberg.

Waar het geheim van Aarts tomeloze energie verborgen zit, weet hij zelf niet. ,,Als ze mij willen straffen, moeten ze me een boek geven, want dan moet ik zitten en daar beleef ik weinig plezier aan. Ik ben altijd in beweging. Vorige week was ik op wintersport, want skiën vind ik fantastisch. Dat doe ik al 54 jaar. Ik rook niet, ik drink niet, heb gelukkig een fit lijf en heb veel aan duursporten gedaan. Bovendien kan ik makkelijk dingen loslaten en slaap ik erg goed. Akkefietjes moet je oplossen, anders loop je daar de hele dag mee rond en ga je er 's nachts over malen. Ik ben niet vaak moe en mijn lijf herstelt snel na een belasting."

[HEFTIG ONGELUK] In 1987 kreeg Aart een heftig auto-ongeluk, waarbij hij zijn bekken op meerdere plaatsen brak. ,,De artsen dachten dat ik mijn werk wel kon vergeten, maar dat zit niet in mijn karakter. Ik zei dat ik binnen een jaar Luik-Bastenaken-Luik zou fietsen. Veertien maanden later is me dat gelukt. De jaren daarna heb ik ook alle profklassiekers gereden, plus de extreme rit Bordeaux-Parijs van 630 kilometer."

[BERGEN BEKLIMMEN] Van Dolder wijst ook op zijn echtgenote, die volgens hem de allerbelangrijkste factor in zijn actieve leven is. ,,Ze kent me door en door. Als we in de zomer samen ergens in Europa fietsen, komen we terug en gaat zij weer aan het werk. Ik heb langer vakantie, dus stap ik weer in de auto en rijd ik 's nachts naar de Alpen om bijvoorbeeld nog vijf dagen bergen te beklimmen. Mijn vrouw weet dat ze mij enorm zou beperken als ik dit niet zou kunnen doen."

Tot zijn eenentwintigste voetbalde Aart bij VV Lunteren, het dorp waar hij boven het treinstation is geboren. Daarna volgde hij de Academie voor Lichamelijke Opvoeding en liep hij stage op het Marnix College in Ede, de middelbare school waar Aart ooit zelf les heeft gehad. ,,Hier ontmoette ik een leerkracht die heilgymnast/masseur was en dat leek me wel een mooie combinatie. Dus heb ik na mijn militaire dienst ook de deeltijdopleiding gedaan tot fysiotherapeut. Dat was een pittige tijd, halve baan op school, stage lopen en zelf naar de opleiding."

Eerst werkte Van Dolder relatief kort op scholen in Mijdrecht en Amersfoort. In 1980 kreeg hij de fulltime baan als gymleraar in Barneveld aan de Groen van Prinsterschool en ging hij ook aan de slag als fysiotherapeut. ,,Ik zei dat ik binnen vijf jaar een keuze zou maken, maar dat is volledig uit de hand gelopen. Die keus heb ik nooit gemaakt (lacht). Ik vind het allebei veel te leuk." Hierdoor maakte hij hele lange dagen.

[GLAS] Volgens de leerkracht bepaalt plezier alles in zijn (werkzame) leven. ,,Dat heb ik in mijn lessen, in de praktijk en in de omgang met mensen. Ik wil graag uit het leven halen wat erin zit. Het glas is bij mij bijna altijd halfvol." Voor de kinderen ben ik heel direct en duidelijk. Telefoontjes van ouders kan ik over al die jaren op één hand tellen. Als ik oud-leerlingen spreek, kijken ze altijd terug op een fantastische tijd.".

Van Dolder vindt 'het spelletje' met de kinderen leuk, zoals hij het lesgeven noemt. ,,Je kunt het doen op autoriteit, zoals in militaire dienst, op je strepen gaan staan. Maar als het zo moet, vraag ik me af of je het goede beroep gekozen hebt. Mijn persoonlijke mening is dat dit in je moet zitten. Ik heb een ongelooflijke hekel aan sancties en vind dat je akkefietjes met je eigen overtuigingkracht in gesprek met leerlingen kunt en moet oplossen. Ik ga hoogstzelden naar huis met een katergevoel. Want ik wil problemen met leerlingen direct uitspreken. Ik laat heel duidelijk merken als ik baal van hun gedrag. Een makkelijke, open relatie vind ik heel belangrijk."

[TRUCJES] Bij de sportactiviteiten is voor de leerkracht wederom plezierbeleving cruciaal. ,,Dat is de basis van alles. Als je er geen plezier aan beleeft, heb je geen motivatie om iets te leren. En ze hoeven niet bang te zijn, want je moet zorgen voor een veilige omgeving. Tegelijk is er geen mens die álles kan, maar je kunt het wel proberen. Daarbij moet je schakelen. Het is leuk als je kinderen trucjes kunt leren, maar als het 'mission impossible' is, wordt het een drama. We werken bijna altijd in groepjes en iedereen is in beweging. Als je dat goed organiseert, kun je alles heel ongedwongen en vrij maken. We hebben een mooie sporthal met veel materiaal, wat ons waanzinnig veel mogelijkheden geeft. Zo kun je in een bijna optimale setting werken."

Aan De Meerwaarde heeft Van Dolder het erg naar zijn zin gehad. ,,Binnen de identiteit van de school heb ik me zeker kunnen vinden, vooral in mijn vak wat betreft de normen en waarden, omgaan met elkaar.'' Naast het lesgeven, was hij zo'n 35 jaar voorzitter van de personeelsvereniging. Voor zijn collega's organiseerde hij activiteiten op diverse locaties, met allerlei keuzemogelijkheden. In de sporthal is hij soms ook actief als klusjesman.

[KILIMANJARO] Om vanaf april dagelijks achter de geraniums te gaan zitten is helemaal niks voor de aanstaande pensionado. ,,No way!", benadrukt hij. Zijn focus ligt alweer op het beklimmen van de Kilimanjaro, de befaamde Afrikaanse berg van bijna zesduizend meter hoog. Daarom vertrekt hij in september naar Tanzania. Dit vereist zeker de nodige fysieke voorbereiding. ,,Ik ga proberen om een versnelling lager te leven, maar of dat zal lukken, weet ik niet (lacht). Want er zijn nog zoveel mooie dingen te doen!"

[Freek Wolff]

Freek Wolff
Foto: Freek Wolff
Sportleerkracht en fysiotherapeut Aart van Dolder is altijd in beweging. ,,Als ze mij willen straffen, moeten ze me een boek geven.''
Freek Wolff
Foto: Freek Wolff