Freek Wolff

Het is de bedoeling dat Dangremond nog twee jaar drie dagen per week aan het kantoor verbonden blijft. ,,Gewoon nog 'hands on' bij besprekingen met cliënten en het maken van akten. Het is mede bedoeld om de overdracht te vergemakkelijken. De meer persoonlijke klanten zal ik zoveel mogelijk overhevelen naar Steven."

Dit vindt de vertrekkend notaris prettig, omdat hij nu gemiddeld zeventig uur per week werkt. ,,Ik heb nog veel energie, omdat ik plezier in mijn werk heb. Anders houd je het ook niet vol. Ik heb genoten van mijn werk en zou bijna zeggen dat het mijn hobby was. Dit is best een behoorlijke stap. Rationeel gezien heb ik de knop omgedraaid. Gevoelsmatig ben ik soms wat weemoedig. Ik heb de drive om nog tien jaar door te gaan, maar ik doe het niet. Want als je erop wacht dat je gezondheid minder wordt, ben je eigenlijk te laat. Maar goed, het zal best even wennen zijn, omdat ik van mijn werk houd en veel mensen ken."

[VERTROUWENSBAND] Het mooie van het vak is volgens de notaris tweeledig. Ten eerste maakt hij graag mooie akten. ,,Als ik een goed advies heb geschreven, dan trek ik dat dossier 's avonds weleens uit de kast om nog eens te genieten van m'n eigen werk. Al zullen sommige mensen dat misschien een beetje raar vinden (lacht)."

Ten tweede gaat Dangremond graag om met mensen, vooral met degenen die hij vaker kan bedienen, waardoor een vertrouwensband is ontstaan. ,,In bijzondere omstandigheden, of bij een overlijden, als er plotseling iets geregeld moest worden. En bij overdracht van ondernemingen van ouders op kinderen. Ik ben dorpsnotaris en dat vind ik leuk. In Barneveld heb je veel meer contact met de mensen dan in de stad. Ik vind de dorpsmentaliteit prettig. Je bent eerstelijns juridisch dienstverlener bij belangrijke dingen in een mensenleven, zoals een overdracht van een woning, de rechtspersonenpraktijk en het familierecht. Of bij het maken van een testament en het afwikkelen van boedels."

Tegenwoordig zijn mensen zich steeds meer bewust van het belang van het maken van een testament, hoewel de notaris vindt dat een groot aantal hier nog steeds een zekere schroom voor heeft. Met een voorbeeld geeft hij aan hoe belangrijk het kan zijn om dit tijdig te realiseren. ,,Een man was ernstig ziek en lag in Deventer in het ziekenhuis. Ik had afgesproken dat ik naar hem toe zou gaan voor een testament. Onderweg kreeg ik telefoon dat hij in een ambulance met spoed naar Nieuwegein vervoerd moest worden voor een operatie. Ik heb uit de auto die ambulance gebeld en kon het testament langs de snelweg bij Stroe nog passeren. Dit liep nog net goed af. Dus… wacht niet te lang met een testament."

[SUBTIEL CORRIGEREN] Dangremond onderkent twee belangrijke kanten van zijn werk: de zakelijk juridische en de emotioneel gevoelsmatige. Daarbij neemt hij als notaris een vertrouwenspositie in. De Veluwenaar typeert hij als iemand die bij het eerste contact voorzichtig is, maar die zich laat zien als er vertrouwen ontstaat. ,,Ik heb bij veel families het vertrouwen gekregen, vooral als dingen niet zo lekker lopen. Dan zit je avonden bij elkaar om over conflicten te praten. Want een juridisch product alleen lost dikwijls het probleem niet op."

Een goede notaris bewaart zijn onafhankelijkheid en onpartijdigheid, volgens Dangremond. Tegelijk kan hij zich niet afstandelijk opstellen. Daarom begon hij direct bij aanvang als notaris met het noemen van zijn voornaam. ,,In het begin vond men dat misschien een beetje popi-jopie, maar ik wilde geen onnodige drempels opwerpen. 'Meneer' schept afstand en dat is niet functioneel. Respect moet je verdienen door je gedrag.

Je hebt takt nodig. Ik voel me ook vrij om mensen op een subtiele manier te corrigeren, als dat nodig is. Dat doe je in een groep dan vaak met een grapje. Dan komt de boodschap over, zonder dat iemand beschadigd wordt. Of je belt iemand naderhand om nog eens langs te komen. Die vrijheid moet je jezelf gunnen, want dan kom je pas tot je recht als notaris."

Mensenkennis en takt vindt hij onontbeerlijk. ,,Bij een boedelbespreking, soms met twaalf mensen aan tafel, merk je aan de interactie wat er aan de hand is. De een zegt niks, die moet je een beetje uit de tent lokken. De ander praat veel teveel, die moet je wat temperen. Je voelt aan je water waar de problemen liggen. Door de omgang voel je dat feilloos aan, en dat vind ik juist het leuke."

[EMOTIES UITSCHAKELEN] Vaak merkt de notaris dat emoties de problemen veroorzaken. Die wil hij dan uitschakelen om tot zakelijke oplossingen te komen. ,,Daar beleef ik de meeste lol aan. Dat je in moeilijke situaties een rol van betekenis kunt spelen. Sommige mensen hebben niemand met wie ze vertrouwelijk kunnen praten. Dan hoor je als notaris soms heel persoonlijke dingen. Mensen weten dat ik kan zwijgen, want dat is mijn ambtsgeheim. Ze vertrouwen mij die informatie toe, dat doet me goed. Misschien is dat nog wel leuker dan het maken van een mooie akte."

Hem schiet een anekdote te binnen met twee groepen zakenmensen die er op een avond samen niet uit kwamen. Totdat iemand zo boos werd dat hij opstond en een ander te lijf wilde gaan. De notaris sprong ertussen en riep een lelijk woord.

,,Daarna gingen ze zitten en werd het doodstil. Ik heb gezegd dat ik dit niet meer mee wilde maken en dat ik hen in dat geval de deur zou wijzen, met het dossier er achteraan. Binnen het uur was er toch een deal. Dat kwam doordat de emotie eruit was. Ze trokken bleek weg en kwamen tot bezinning. Dat is het mooie van het notarisvak, want als advocaat kies je altijd partij en ontstaat er gehakketak. Ik vind het belangrijk dat beide partijen in harmonie tot een oplossing komen."

[NIET KINDERACHTIG] Dangremond heeft een christelijke levensovertuiging. Bij de opening van het huidige pand haalde hij Psalm 127 aan, waarin te lezen is: 'Zo de Heere het huis niet bouwt, tevergeefs arbeiden deszelfs bouwlieden daaraan'.

,,Ik denk dat je niet zonder Gods zegen kunt. Vermoedelijk weten veel mensen dit wel, hoewel ik dit nooit benadruk. Omdat ik vind dat dit niet hoort. Ik ben notaris, een openbaar ambtenaar die er voor iedereen is. Alle mensen zijn voor mij gelijk. Ik heb nooit onderscheid gemaakt en heb de volle breedte van de Barneveldse bevolking bediend."

Dangremond is van mening dat de manier waarop hij werkt door iedereen zo uitgevoerd kan worden. ,,Misschien heeft mijn geloof indirect invloed op mijn werkwijze, maar dat is niet leidend. Mijn professionele vaardigheden vind ik wel van belang. Ik kan de emoties peilen en houd het soms zelf ook niet droog als er iemand overleden is. Dat vind ik ook niet kinderachtig, want anders word je een kille kikker. Maar vervolgens moet je wel verder en zakelijk zijn."

Het moeilijkst vond de notaris zijn werk als hij geroepen werd als mensen in een ziekenhuis lagen, wachtend op een grote operatie of zeer ernstig ziek waren. ,,Je gaat met je dossier terug naar kantoor. Dan denk je weleens dat je daar zelf ook kan liggen, terwijl je einde nabij is. Dat vond ik weleens lastig. Ik kon daar professioneel mee omgaan, maar dat behoorde wel tot de moeilijkste aspecten van het vak."

[ZENDINGSDRANG] Aart is geboren in Almelo en getogen in Rijssen, in een gezin met vier kinderen. Zijn vader was financieel directeur bij een gemeentekring. Hij ging in Leiden studeren, terwijl zijn tweelingbroer koos voor kunstgeschiedenis. Vanaf 1985 werd Aart als kandidaat-notaris klassiek opgeleid in een groot kantoor in Enschede. Hij deed in elke sectie ervaring op: personen- en familierecht, onroerend goed en het vennootschapsrecht. ,,Ik ben een notaris die akten passeert die de medewerkers hebben voorbereid, maar ik wilde dat niet uitsluitend doen en ook zelf akten maken. Anders verlies je na verloop van tijd de vaardigheid. Het vak heb ik altijd in de volle breedte leuk gevonden."

Omdat de familie van zijn echtgenote in Brabant woont, koos het echtpaar ervoor om in het midden van het land te gaan wonen. Zo kwam hij in 1992 in Ede terecht in een maatschap, waar hij in 1995 benoemd werd als notaris bij Van Apeldoorn Taselaar. Toen dit uit elkaar viel, verzette Dangremond de bakens en richtte hij zich op Barneveld, omdat hij al flink wat klanten uit deze gemeente kende. Bovendien was er in zijn ogen nog geen notariële voorziening die paste bij de omvang van dit dorp, vooral wat betreft de ondernemers. Daarom solliciteerde hij in 1998 naar het Barneveldse kantoor van notaris A.A. Schouw. Bij de Kamer van Toezicht (onderdeel van de rechtbank) spreidde hij zijn ambities tentoon. Blijkbaar gaf dit vertrouwen. ,,Ik had een beetje zendingsdrang, want ik vond, met alle respect, dat het notariaat in Barneveld stiefmoederlijk bedeeld was (lacht). Bovendien kon ik vijf medewerkers uit Ede meenemen, ook al had ik in het begin nog geen werk voor iedereen. Ik ben veel op bezoek gegaan bij allerlei bedrijven. Ik had ook de tijd mee, want de markt van onroerend goed draaide prima. Zodat ik in de loop van 1999 al extra mensen aan moest trekken."

[VERRIJKEND] In het begin was het kantoor gevestigd aan het Torenplein in de helft van een woonhuis. Al snel kon hij op deze locatie de andere helft erbij huren. Omdat het pand door Schouw verkocht werd, moest de notaris al na een jaar verhuizen naar de Kapteynstraat, waar hij zelf een gebouw kocht. Als tussenstap vond hij voor vier maanden een tijdelijk verblijf met zijn kantoor boven de Rijnvallei. ,,Dat was in het voorjaar van 2000, ook met een verbouwing, even een hectische tijd. Maar het is allemaal goed gekomen."

Het huidige kantoor heeft één notaris, een toegevoegd notaris, vier kandidaat-notarissen, drie juridisch medewerkers en een uitgebreid secretariaat. Dit team van meer dan twintig medewerkers bedient volgens Dangremond een gevarieerde klantenkring. ,,De sfeer in je team is belangrijk. Als die niet goed is, gaat dat ten koste van je cliënten."

Dangremond woont zelf in het buitengebied van Lunteren. ,,Dan kun je even wat afstand nemen van je werk en het is op slechts tien minuten afstand van mijn kantoor." Hij besteedde in het verleden veel tijd aan bestuurswerk voor diverse organisaties, zoals De Rozelaar (organisatie voor verstandelijk beperkten) en zestien jaar voor het Van Lodenstein en het Hoornbeeck College. ,,Ik kwam zo in een heel andere omgeving, waar de besluitvorming anders in z'n werk gaat dan in het bedrijfsleven. Het kostte veel meer overleg. Ik moest wennen, maar het was ook verrijkend."

Nu wil Aart er met zijn vrouw graag op uit trekken. ,,Zij mag zeggen waar we naar toe gaan. Ik laat me verrassen." Dangremonds zoon Hugo studeerde rechten, maar hij was er niet toe te overtuigen om notaris of advocaat te worden. Nu werkt hij als consultant bij een grote bedrijfsmakelaar. ,,Hij is toch nog goed terecht gekomen (lacht)."

Steven van den Brink is als Barnevelder vanaf 2005 aan het kantoor verbonden. Aanvankelijk als kandidaat-notaris en sinds 2017 als toegevoegd notaris. Evenals Aart Dangremond is hij, naast (toegevoegd) notaris, fiscaal jurist en heeft hij een voorliefde voor zaken waarbij het notariële vak samengaat met fiscale vraagstukken. ,,Een persoonlijke benadering, kwaliteit en maatwerk zijn voor hem kernwoorden. Vanuit die instelling en visie zal hij vanaf 1 januari 2020 de praktijk voortzetten." Dangremond benadrukt dat alle gepasseerde akten en de archieven door Steven van den Brink worden overgenomen, zodat deze voor de cliënten beschikbaar blijven.